Tο πάνθεον της αθηναϊκής πίτσας
Ένα ειλικρινές best of για την ιταλική πίτσα και τα στέκια στην Αθήνα που την τιμούν καθημερινά.
Περιεχόμενα
Αν με ρωτούσε κανείς ποιο στυλ πίτσας μου αρέσει θα έλεγα αυτή με τη λεπτή ζύμη. Όχι όμως σαν της Ρώμης, που μοιάζει λίγο με τορτίγια καμένη αλλά με την πίτσα που φτιάχνουν προς Νάπολη μεριά. Μου αρέσει να μην έχει πολλά υλικά. Την μαγεία που έχουν τα λίγα υλικά την κατάλαβα μεγάλος. Μέχρι τότε έπαιρνα την Super Special Καναδέζικη. Αυτό δεν ήταν πίτσα – ήταν δοκιμασία εμφράγματος! Αν θες να καταλάβεις πίτσα πρέπει να είναι Μαργαρίτα λένε οι τεχνίτες. Στην αρχή νόμιζα ότι το λένε για οικονομία! Μετά μου έμαθαν ότι αν κάτι είναι απλό είναι και καλύτερο. Δεν το ακολουθώ πάντα αλλά το προσπαθώ…
Βαριέμαι να γράφω ψέματα. Άσε που στην περίπτωσή μου, την κρίση μέσης ηλικίας συνοδεύει και μια κρίση ειλικρίνειας: όσο και να προσπαθώ να προβάλλω μια σωστή περσόνα γαστρονομικού τρολ, τα πάθη μου με κυριεύουν σαν δαίμονες. Θα ήθελα δημόσια να αποκαλύψω την πίστη μου ότι η Μαργαρίτα δεν τρώγεται. Είναι σαν να τρως λουκουμά χωρίς μέλι, σουβλάκι χωρίς σάλτσα τομάτας, φασολάδα χωρίς λουκάνικο, Café de Paris sauce χωρίς πατάτες τηγανιτές.
Προσπάθησα να φάω Μαργαρίτα βλέποντας το «Κλέφτης Ποδηλάτων» μήπως κατάφερνε να με παρασύρει η απλότητα μέσα από τις εικόνες του σουρεαλισμού. Μετά από λίγο έψαχνα στο ψυγείο αλλαντικό, τελικά έβαλα παστουρμά που είχα στην κατάψυξη και την ξαναέψησα
Όταν ακούω ότι κάποιος λατρεύει την μαρινάρα, με πιάνουν νέοι δαίμονες. Μήπως δεν βλέπω κάτι και είμαι απλά ανόητος. Κάθομαι και βλέπω για τιμωρία τον «Μπαμπά Αφέντη» των αδελφών Ταβιάνι και, παράλληλα, για γαστρονομικό παραδειγματισμό, έγραψα τιμωρία 10.000 φορές στον υπολογιστή μου που έχει χαλασμένο στο πληκτρολόγιο το «μ»: «Η ΣΩΣΤΗ ΠΙΤΣΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕ_Ε ΕΙΝΑΙ Η _ΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΙ Η _ΑΡΙΝΑΡΑ…».
Τίποτα. Και πάλι δεν έπιασε η αυτοτιμωρία μου γιατί, σαν αναρχικό ον που είμαι, ο νους μου ονειρεύεται πίτσες με πεπερόνι και special Καναδέζικες. Πιο συγκεκριμένα ονειρεύομαι την παρακάτω ακαταμάχητη επτάδα με πίτσες που βρίσκουμε στην Αθήνα.
1. «Ascot Pizza», Νίκαια
Καναδέζικη λατρεία πέντε δεκαετιών στην Νίκαια. Πίτσα με ψυχή και καρδιά παίρνω πάντα την σπέσιαλ με διπλά μανιτάρια. Βουτυρωμένη και με λίγο σκόρδο στη βάση.
2. «Armando Pizzeria», Κεραμεικός
Μόνο για το κουτί της αξίζει να την πάρεις. Πάντα με πεπερόνι. Την τρως και ονειρεύεσαι ότι βρίσκεσαι στην Νάπολη την στιγμή που ο Μαραντόνα σηκώνει το κύπελλο στον αέρα.
3. «Mario & Luigi», Ηλιουπολή
Ναπολιτάνικη πίτσα που σε κάνει να γυρίζεις τα all around της Ηλιούπολης με χαρά. Αγαπημένη μου είναι η απλή με τομάτα και μοτσαρέλα.
4. «Moz pizza», Κεραμεικός
Νέα προσθήκη με φοβερό ζυμάρι και ξυδάτο λουκάνικο, μια γεύση που δύσκολα τη βρίσκεις. Δεν είναι ακριβώς ναπολιτάνική – είναι βέβαια, κάπου εκεί κοντά.
5. «Il Trovatore», Παλαιό Φάληρο
Ιταλική πίτσα με φανταστικό πεπερόνι. Ωραίο ζυμαράκι, φανταστικό ψήσιμο.
6. «Malconi’s», Κολωνάκι
Η «Βεζούβιος» του «Malconi’s» είναι το ιδανικό καταφύγιο ζεστασιάς και θαλπωρής για οποιαδήποτε μέρα του χρόνου. Συνδυάζεται αποκλειστικά με porn star.
7. «Margherita», Νέα Ερυθραία
Στη «Margherita» θα φας γνήσια ναπολιτάνικη πίτσα με υλικά που κάποιες φορές θα έχουν και μια ελληνική χροιά. Είναι καλοψημένη και έχει μόνο ένα κακό: θες να φας και δεύτερη από βουλιμία! Είναι πραγματικά εξαιρετική και τα υλικά της προσεκτικά επιλεγμένα. Αγαπώ την πεπερόνι τους, που αξίζει να μπει στο πάνθεον με τις αγαπημένες μου πίτσες.
8. «Valtezziana 2.0», Εξάρχεια
Η πίτσα πεπερόνι με τις νιφάδες πιπεριάς του «Valtezziana» είναι σπουδαία. Ακόμα και η Μαργαρίτα του είναι σπουδαία. (Όταν λέμε Μαργαρίτα εννοούμε ότι αφαιρείς το πεπερόνι από τη ζύμη όχι την κανονική Μαργαρίτα).
