Αν πας στο «Λάζο» της Κερατέας, θα νιώσεις φυσιολογικός!

Εχω βαρεθεί να με τρώνε οι δρόμοι για να δοκιμάσω πρώτος νέα projects που συνήιως περιέχουν λίγο cinnamon, λίγο μπιστρό το απόγευμα και το βράδυ σκυλάδικο ή να παραβρεθώ σε αδιάφορα ανοίγματα που διαφημίζουν το τέλειο μπέργκερ όχι με κιμά αλλά με φιλέτο τόνου με μαγιονέζα, πασπαλισμένο με χίπστερ μαϊντανό DJ. Είναι μια ματαιότητα να γράφω για τα ίδια και τα ίδια, οπότε παίρνω το αντιεμπορικό (ιδίως για τα σόσιαλ) ρίσκο να γράφω για τα κρυμμένα αυτονόητα. Άσε που όταν κυνηγούσα την αποκλειστικότητα πηγαίνατε εσείς δύο μήνες μετά και το μενού είχε αλλάξει ή βρισκόμουν στη δύσκολη θέση να αναιρέσω μια καλή κριτική. Γι’ αυτό η σωστή παρουσίαση γίνεται όταν έχει σταθεροποιηθεί ένα εστιατόριο και σίγουρα όχι την πρώτη εβδομάδα.

Στην Κερατέα λοιπόν αδελφές μου –που έλεγε και ο Τσέχωφ, ο μεγάλος αυτός συγγραφέας, τότε που οι Ρώσοι βγάζανε μεγάλους συγγραφείς– βρέθηκε ο μελαγχολικός ήρωας ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι του Μαρτίου με δυνατό και βροχερό αέρα και κατάλαβε ότι υπάρχουν και τίμια μαγαζιά στην περιφέρεια Αττικής. Όμορφα φτιαγμένα, σχεδιασμένα με μεράκι να προσφέρουν φαγάκι, τίμιο άρτο ζεστό και κρασάκι Σαββατιανό ωραίο και δροσερό, όπως το «Λάζο».

Στα πρώτα ήρθαν μια νόστιμη τυροκαυτερή, ένα ωραίο λουκουμαδένιο τηγανόψωμο με μια τσαχπινιά μελιού από πάνω, πατάτες τηγανητές με αβγά και σουτζούκι με κόκκινη σάλτσα (λιχούδικο), ένας αδιάφορος ντάκος γιατί είχε άπειρο τυρί και μάλλον ανύπαρκτο λάδι. Στα κυρίως δοκιμάσαμε εξαιρετικά φιλετάκια προβατίνας από μπούτι, μια ζουμερή χοιρινή τόμαχοκ για δύο, τραχανά με προβατίνα –που ήθελε λίγη δουλίτσα ως προς τη ρευστότητα αλλά όχι ως προς τη νοστιμιά του– και ένα φανταστικό αρνί με πατάτες στον φούρνο, το απόλυτο φαγητό Κυριακής. Σύνολο με κρασί € 113.

Ωραίο γεύμα, σε ένα πάρα πολύ όμορφο μαγαζί, με ωραία μουσική. Δηλαδή το αυτονόητο, ένα εστιατόριο νορμάλ και τίμιο, που το πρωί δεν είναι φούρνος-μπακάλικο, το απόγευμα μπιστρό και το βράδυ ντισκοτέκ. Πώς βαριέμαι να γράφω για “δημιουργικά” burgers και πόσο θέλω να γράφω για τραχανάδες με αμνούς κι ερίφια!