«Mirlo»: Από τα καλυτέρα κεμπάπ της Αθήνας
Στο κέντρο της Αθήνας, το «Mirlo» σερβίρει σε μόλις τέσσερα τραπέζια γεύσεις που ταξιδεύουν από την Ανατολή στη Δύση και σε κάνουν να θες να ξαναγυρίσεις.
Ξέρω ότι μόλις πας θα παραξενευτείς πως ένα μαγαζί τέτοιου υψηλού επιπέδου έχει ουσιαστικά 4 τραπέζια και πραγματικά ξέρεις ότι θα ταλαιπωρηθείς αλλά θα πας γιατί η νοστιμιά που κρύβει το Mirlo είναι απίστευτη. Βασικά μια άλλη εμπειρία είναι να γνωρίσετε και τον Ανδρέα γιατί νομίζω ότι θα χαζέψετε από τις γνώσεις του και από την απίστευτη καθαρότητα του εγκεφάλου του και της ψυχής του. Εκτός από αυτά νομίζω ότι είναι ένας μικρός ερευνητής της Λεβαντίνικης κουζίνας!
Μπορεί να σας φανεί υπερβολικό όλο αυτό αλλά πραγματικά τον θεωρώ ερευνητή γιατί έχει 2 διαφορετικές πλευρές, την Ανατολή και τη Δύση. Φανταστικός άνθρωπος που θα ήθελα κάθε Κυριακή βράδυ να καθόμουν μαζί του. Στο ερώτημα «Γιατί Κυριακή;» – γιατί τις Κυριακές έχω μια απίστευτη θλίψη και θα ήθελα με τις ιστορίες του να μου τις έδιωχνε.
Προσέξτε γιατί πολλοί θα κάνετε το λάθος, όταν λέμε κεμπάπ μην πάει το μυαλό σου στο μακρόστενο μπιφτέκι . Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Σεβάν Νισανιάν, η τουρκική λέξη kebap προέρχεται από την αραβική λέξη kabāb, που σημαίνει ψητό κρέας. Άρα ότι κρέας μπαίνει στην φωτιά στο Mirlo είναι κεμπάπ .Εγω δοκίμασα ένα πραγματικά εξαίσιο συκώτι με μια σος γιαουρτιού και καψαλισμένο λεμόνι . Γλώσσα μοσχαρίσια η οποία δεν ήταν βραστή αλλά ψητή που οι πίκλες και τα αρωματά της σε πήγαιναν πολύ μακριά . Ένα γιαουρτλού κεμπάπ το οποίο συνοδευόταν από μια πίτα. Θα σταθώ σε αυτό το αριστουργηματικό πιάτο που αποτελούταν από 3 μπιφτεκάκια -γράφω μπιφτεκάκια για να καταλάβετε- τα οποία είχαν μια σάλτσα ντομάτας και ένα γιαούρτι με τα μαγικά μπαχάρια της Ανατολής. Ήταν ταξίδι στον χρόνο αυτό το πιάτο. Ηθελα να χορέψω, ήθελα να δακρύσω, ήθελα να πω «ευχαριστώ»!
Το τελευταίο πιάτο ήταν ένα μικρό δημιούργημα από κιμά προβατίνας που ανάμεσα είχε βερύκοκο και μια σάλτσα από τσιμένι. Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις – μπορείς να περιγράψεις πώς νιώθεις όταν βλέπεις την Αφροδίτη της Μήλου ή μια πολύπλοκή εξίσωση ή τα μονοπλάνα του Αγγελόπουλου; Ήταν πραγματική έκρηξη! Να πάρετε και την χωριάτικη σαλάτα των Αράβων που δεν περιέχει φέτα και που οι χυμοί της στο τέλος είναι αγίασμα και σβήνουν την κάψα.
Το «Mirlo» μπορεί να μοιάζει με ένα περιποιημένο συγχρονό σουβλατζίδικο αλλά έχει γεύσεις που θα ζήλευε ένα fine dining εστιατόριο και απορώ αν αυτοί οι τύποι είναι τρελοί (που έφτιαξαν έναν χώρο που έρχεται σε πραγματική αντίθεση με τις γεύσεις που σερβίρουν) ή υπερβολικά ταπεινοί. Δεν ξέρω, πραγματικά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξαναπάω γιατί θέλω να αισθανθώ ξανά αυτές τις εκρήξεις νοστιμιάς!
