Η Ιταλία είναι πάντα καλή ιδέα

Αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια της ζωής αυτής ότι οι εβδομάδες πριν το Πάσχα συνήθως είναι χαοτικές: Φταίει ο άστατος καιρός; Φταίει ότι όλοι έχουμε το μυαλό μας στην άδεια και αδυνατούμε να δουλέψουμε; Φταίει κάποιο κατάλοιπο ψυχολογικό τραύμα από το σχολείο που κάνει το άγχος μας να «τσιμπάει» λίγο παραπάνω σε περίοδο υποτιθέμενων εξετάσεων; Όπως και να έχει, ούτε η φετινή χρονιά ήταν εξαίρεση για την υποφαινόμενη, και το χρονικό διάστημα πριν τις γιορτές με βρήκε με στρες, έλλειψη ύπνου και μία γενικότερη κατήφεια. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να εκμεταλλευτώ το γεγονός ότι μία καλή μου φίλη μετακόμισε πρόσφατα στην Νότια Ιταλία και έκλεισα εισιτήρια για μία γρήγορη επίσκεψη. Αν δεν γιάτρευε το άγχος μου ένα τριήμερο γεμάτο μακαρόνια, πίτσα, τζελάτο και βόλτες σε γραφικά σοκάκια, τότε το πρόβλημα θα ήταν μεγαλύτερο από ό,τι νόμιζα αρχικά. 

Κυνηγώντας τα μέσα στο Μπάρι 

Η περιοχή στην οποία ταξίδεψα για να ανταμώσω την φίλη (από εδώ και στο εξής θα την φωνάζουμε Μαρτίνα) ονομάζεται «Puglia» (ή «Απουλία» στα ελληνικά) μια διοικητική περιφέρεια της Νότιας Ιταλίας, γνωστή και ως το «τακούνι» της ιταλικής «μπότας» (πόσο φάμπιουλους!).  Προσγειώθηκα στην πρωτεύουσα, το Μπάρι, μετά από μόλις μία ώρα στο αεροπλάνο, δηλαδή όσο χρόνο χρειάζεσαι για έναν γρήγορο υπνάκο πριν την εξόρμηση. 

Βέβαια το ταξίδι μου δεν τελείωσε εκεί, καθώς έπρεπε να πάρω τρένο για να βρεθώ στο Τάραντο, στο σπίτι της Μαρτίνας, και εδώ έρχεται η πρώτη μου συμβουλή για τους μελλοντικούς επισκέπτες της περιοχής που θα βρεθούν στον κεντρικό σταθμό του Μπάρι: Δείξτε μεγάλη προσοχή στο εισιτήριο που κλείνετε και κατά προτίμηση ζητήστε βοήθεια από κάποιον που φαίνεται ότι γνωρίζει περισσότερα από εσάς. Εγώ κατέληξα να μην κλείνω εισιτήριο για τρένο αλλά για πούλμαν, η στάση του οποίου ήταν ένα δεκάλεπτο μακριά από όπου βρισκόμουν και έπρεπε να περάσω δύο (!) γέφυρες για να φτάσω εκεί στην ώρα μου. Τα κατάφερα μετά βίας, μετά από αρκετό ιδρώτα και ορισμένα «γαλλικά», παρότι στην Ιταλία. Περίπου εξήντα λεπτά αργότερα, βρισκόμουν στο Τάραντο. 

Τάραντο

Υπάρχουν εκατοντάδες οδηγοί με τα «must» μέρη που πρέπει να επισκεφτείς στην Απουλία, και στοιχηματίζω ότι δεν θα βρεις το Τάραντο σε κανέναν από αυτούς. Δεν μπορώ να πω πως με παραξενεύει το γεγονός, καθώς όντως δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα εντυπωσιακό στην μικρή παραλιακή πόλη, πέρα από το γεγονός ότι η Μαρτίνα βρήκε εδώ το φθηνότερο και πιο αξιοπρεπές σπίτι για να μετακομίσει. Ενδιαφέρον παρόλα αυτά έχει το γεγονός ότι ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Σπαρτιάτες και σήμερα η κεντρική του λεωφόρος ονομάζεται «Magna Grecia» (δηλαδή «Μεγάλη Ελλάδα»).

Σε περίπτωση που βρεθείς εκεί, σου προτείνω να κάνεις μία βόλτα στην Πόντε Γκιρεβόλε (κινητή γέφυρα) που συνδέει το νησί της παλιάς πόλης με τη νέα, στο κάστρο Αραγκονέζε που χτίστηκε κατά τη Βυζαντινή εποχή ως άμυνα ενάντια στις επιθέσεις της Βενετίας και των Συρακουσών και στην εντυπωσιακή εκκλησία του Σαν Ντομένικο Ματζόρε. 

