Πρώτη φορά στο Παρίσι για συναυλίες, κρεμμυδόσουπα και βόλτες σε νεκροταφεία
Μια πρώτη επίσκεψη στη γαλλική πρωτεύουσα με αφορμή το live των System of a Down, εξελίχθηκε σε μια σύντομη αλλά άκρως χορταστική εξερεύνηση.
Το Παρίσι δεν ήταν ποτέ στην κορυφή του ταξιδιωτικού μου bucket list. Αφού, όμως, κατέληξα με εισιτήριο για τη συναυλία των System of a Down στο Stade de France και περίσσεψε χρόνος για να εξερευνήσω τη διάσημη γαλλική πόλη, καθόλου δεν παραπονιέμαι. Εννοείται πως τρεις γεμάτες μέρες στο Παρίσι δεν αρκούν, αλλά προσπαθήσαμε να τις αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα γινόταν, χωρίς να λιποθυμήσουμε από την εξάντληση.
Μια φίλη είπε, γελώντας, ότι κάναμε εναλλακτικό τουρισμό. Δεν είμαι σίγουρη αν ισχύει αυτό, γιατί προφανώς είδα αρκετά από τα φημισμένα αξιοθέατα της πόλης, όμως σε καμία περίπτωση δεν σκεφτόμουν ‘οπωσδήποτε θα πάμε στο Λούβρο και στη Ντίσνεϊλαντ ή θα γυρίσουμε όλο το παριζιάνικο κέντρο’. Είναι ανακουφιστικό όταν έχεις αποβάλλει την εμμονή του ‘πρέπει να τα δω όλα’. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί με τέσσερις-πέντε μέρες εξερεύνησης, πάρτε το απόφαση.
Μιας και την πρώτη μέρα προτεραιότητά μας ήταν η συναυλία, αποφασίσαμε να κάνουμε το πρωί μια γρήγορη βόλτα στην πολύ γοητευτική συνοικία του Λε Μαραί και διάλειμμα στην πανέμορφη Πλατεία των Βοσγίων, που περιέχει το παλαιότερο οργανωμένο πάρκο του Παρισιού. Εννοείται πως μια στάση για κολατσιό ήταν απαραίτητη: ειρωνικό που, αντί για pain au chocolat σε κάποιον χαριτωμένο φούρνο, καθίσαμε στο σουηδικό καφέ «Fika» για kanelbulle (τη βορειοευρωπαϊκή εκδοχή των cinnamon rolls) και σοκολατένια τάρτα. Λίγες ώρες αργότερα, βρεθήκαμε στο Σεν Ντενί για να απολαύσουμε Queens of the Stone Age και System of A Down.
20.000 βήματα είναι αρκετά;
Ευτυχώς, δεν ήρθαμε αντιμέτωποι με τον καύσωνα των προηγούμενων εβδομάδων, γιατί η περιπλάνηση στους δρόμους και τα ΜΜΜ θα ήταν αναμφίβολα πρόκληση. Μετά το κοπάνημα στους SOAD την προηγούμενη μέρα, είχε έρθει η ώρα για τουρισμό. Ως εμμονική με τις εκκλησίες (όχι για θρησκευτικούς λόγους), δεν διαπραγματευόμουν την επίσκεψη στην Παναγία των Παρισίων. Δυστυχώς, χαζέψαμε μόνο την εξωτερική όψη του επιβλητικού καθεδρικού, αφού η ουρά ήταν ατελείωτη και δεν είχαμε μεριμνήσει να κάνουμε προκράτηση. Ωστόσο, ήταν προτεραιότητα -και καθήκον μας, ως πορωμένοι βιβλιοφάγοι- να περάσουμε από το «Shakespeare and Company», που βρισκόταν μόλις πέντε λεπτά μακριά από τη Νοτρ Νταμ.
View this post on Instagram
Είναι ωραίο που, ακόμα και σε μια ασφυκτικά τουριστική πόλη όπως το Παρίσι, ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς του ενθαρρύνει τον επισκέπτη να ζήσει μία πιο ουσιαστική εμπειρία: το ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο απαγορεύει τις φωτογραφίες μέσα στον χώρο και σε παρακινεί να χαθείς στα ράφια του, αντί να το αντιμετωπίσεις ως άλλη μία τουριστική ατραξιόν.
