Φάγαμε τη Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη είναι γαστρονομικός παράδεισος για εμένα, όσο κι αν πολλοί διαφωνούν. Είναι γνωστή για την πλούσια κουζίνα της και τις παραδοσιακές συνταγές που συνδυάζουν γεύσεις από τη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Μερικές από τις πιο αγαπημένες λιχουδιές είναι τα σουτζουκάκια, το αρμενοβίλ, η μπουγάτσα με κρέμα ή τυρί, τα τρίγωνα Πανοράματος και φυσικά οι λαχταριστοί μεζέδες που συνοδεύουν το τσίπουρο και το ούζο στα τοπικά ταβερνάκια.

Η πόλη φημίζεται επίσης για τα φρέσκα θαλασσινά και τα ψάρια, καθώς και για τα παραδοσιακά γλυκά, όπως το ρεβανί, το εκμέκ και το κουλούρι Θεσσαλονίκης. Άρα, είτε επισκεφθείτε κάποιο από τα ιστορικά ή σύγχρονα εστιατόρια, η Θεσσαλονίκη εγγυάται μοναδικές γαστρονομικές εμπειρίες που συνδυάζουν παράδοση και καινοτομία.

Πολλοί θα πουν ότι υπολείπεται από την Αθήνα σε γεύση, αλλά ειλικρινά έχει κάτι που με τραβάει και κάποια της εστιατόρια τα θεωρώ μοναδικά και αγαπημένα. Μπορεί η αίγλη της να χάθηκε με τη φυγή αρκετών μαγείρων προς την πρωτεύουσα, αλλά κρατάει γευστικά ακόμα τους πυλώνες της.

Τα γλυκά!

Ξεκινάμε ανατρεπτικά: από τα γλυκά! Θα σταθώ ότι δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα τρίγωνα Πανοράματος. Όχι απλά δεν μου αρέσουν, δεν σας κρύβω ότι τα προσπερνώ. Δεν προσπερνώ όμως το αρμενοβίλ, ένα από τα πιο ξεχωριστά και αγαπημένα γλυκά της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για ένα επιδόρπιο με βάση τη σοκολάτα, την κρέμα και το αφράτο παντεσπάνι, που δημιουργεί μια μοναδική αίσθηση στο στόμα. Συνήθως σερβίρεται σε κομμάτια, με πλούσια γέμιση και λαχταριστή επικάλυψη σοκολάτας, προσφέροντας μια γλυκιά εμπειρία που δύσκολα ξεχνάς.

Η ιδιαίτερη αυτή λιχουδιά έχει γίνει συνώνυμη με τη γαστρονομική ταυτότητα της πόλης, που σιγά σιγά έρχεται και στην Αθήνα. Αγαπημένο αρμενοβίλ βρίσκω στον «Τάσο», στον «Νίκο», στο «Αρμενοβίλ» και βέβαια στο «Τζένεραλ». Τώρα αν πάτε στο «Τζένεραλ», πάρτε και ένα σοκολατούχο γάλα και μια κρέμα σοκολάτα, τα οποία είναι απίθανα.

Από όλα αυτά τα αρμενοβίλ θα βρείτε διαφορές όσο αφορά την πυκνότητα της σοκολάτας· καθένα είναι ξεχωριστό και θαυμάσιο. Τώρα αν πρέπει να επιλέξω κάποιο άλλο, θα έλεγα και το εκμέκ από τον «Χατζή» και για λόγους ιστορικούς το τσουρέκι κάστανο του «Τερκενλή». Βέβαια, έχει χάσει το ενδιαφέρον του απ’ όταν ήρθε στην Αθήνα και πια το βρίσκεις εύκολα.

Το πρωινό των πρωταθλητών

Στη Θεσσαλονίκη θα βρεις διάφορα μαγαζιά να πουλάνε ελληνικές πίτες και κυρίως μπουγάτσες. Θα σταθώ ότι για εμένα η αγαπημένη είναι του «Μπαντή» και αν βρεθείτε Κυριακή θα βρείτε και παλαβές άλλες γεύσεις, εκτός από τις καθιερωμένες. Όχι πως οι άλλες μπουγάτσες είναι κακές, αλλά σαν του «Μπαντή» δεν θα βρεις.