Αλμπερομπέλο

Το ταξίδι άρχισε στα αλήθεια όταν, μιάμιση περίπου ώρα μακριά από το Τάραντο, αντικρίσαμε για πρώτη φορά τους γκρίζους τρούλους το Αλμπερομπέλο. Ένα μέρος που θυμίζει σκηνικό ταινίας και όχι πραγματικό προορισμό, σε κάνει να περιμένεις πως κάποιο χόμπιτ θα ξεπηδήσει μέσα από τα σοκάκια και θα σε παρασύρει σε παραμυθένιους κόσμους. Η μεσαιωνική πόλη περιλαμβάνεται στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και έχει χτιστεί από Ιταλούς αγρότες που χρησιμοποιούσαν την παραδοσιακή τεχνική ξερολιθιάς (χωρίς τσιμέντο δηλαδή), προκειμένου τα οικίσματα να γκρεμίζονται εύκολα και οι ίδιοι να αποφεύγουν τους υψηλούς φόρους του Βασιλείου της Νεάπολης. Περπατώντας στα λευκά, φιδωτά σοκάκια, είδαμε όλων των ειδών τους τρούλους: τετράγωνοι ή κυλινδρικοί, χτισμένοι από χοντρή πέτρα που τους δίνει στιβαρότητα και κρατάει σταθερή τη θερμοκρασία, με ένα κεντρικό δωμάτιο και μικρότερους χώρους χτισμένους ακτινωτά από αυτό.

Κάποιες σκεπές φέρουν λευκά ζωγραφιστά σύμβολα, θρησκευτικού ή συμβολικού χαρακτήρα, κάτι σαν υπογραφή των τεχνητών τους και ένδειξη ισχύος των οικογενειών που κατοικούσαν κάποτε εκεί. Θα βρεις οδηγούς που εξηγούν τι σημαίνει το κάθε ζωγραφισμένο σύμβολο και προσωπικά αναζήτησα το ζώδιό μου και τις καρδούλες, για να ποζάρω σαν γνήσια basic τουρίστρια. Στο Αλμπερομπέλο θα βρεις επίσης και ταράτσες που προσφέρουν πανοραμική θέα μαζί με ένα νόστιμο απεριτίφ, φοκατσερίες με πολύ νόστιμες λιχουδιές και δεκάδες μαγαζιά με σουβενίρ και αναμνηστικά. Μην το παραλείψεις σε καμία περίπτωση.

Μονόπολι

Επόμενη στάση μετά το Αλμπερομπέλο, και εντελώς διαφορετική, ήταν η Μονόπολι. Ένα μέρος που από την αρχή μου έμοιαζε σαν να αποτελεί το background ιστοριών με γοργόνες, τρίτωνες και ψάρια που μιλάνε. Σμιλεμένα όστρακα στις κορυφές των εκκλησιών, βάρκες με γραφικούς ψαράδες στο λιμάνι, πλανόδιοι που πουλάνε βραχιόλια με κοχύλια και φαρφάλες. Μείναμε στο πιο ασυνήθιστο δωμάτιο που έχω ποτέ δει στα ταξίδια μου, χτισμένο ουσιαστικά, σε μια σπηλιά. Εντυπωσιακό και ξεχωριστό για εμπειρία μιας βραδιάς, αλλά αν μέναμε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα ήταν σίγουρα άβολο λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας και του μικρού μεγέθους του. 

Το ιστορικό κέντρο της Μονόπολι είναι πανέμορφο, με διάσπαρτες εκκλησίες, άλλες απλές και άλλες στολισμένες με αγάλματα και ανάγλυφα, ήσυχες πλατείες για ρομαντικές βόλτες, φιδωτά δρομάκια και ολόλευκα σπίτια που κάνουν αντίθεση με το μπλε της θάλασσας. Εκεί δοκίμασα για πρώτη φορά και το chinotto, την «ιταλική απάντηση στην Κόκα Κόλα», δηλαδή ένα σκουρόχρωμο ανθρακούχο αναψυκτικό με γλυκόπικρη γεύση, που παρασκευάζεται από το χυμό του ομώνυμου εσπεριδοειδούς «Citrus myrtifolia». Πολύ καλό.  Υπάρχει επίσης και επιτραπέζιο Monopoly εμπνευσμένο από την πόλη, το οποίο πωλείται μόνο τοπικά και φυσικά το αγοράσαμε ως, πολύ σωστά, γνήσιες basic τουρίστριες. 

Μπάρι

Η πρωτεύουσα της Πούλια είναι πολύ μεγαλύτερη πόλη από τις προηγούμενες του ταξιδιού μας και αυτό το καταλάβαμε και από το μεγάλο βιβλιοπωλείο που βρήκαμε στο κέντρο της και απ’ όπου αγοράσαμε το «Τραγούδι του Αχιλλέα», το οποίο μελετούσαμε για μέρες. Στην Παλιά Πόλη συναντήσαμε αμέτρητα, γραφικά σοκάκια που σε προσκαλούσαν για εξερεύνηση (αρκετά βέβαια οδηγούν σε αδιέξοδο) αλλά και εντυπωσιακά μνημεία με σπουδαία ιστορία που αξίζουν μια στάση.

Το Κάστρο του Μπάρι για παράδειγμα, το οποίο χτίστηκε το 1131 αλλά και η επιβλητική Βασιλική του Αγίου Νικολάου, είναι must στον περίπατό σου. Μust είναι επίσης να δοκιμάσεις και τα ζυμαρικά οrecchiette, σήμα κατατεθέν της περιοχής με την  ονομασία να προέρχεται από το σχήμα τους που σημαίνει «μικρό αυτί». Αν έχεις χρόνο και όρεξη για περαιτέρω εξερεύνηση σε εσωτερικούς χώρους, τσέκαρε το θέατρο – όπερα «Petruzzelli» και την Εθνική Πινακοθήκη. Δυστυχώς η εποχή δεν μας επέτρεψε να εκτιμήσουμε τις παραλίες της περιοχής, αλλά αφορμή να επιστρέψουμε το καλοκαίρι. 

Αλόρα! Η Ιταλία είναι πάντα καλή ιδέα.