«Ρεμούτσικο», στη συνοικία με τα αμνοερίφια
Μια βόλτα με φίλους που καταλήγει σε ένα καθησυχαστικό κυριακάτικο τραπέζι με καλοψημένα παϊδάκια μπορεί πάντα να ανανεώσει την πίστη σου στους ανθρώπους και στην πόλη.
Κυριακή πρωί χτυπάει το τηλέφωνό μου. Ήταν ο φίλος μου ο Μπάμπης, από αυτούς τους ανθρώπους που δεν σε παίρνουν απλώς για να πουν μια «καλημέρα», αλλά για να σου ανοίξουν μια μικρή περιπέτεια μέσα στην πόλη.
«Έλα Ρεμί, δεν έρχεσαι σήμερα από τον Άγιο Δημήτριο το μεσημέρι, να σου δείξω τον Ασύρματο, και μετά να πάμε για παϊδάκια σε μια υπέροχη ταβέρνα;» μου είπε με εκείνον τον ενθουσιασμό που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να αρνηθείς.
Στο μυαλό μου ο Ασύρματος είναι συνδεδεμένος με τη «Συνοικία το Όνειρο». Υπάρχουν κάποιες ελληνικές ταινίες που δεν είναι απλώς ταινίες. Κρύβουν μέσα τους μια ολόκληρη εποχή, μια τεράστια ιστορία και μια αλήθεια που πολλές φορές πονάει περισσότερο από όσο αντέχει η οθόνη. Μία από αυτές είναι και η «Συνοικία το Όνειρο». Το σενάριο είναι γραμμένο από τον ποιητή Τάσο Λειβαδίτη και τον συγγραφέα Κωστή Κοτζιά. Την ταινία μπορεί να μην την έχεις δει, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο πως έχεις ακούσει το τραγούδι της, το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», σε σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση, ο οποίος εμφανίζεται και στην ταινία. Τη σκηνοθέτησε ο πρωταγωνιστής της, Αλέκος Αλεξανδράκης. Δυστυχώς, με τόσα κοψίματα που έγιναν από τη λογοκρισία τότε, έχω πάντα την αμφιβολία αν έχουμε δει πραγματικά την ταινία όπως της έπρεπε.
Βέβαια ο Ασύρματος όπου γυρίστηκε η ταινία βρίσκεται στα Άνω Πετράλωνα. Ο Μπάμπης μου το εξήγησε μετά. Το πάρκο του Ασυρμάτου στον Άγιο Δημήτριο δεν έχει σχέση με την ταινία. Κάπως έτσι είναι όμως οι ωραίες βόλτες στην Αθήνα. Ξεκινάς για έναν κινηματογραφικό μύθο, χάνεις λίγο τη γεωγραφία, αλλά στο τέλος κερδίζεις μια ιστορία να λες και ένα τραπέζι με φίλους.
Το «Ρεμούτσικο», από την άλλη, έχει τη δική του ταπεινή ιστορία, που ξεκινάει το 1982. Και ευτυχώς έμεινε πιστό σε αυτήν. Δεν μπήκε στη διαδικασία να προσφέρει κάτι επιτηδευμένο, κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τις μνήμες του και τη γειτονιά του. Είναι μια ταβέρνα που βρίσκεται στο ίδιο μέρος εδώ και περίπου 40 χρόνια, κι αυτό από μόνο του λέει πολλά. Γιατί μαγαζιά που αντέχουν στο χρόνο, χωρίς φανφάρες και χωρίς υπερβολές, συνήθως κάτι κάνουν καλά.
Ο χώρος εσωτερικά είναι αρκετά προσεγμένος και καθαρός. Δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με περιττές διακοσμήσεις, αλλά σε κερδίζει με την απλότητα και την οικειότητά του. Το σέρβις ήταν γρήγορο και ευγενικό, από εκείνο το είδος της εξυπηρέτησης που δεν κάνει θόρυβο, αλλά λειτουργεί σωστά. Κι οι τιμές τίμιες, κάτι που στις μέρες μας δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.
Στο «Ρεμούτσικο» θα δοκιμάσεις λιχουδιές μιας παραδοσιακής ελληνικής ψησταριάς. Μου άρεσε το κεμπάπ τους, αν και κάτι μου έλειπε από το μπιφτέκι. Το κοντοσούβλι ήταν σαν marshmallow που λιώνει στο στόμα, αλλά με γεύση χοιρινού. Θα πείτε, Ρεμί, τόσες ελληνικές λέξεις υπάρχουν να πεις, εσένα σου ήρθε το marshmallow; Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω αυτές τις αηδίες, οπότε μου βγήκε αυθόρμητα.
Τα ορεκτικά ήταν τίμια, όπως και το λουκάνικό τους, που είχε εκείνη την απλή, καθαρή γεύση που περιμένεις από μια σωστή ψησταριά. οφείλω όμως να σταθώ στα αρνίσια παϊδάκια, που σερβίρονται χωρίς ίχνος καρβουνιάσματος, σωστά ψημένα, ζουμερά και πεντανόστιμα – και χωρίς να κρύβονται ανάμεσά τους πονηρά κομμάτια από μπούτι για να γεμίσει η μερίδα, κάτι που το εκτιμώ ιδιαίτερα. Είναι από εκείνα τα πιάτα που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να τα περιγράψεις. Δοκιμάζεις, κοιτάς τον απέναντι, κουνάς το κεφάλι και συνεχίζεις.
Τελικά είναι ωραίο να βρίσκεσαι με φίλους Κυριακή μεσημέρι, ακόμα και αν δεν ανακαλύπτεις τους κινηματογραφικούς θησαυρούς που νόμιζες. Είναι ωραίο να μπερδεύεις λίγο τους Ασυρμάτους, να μιλάς για παλιές ελληνικές ταινίες, να θυμάσαι τραγούδια που κουβαλάνε μέσα τους μια ολόκληρη χώρα και μετά να κάθεσαι σε μια τίμια ταβέρνα για παϊδάκια. Γιατί καμιά φορά η αξία μιας εξόδου δεν βρίσκεται μόνο στο φαγητό ή στον προορισμό, αλλά στην παρέα, στις κουβέντες και σε εκείνη την αίσθηση, που επιβεβαιώνεται, ότι αυτή η πόλη έχει ακόμα ιστορίες να σου πει.
Λεωφ. Αγίου Δημητρίου 120, Άγιος Δημήτριος, 2109704515