Αν τραβάει η όρεξή σας πιροσκί θα πάτε στην «Αγάπη». Βέβαια μόνο στη Θεσσαλονίκη θα βρείτε και το μπουγατσάν, το viral γλυκό της προηγούμενης δεκαετίας. Θα σταθώ και στο ξεχωριστό «Senol», που θα σου προσφέρει μπρουτάλ γαλλικά αριστουργήματα. Επίσης, μια προσιτή λύση είναι και το κουλουράκι του «Μπακόλα», μια ταπεινή επιλογή.

Για μεσημεριανό γεύμα απλό και ταπεινό

Αγαπημένα μου μαγαζιά για μεσημέρι είναι η «Διαγώνιος» και τα «Βομβίδια». Η «Διαγώνιος» είναι σε ένα πολύ ωραίο περιβάλλον. Θα πάρεις σουτζουκάκια ή ξεροψημένο γύρο, πατάτες τηγανιτές και ρωσική. Απαραίτητη προϋπόθεση η ρετσίνα. Τα «Βομβίδια» σερβίρουν σε λαδόκολλα και σαν πρώτη επιλογή στο μενού παραμένουν τα βομβίδια, η ρωσική και βέβαια, οι πατάτες τηγανιτές.

Αν θέλεις όμως ένα πιο ζεστό φαγητό πας στα «Ολύμπια», στην κα. Βέτα, που έχει μαγειρέψει για τη μισή Θεσσαλονίκη. Ένα καλό μεσημεριανό με γίδα βραστή και πατσά μπορείς να το βρεις και στο «Καφενείο του Θόδωρου» στην παλιά Ρωμαϊκή Αγορά. Στην «Αψίδα» θα βρεις το πιάτο που αξίζει να πάρεις και μετά ας φύγεις χαρούμενος: τυλιγμένο κεμπάπ με τυρί. Φωνάζεις τον καρδιολόγο αλλά πεθαίνεις με χαρά. Ήταν φανταστικό το διαβολεμένο.

Δύο ξεχωριστές στάσεις

Το «ΨΙ by Mezen» μπορεί να κρατάει τα θεμελιώδη στοιχεία του «Μεζέν», αλλά είναι και ένα σύγχρονο ιχθυοπωλείο ή, πιο σωστά, ψαροχασάπικο. Εκεί θα βρεις όλα τα τρελά αλλαντικά που φτιάχνουν με το ψάρι αλλά και νωπούς ψαρομεζέδες. Εκτός λοιπόν από ψαροχασάπικο, λειτουργεί μέσα στον χώρο και ένα ιδιότυπο, λιτό και ευάερο εστιατόριο. Σου φτιάχνουν ό,τι επιλέξεις από τη βιτρίνα, ένα concept που είχα πρωτοδεί στο Άμστερνταμ και το ξαναείδα πάλι εδώ. Με μια διαφορά βέβαια: στο «ΨΙ by Mezen» έχουν κάνει την αλλαντοποίηση των ψαριών τέχνη και σκαρφίζονται κάθε φορά νέα πράγματα για να σε εντυπωσιάζουν.

Βέβαια, δεν ξεχνάνε και τα απλά, γιατί το ψωμάκι τους στα κάρβουνα μαζί με τη μαγιονέζα ταραμά είναι μια πίστα από την οποία δύσκολα ξεφεύγεις. Δεν ξεχνώ και το σουβλάκι από μαυροθράψαλο που έλιωνε στο στόμα σου. Είναι μάστορες και στο τηγάνι: ένα τρομερό σε νοστιμιά frito misto που είχε θράψαλο, γόπα και σουπιά! Θα σταθώ και στο τρομερό τηγανητό μπακαλιάρο. Φανταστικά είναι και τα σουτζουκάκια τόνου με το ρυζάκι.

Μια ακόμα ξεχωριστή μεσημεριανή πρόταση είναι το «Trizoni Food Resort», που βρίσκεται στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης και ξεχωρίζει για την πρώτη του ύλη. Ο Αστέριος Σούσουρας είναι κυνηγός των καλών γεύσεων και των συνεχών δοκιμών. Ένα από τα ατού του είναι και οι διαφορετικές επιλογές που σου προσφέρει: π.χ. το μπιάνκο με συνταγή του Αγίου Όρους. Το «Trizoni Food Resort» δεν έχει μόνο ακριβές επιλογές από ψάρι· αν θες μπορείς να επιλέξεις και πίτσα. Σας προτείνω την πίτσα με την πέστροφα.