View this post on Instagram
Επόμενή μας στάση, το Μουσείο Ροντέν. Βασικός μου στόχος ήταν να δω από κοντά τις υποβλητικές «Πύλες της Κολάσεως», που ο Ογκίστ Ροντέν έφτιαξε εμπνευσμένος από τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη. Όμως, φυσικά, στον κήπο του μουσείου κρύβονται πολλά ακόμα εξαιρετικά έργα του Γάλλου γλύπτη, ανάμεσά τους και ο θρυλικός «Σκεπτόμενος». Ή, όπως πολύ εύστοχα τον χαρακτήρισε ο αδερφός μου, «ο bro που σκέφτεται». Στο εσωτερικό του μουσείου (κτίριο που παλιότερα στέγαζε το ξενοδοχείο «Biron», όπου διέμενε ο γλύπτης), η διαδρομή είναι εξίσου συναρπαστική και αφηγείται περιεκτικά την πορεία του ιστορικού δημιουργού, παρουσιάζοντας παράλληλα ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στη συνεργάτιδά του, την ταλαντούχα Καμίλ Κλοντέλ.
Προφανώς το περπάτημα δεν σταμάτησε εκεί, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να παραλείψουμε το Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Με έναν χάρτη στο χέρι και αρκετά απαραίτητα διαλείμματα, ξοδέψαμε περίπου δύο ώρες να αναζητάμε τους τάφους των Όσκαρ Γουάιλντ, Μαρία Κάλλας, Ζωρζ Μελιές και όχι μόνο. Όσοι δεν θεωρούν ιδιαίτερα φυσιολογικές τέτοιου είδους βόλτες, να αναφέρω ότι, ντάλα μεσημέρι, είδαμε ηλικιωμένους με πατερίτσες να περιπλανιούνται ψάχνοντας που αναπαύεται η Άνα Καρίνα.
View this post on Instagram
Περίπου 20.000 βήματα μετά, είχε έρθει η ώρα να κάτσουμε. Η αγωνία μου κάθε φορά που πάω εξωτερικό είναι πού θα φάω ποιοτικό φαγητό χωρίς να ξοδέψω ό,τι έχει απομείνει στο πορτοφόλι μου. Ευτυχώς για εμάς, κοντά στο νεκροταφείο βρισκόταν το εστιατόριο «Brasserie Dubillot», όπου, σε πολύ λογικές τιμές, δοκιμάσαμε πεντανόστιμη κρεμμυδόσουπα, πλατώ τυριών και ψητή πάπια.
Για να χωνέψουμε, περπατήσαμε μέχρι τον Πύργο του Άιφελ, καθώς σουρούπωνε και ήταν ευκαιρία να τον δούμε φωτισμένο. Αρκετά εντυπωσιακό όταν βλέπεις από κοντά το συγκεκριμένο αξιοθέατο, αν και σίγουρα όχι το highlight της διαμονής μου.
Σινεμά και μια σύντομη περιπλάνηση στο κέντρο
Αφού δεν ήταν εφικτό να παρακολουθήσουμε κάποια από τις ταινίες που πρόβαλλε εκείνες τις μέρες η Ταινιοθήκη της Γαλλίας, αποφασίσαμε να μπούμε στο Μουσείο του Ζωρζ Μελιές, που στεγάζεται στο κτίριο. Η απολαυστικότατη έκθεση δεν ήταν απλώς μια αναδρομή σε έναν ιστορικό δημιουργό, αλλά και ένα ταξίδι στη γενικότερη ιστορία του σινεμά, μέσα από αρχειακό και οπτικοακουστικό υλικό και διαδραστικά εκθέματα. Αν είσαι σινεφίλ και θες να ζήσεις μία πιο ιδιαίτερη εμπειρία, προτείνω μην παραλείψεις το μουσείο.
Φεύγοντας από την Ταινιοθήκη γεμάτη σουβενίρ, έτρεξα στο παριζιάνικο κέντρο για να συναντήσω μια άλλη παρέα που είχε έρθει με αφορμή το live των SOAD. Ήταν ελάχιστες οι ώρες που απέμεναν πριν την πτήση, οπότε αποφασίσαμε να τις περάσουμε εξερευνώντας.
Μετά από αρκετή περιπλάνηση, καταλήξαμε να χαζεύουμε τα μαγαζιά στην ατέρμονη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων. Στο βάθος διακρινόταν η Αψίδα του Θριάμβου, όμως εμείς κατευθυνθήκαμε προς την άλλη πλευρά, για να δούμε την Πλατεία Κονκόρντ και τα περίφημα σιντριβάνια της. Λίγες ώρες αργότερα, με τα πόδια μου να έχουν πάρει φωτιά από το περπάτημα, επέστρεψα στο ξενοδοχείο ικανοποιημένη που ένα σχετικά σύντομο ταξίδι ολοκληρώθηκε τόσο χορταστικά.
Διαβάστε επίσης
