© instagram
O Ρεμί ταξιδεύει #1: Ιωάννινα και το «Μαγαζάκι που λέγαμε»
Μια νέα στήλη με ένα γευστικό ταξίδι του Ρεμί σε μια πόλη της Ελλάδας και σε ένα εστιατόριό της. Ξεκινάμε με τα πανέμορφα Ιωάννινα και το «Μαγαζάκι που λέγαμε».
Ίσως το μαγαζί με το πιο παράξενο όνομα εστιατορίου σε όλη την Ελλάδα, το οποίο βέβαια συνάδει σουρεαλιστικά με την ιστορία της μαγείρισσάς του, καθηγήτριας αγγλικών στην Κάλυμνο που αποφάσισε να μετακομίσει στα Ιωάννινα για χάρη των τριών της παιδιών που σπούδαζαν εκεί και στη Μακεδονία.
Τι οδηγεί μια γυναίκα που δεν είχε ασχοληθεί ποτέ επαγγελματικά με τη μαγειρική να ανοίξει ένα εστιατόριο και όχι μόνο να καταφέρει να επιβιώσει αλλά να καταγράψει και σημαντικές επιτυχίες και, βέβαια, αναγνώριση.
Στην Αμερική θα γινόταν ταινία, αφού πρώτα θα είχε κυκλοφορήσει σε βιβλίο η ζωή της, και έτσι η ηρωίδα μας δεν θα μαγείρευε ποτέ ξανά και θα έκανε απλώς σεμινάρια αυτοβελτίωσης με ακριβό εισιτήριο για το πώς μπορείς να μεταμορφώθεις σε κάτι άλλο σε μια ηλικία που δύσκολα αλλάζεις τις επιλογές σου.
Πέρα από αυτά, όμως, η Μαρία Κλήμη είναι μια εξαιρετική μαγείρισσα. Τα πιάτα της αποπνέουν ζεστασιά και θαλπωρή, και το «Μαγαζάκι» της είναι χουχουλιάρικο. Σίγουρα όταν ακους Ιωάνινα φαντάζεσαι κάτι άλλο πιο παραδοσιακό και ο κατάλογος ίσως σε ξενίσει καθώς τον διαβάζεις, πιστεύω όμως ότι μόλις δοκιμάσεις θα διαπιστώσεις ότι κάποιες φορές οι λέξεις ξεγελούν γιατί δεν κάνει ούτε μπερδέματα, ούτε ιδιαίτερα πειράγματα, αλλα μια νόστιμη απλή ελληνική κουζίνα.
Προχθές είχα μια συνάντηση με τον Μιράν και του έλεγα ότι στα Ιωάννινα βρήκα ένα πιάτο το οποίο είχε ταραμά και σουτζούκι. Με κοίταξε λίγο περίεργα, έτσι ένιωσα άλλωστε κι εγώ όταν το διάβασα, αλλα αν αλείψεις λίγη ταραμοσαλάτα στο ψωμί κι από πάνω βάλεις λίγο σουτζούκι θα διαπιστώσεις με έκπληξη ότι πρόκειται για μια πραγματική λιχουδιά. Στο δεύτερο ορεκτικό που ήταν το λουκάνικο σπετσοφάι, ενώ υπήρχε μια αίσθηση ανανέωσης, το λουκάνικο δεν αφηνε περιθώρια και κέρδιζε κατά κράτος. Ιδιαίτερος ήταν και ο μεζές με την καπνιστή μοσχαρίσια γλώσσα.
Η πίτα της ηταν πολύ νόστιμη, αλλά ίσως ήθελα ένα τσικ πιο κάτω στην αίσθηση του λαδιού. Σαν ορεκτικό θα λογίσω και το μαμαδίστικο παστίτσιο της με τον κιμά από προβατίνα.
Τα ζυμαρικά με καβουρμά και τυρί δεν σας κρύβω ότι τα σκέφτομαι ακόμα, ήταν τελεια ισορροπημένα, ενώ ο τραχανάς με την προβατίνα είναι ένα το πιάτο που ζητάς όταν φτάνεις μια συννεφιασμένη ψυχρή Παρασκευή στα Ιωάννινα και είσαι ντυμένος με αμφίεση «καλοκαίρι στην Ανάφη».
Στα γλυκά μού άρεσε η τσαχπινιά με τη σοκολάτα και τον αφρό από λουκούμι τριαντάφυλλο Ιωαννίνων, εξαιρετικό δέσιμο γεύσεων. Το γαλακτομπούρεκο δεν μου άφησε την ίδια αίσθηση – το βρίσκω λογικό, το κατατρόπωσε η σοκολάτα και το λουκούμι.
Στη μικρή μας χώρα πολλές φορές κοιτάμε περίεργα κάποιον που μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. Ενώ πολλές φορές κρύβουμε ένα συντηρητισμό και μια επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάτι που ριζώνει σε μια γη που δεν φύτρωσε εξαρχής. Να τονίσω ότι τα φυτά που μεταφυτεύονται πολλές φορές ξεραίνονται, αυτά που συνεχίζουν να ζουν είναι συνήθως τα πεισματάρικα και τα αποφασισμένα. Μπορεί να μας φαίνεται παράξενο αλλά όταν τα αφήνουμε και ανθίζουν και γίνονται όμορφα, χαιρόμαστε που βρέθηκαν στο τόπο μας. Φαντάσου λοιπόν να είναι και νόστιμα! Κι η Μαρία Κλήμη είναι σίγουρα πεισματάρα, και μπορείς να της προσάψεις ό,τι άλλο θες, αλλά δεν μπορείς να αποφύγεις να αναγνωρίσεις την τίμια, ζεστή και απλή νοστιμιά της.
Εθνικής Αντιστάσεως 44, Ιωάννινα, Facebook