Ελληνικό fine

Ο αξιότιμος κύριος Ευαγγέλου παραδίδει μαθήματα ελληνικής γιορτής γεύσεων στην έδρα του και σε κάνει να θες να πας στη Θύρα 4 από τη χαρά σου, να χτυπάς το τύμπανο και να δίνεις τον ρυθμό. Το «Salonica» βρίσκεται στο Ξενοδοχείο «Makedonia Palace» και πρέπει να πας έστω κάποια στιγμή της ζωής σου μια Κυριακή. Γιατί τις Κυριακές ο σεφ σου φέρνει όλες τις μνήμες της χώρας σε πιάτα και σε κάνει να αισθάνεσαι υπερήφανος για τη μαγειρική μας παράδοση.

Αυτό που θα φας δεν είναι μια φανφάρα, δεν είναι μια αποδομημένη βλακεία εντυπωσιασμού, δεν είναι μια χαζομάρα πασπαλισμένη μπερδεμένη με σάλτσα. Είναι σπουδαία και υψηλή μαγειρική, είναι όπως πρέπει να είναι. Γιατί το σοφρίτο, η μοσχαρίσια γλώσσα, το μοσχάρι στιφάδο, τα γιουβαρλάκια, η σούπα πατσάς, το αρνί ψητό με τις πατάτες, η πίτα πέρεκ, το κοκορέτσι ήταν φτιαγμένα λες και δημιουργήθηκαν από μια κολεκτίβα που μέλη θα ήταν υψηλής ποιότητας μάγειρες και βαθιά νόστιμες γιαγιάδες. Γιατί όλα ήταν αέρινα, μπρουτάλ και νόστιμα. Τι να σου πω τώρα για τις εντάσεις όταν έφυγα σε ημιλιπόθυμη κατάσταση!

Οι τύποι παίρνουν το Όσκαρ αποπροσανατολισμού γιατί άλλο δείχνανε και άλλο ήταν στις πρώτες τους διαφημίσεις στο Instagram. Όχι πως ήταν κακοί, αλλά αυτό που δείχνανε ήταν από ένα ψητοπωλείο στην Κωνσταντινούπολη. Το κοντοσούβλι τους κοτόπουλο ήταν ζουμερό και πιο νόστιμο από το χοιρινό, που ήταν μέτριο. Το μπιφτέκι μπρουτάλ και νόστιμο. Είχαν γαρδουμπάκι αλλά δε τρελάθηκα.

Ο ταπεινός κ. Ζανάκης

Η θετική αύρα του εστιατορίου είναι διάχυτη στη συνοικία της Ηλιόπετρας και όχι άδικα, γιατί θα βρεις ένα σούσι με αμπελόφυλλο και λαβράκι, έναν ταραμά με τριμμένο χαρούπι και από κάτω φιλέτο καβουριού. Το πρώτο πιάτο που με εντυπωσίασε στην «Ηλιόπετρα» ήταν το χιουνκιάρ μπεγιεντί – πάρα πολύ καλό και σαν γεύση και σαν μερίδα. Ο πουρές μελιτζάνας ήταν μόνο από καπνιστή μελιτζάνα και το κρέας έλιωνε στο στόμα σου· ήταν και μαμαδίστικο και καλλιτεχνικό παράλληλα.

Το πιάτο όμως που με συγκλόνισε ήταν το μπιφτέκι τόνου με το μαύρο χαβιάρι της Καστοριάς, δηλαδή τους γίγαντες. Απίστευτο βράσιμο οι γίγαντες, εξαιρετική η σάλτσα τους, επικό το μπιφτέκι τόνου. Πιάτο για σεμινάριο νόστιμης κουζίνας. Η «Ηλιόπετρα» είναι μια πληθωρική γαστροταβέρνα που ισορροπεί ανάμεσα στην τιμιότητα της ταβέρνας συνεργείων και στη δημιουργικότητα ενός εξαιρετικού εστιατορίου. Προσφέρει νόστιμο φαγητό συνοψίζοντας όσα πρέπει να ενδιαφέρουν ένα ελληνικό εστιατόριο σήμερα.

Απόλαυση με ιστορία

Σβήνουν οι μύθοι, Ρεμί; Στην ερώτηση αυτή συνήθως απαντώ: Όχι, αν δεν θες, μικρή μου καρδιά!

Σου προτείνω να πας μεσημέρι στο «Όλυμπος Νάουσα» γιατί είναι μαγική η θέα στην παραλία. Ο σεφ, σαφώς επηρεασμένος από τους μύθους που διέπουν την ιστορία του εστιατορίου, μελέτησε τους παλιούς καταλόγους του και δημιούργησε ένα μενού αντάξιο της κληρονομιάς του και με σεβασμό στο παρελθόν. Γιατί το «Όλυμπος Νάουσα» δεν έμεινε στη φήμη του παρελθόντος και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μοντέρνο αστικό εστιατόριο με νόστιμα πιάτα.

