«Piscis»: Ομάδα παρακολούθησης υδάτων στο Μικρολίμανο
Ο Καζαντζάκης έγραψε ότι το χειρότερο που μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος είναι να ελπίζει. Υπάρχουν πολλά λάθη που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου, ένα από αυτά είναι να ελπίζεις ότι θα υπάρχει σύντομα λύτρωση. Σκέφτηκα ότι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μου αποφέρει μια ηρεμία είναι η παρακολούθηση των υδάτων, που, αν συνδυαστεί και με νοστιμιά, είναι συνεχόμενη ροή ευτυχίας.
Στο Μικρολίμανο υπάρχει το «Piscis», το οποίο έχει έναν απίστευτο χώρο στη διπλά πλατειούλα του, αλλά και έναν ειδικό χώρο στεγασμένο στην Ακτή, με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα.
Οι τιμές του στα ψάρια δεν κρύβουν πονηριά, αλλά απίστευτη τιμιότητα, ενώ στη σάλα υπάρχει και ο Γιάννης, ο οποίος αποδίδει δικαιοσύνη, ακόμα και αν έρχεσαι πρώτη φορά. Γνωρίζουμε όλοι τις κακοτοπιές που υπάρχουν στις πονηρές ψαροταβέρνες με το ζύγι και τι τελικά έρχεται. Για αυτό υπάρχουν κάποιες που έχουν μείνει στους αιώνες και εστιατόρια σαν το «Piscis» που θα μπουν και αυτά σε αυτήν την εφαρμογή.
Η αρχή έγινε με μια υπέροχη ψαρόσουπα που σου σφράγιζε τα χείλη από το κολλαγόνο της και μετά μια νοστιμότατη Αθηναϊκή καβουροσαλάτα με chips, που, αν τελειώσουν τα chips, την ολοκληρώνεις με το ψωμί. Το πιάτο που σου επιφέρει επίσης δάκρυα (νοστιμιάς) είναι τα σουγάνια γεμιστά από κιμά χταπόδι και κρέμα γραβιέρας.
Ένα αρνητικό υπάρχει εδώ: ότι έχεις τελειώσει το ψωμί με την Αθηναϊκή και σκέφτεσαι τι χαζομάρα έκανες που δεν έχεις λίγο ακόμα να το βουτήξεις στην υπέροχη σάλτσα. Τα σουγάνια του «Piscis» είναι ίσως ένα από τα πιο εμπνευσμένα δημιουργικά πιάτα της θάλασσας που έχω δοκιμάσει. Αυτό το αναφέρω γιατί είναι λεπτή ισορροπία του πιάτου, γιατί από τα μυρωδικά μπορεί να χαθεί η νοστιμιά του χταποδιού, όμως οι άξιοι μάγειρες του «Piscis» είναι μάγειρες υψηλού επιπέδου και μπορούν να καταλάβουν την κακοτοπιά.
Βέβαια, δεν ήθελα να ζητήσω άλλο, γιατί περίμενα το ψητό ψάρι, το οποίο ήταν ένα πεντανόστιμο τσαούσι, αριστοτεχνικά ψημένο. Μου το καθάρισαν, κράτησα το κεφάλι και έβαλα αγιασμένο λάδι μόνο. Έλεγα ότι δεν θα ζηλέψω τη μακαρονάδα με τα μύδια και τα κυδώνια, αλλά έκλεψα μια μπουκιά.
Το «Piscis» προσφέρει μια εναλλακτική ψαροφαγία και προτείνει ψάρια τα οποία ή δεν τα γνωρίζουμε ή δεν τα έχουμε σε τόσο υψηλή εκτίμηση, γιατί η θάλασσα δεν έχει μόνο σφυρίδες και ροφούς.
Το τέλος μας βρήκε με ένα κερασμένο λικέρ καφέ με σοκολατάκια και με ένα αποδομημένο, χορταστικό γαλακτομπούρεκο. Αν επιλέξετε να πάτε κάποια καθημερινή μεσημέρι, θα υπάρχει και μια σημαντική ηρεμία στο εστιατόριο και δεν υπάρχει και περιορισμός χρονικός της επίσκεψής σας. Άρα, περισσότερη ώρα να χαζέψετε την ομαλότητα και την ηρεμία των υδάτων του Σαρωνικού.
Το κακό είναι ότι, όταν χαζεύεις τα ύδατα, γίνεται αυτόματη επανεκκίνηση και τότε ξεκινάς και πάλι να ελπίζεις.