Εδώ έρχεται η δεύτερη ανατροπή, γιατί συνήθως τα πιάτα στα εστιατόρια ξενοδοχείων φλερτάρουν με την πολυτελή ουδετερότητα. Στο «Όλυμπος Νάουσα» όμως, θα βρείτε ορεκτικά όπως το πολύ νόστιμο στιφάδο χταπόδι με φάβα, χόρτα τσιγαριαστά με αυγά μελάτους κρόκους και μανιτάρια αλλά και γιουβαρλάκια από ταρτάρ μόσχου, τα οποία δένουν με μια αέρινη σουπίτσα σαν ριζότο, αφρό αυγολέμονου και άνηθο. Η κατσικομακαρονάδα με το χειροποίητο ζυμαρικό πεντανόστιμη. Από γλυκά μην αμελήσεις την εξαιρετική πορτοκαλόπιτα, η οποία ήταν σχεδιασμένη στο μέγεθος του Cannelé de Bordeaux. Η μους κρέμα με πορτοκάλι και το παγωτό την απογειώνει.

Το Ολύμπος Νάουσα τα μεσημέρια με ήλιο γίνεται πιο μαγικό. Μπορεί να φανταζόμουν ομίχλη, αλλά το φως που πλημμύριζε τη σάλα του ήταν πραγματικά λυτρωτικό και σου έδινε έναυσμα για να το αγαπήσεις ξανά, γιατί δεν έμεινε στην ομίχλη των μύθων και στην πατίνα της διαχρονικής του φήμης, αλλά κατάφερε να τη σεβαστεί και να την προσπεράσει.

Για βραδινές καταδρομικές εξορμήσεις

Είναι μαρτύριο το πάρκινγκ σε μια γειτονιά που δεν γνωρίζεις. Αλλά για να πας στο «Snack Grill Express», το θρυλικό σποτ της Θεσσαλονίκης που έχει γύρο χοιρινό στα κάρβουνα και γεμιστό μπιφτέκι, αξίζει. Το ίδιο και το «Σαλέντο», που σερβίρει απίστευτη πίτσα -και σε ζύμη και σε υλικά- ψημένη στον ξυλόφουρνο. Θα σταθώ ότι δεν με ενθουσίασαν τα σάντουιτς. Άλλο ένα τιμιότατο ψητοπωλείο που δεν σερβίρει αηδίες αλλά μαγικό χοιρινό κοντοσούβλι είναι το «Βέργιες Λάγιες».

Κάπου κοντά στη Ρωμαϊκή Αγορά, μια δεινή μαγείρισσα από την Άρτα και η φίλη της, η οποία θυσίασε μια καριέρα συντηρήτριας αρχαιοτήτων, ένωσαν τους σουρεαλιστικούς τους πλανήτες και δημιούργησαν το «Κιτς Και Σε Έφαγα», ένα πραγματικά χειροποίητο, κιτσάτο εστιατόριο με γεύσεις και ήχους που έρχονται από την Ήπειρο. Όταν βέβαια δοκιμάζεις το φαγητό ξεχνάς τον σουρεαλισμό και μεταφέρεσαι σε κάποιο ορεινό χωριό με γιαγιάδες που σε φιλεύουν ενώ κάποιος παίζει με το κλαρίνο το «Μωρή Κοντούλα Λεμονιά».

Η ζυμαρόπιτα και η κρεατόπιτα ήταν πραγματικά για λιχουδιάρικο ταξίδι. Ιδιαίτερα τη δεύτερη δεν μπορώ να περιγράψω τη νοστιμιά της. Δεν ξέρω αν είχε ατέλειες και εντάσεις, ήθελες να λερωθείς. Για τις πίτες απαντώ και σε άλλο κείμενο για τα εστιατόρια που διασώζουν παραδοσιακές συνταγές. Δεν χάνονται οι συνταγές από μόνες τους, οι συνταγές είναι ρυάκια και ενώνονται με τους ποταμούς· αν τους βάλεις φράγματα πέφτουν στη θάλασσα της παγκοσμιοποίησης.

Πριν τις πίτες βέβαια ήρθε στο τραπέζι το καμένο λάχανο, το οποίο ήταν εξαιρετικό για την αρχή. Δεν μπορείς να το πεις σαλάτα, γιατί ήταν ολοκληρωμένη γευστική πρόταση. Στα κυρίως πρωταγωνιστεί το κατσίκι με τραχανά, το οποίο ήταν φαγητό θαλπωρής, φαγητό που σε γιατρεύει, και η παστιτσάδα με κόκορα με χοντρό μακαρόνι, ένας πραγματικά φόρος τιμής στους απέναντι πολιτισμούς.

Όχι μόνο για φαγητό

Το «Τίφαννυς x 1905» εσωτερικά είναι ένα από τα όμορφα και παιχνιδιάρικα wine restaurants της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο! Βέβαια μετά έμαθα ότι η ονομασία του εστιατορίου δεν είναι από την ταινία αλλά από ένα παλιό και ιστορικό εστιατόριο που λεγόταν έτσι!

Το θετικό ήταν ότι σερβίρει από όλα τα κρασιά: και τα φυσικά και τα φυσιολογικά! Μην αρχίζετε οι φυσικοί να μου την πέφτετε για τα φυσιολογικά, σαν άτυπος γενικός γραμματέας αυτά αγαπώ γιατί αυτά γνώρισα πρώτα. Θα ήθελα να αλλάξω πολλά πράγματα από αυτά που αγάπησα μικρός, αλλά δεν μπορώ πια. Αποφάσισα ότι θα πορευθώ με όλα μου τα λάθη και τις αδυναμίες μέχρι το τέλος.

Εκτός βέβαια από κρασιά, έχει και παιχνιδιάρικα και γευστικά πιάτα. Εκτός από την ινσταγκραμική κρητική σαλάτα, θα σταθώ με νοσταλγία στα πιάτα του μαύρου χοίρου και στον τραχανά με το μοσχαράκι, τα οποία ήταν νοστιμότατα. Επειδή είμαι ανάποδος και πάντα πιάνω βιαστικά τα κυρίως, μην ξεχάσω να αναφερθώ στα ορεκτικά που είχαν ενδιαφέρον γευστικά, στο ταρτάρ, στους ντολμάδες ψαριού και στην πατάτα με κάποιο ψάρι. Δεν το συγκράτησα τι ψάρι ήταν, αλλά ήταν νόστιμο!

Εξοχικές αναζητήσεις

Λατρεύω να πηγαίνω στο «Duck», βασικά να κάθομαι στον εσωτερικό χώρο και να κοιτάζω την Ιωάννα να μαγειρεύει. Μου βγάζει μια θαλπωρή αυτό το μαγαζί και μου προσφέρει μια ζεστασιά! Όταν κάθεσαι μέσα και βλέπεις να μαγειρεύουν στο «Duck»είναι μια ψυχοθεραπεία! Άρα από το να τα δίνω στον ψυχολόγο…

Το φρικασέ από κατσικάκι, ο τραχανάς με τα μοσχαρίσια μάγουλα ήταν ονειρικά και λιχουδιάρικα. Το σατομπριάν ήταν υψηλής ποιότητας με ένα καραμελένιο ψήσιμο και μια μπεαρνέζ για σεμινάριο. Στα γλυκά ξεχωρίζει η μηλόπιτα και το σουφλέ σοκολάτας. Θα το ήθελα όμως με βανίλια το παγωτό και όχι με φυστικοβούτυρο.

Η γνώμη μου είναι ότι στο «Duck» δεν πρέπει να διαλέξεις στον εξωτερικό χώρο και να επιδιώξεις να καθίσεις μέσα. Γιατί μέσα είναι μαγικά που βλέπεις την σεφ Ιωάννα να είναι αέρινη και να ψήνει με τόσο μπρίο που σε κάνει πραγματικά να ξεχνιέσαι. Αν καθίσεις έξω απλά χάνεις τη μαγεία!

Κοντά στο κέντρο

Τα «Τρία Γουρουνάκια» έχουν ίσως τον πιο αντιεμπορικό τίτλο που υπάρχει σε μαγαζί. Όνομα που σε προϊδεάζει ότι θα φας σούβλες σε σάντουιτς. Αλλά πριν το αγνοήσεις λόγω επωνυμίας, δώσε του μια ευκαιρία. Το μαγαζί είναι εξαιρετικά διακοσμημένο και προσεγμένο, βασικά είναι αυτό που λέμε «έπεσε χρήμα εδώ μέσα».

Ο σεφ και ιδιοκτήτης προσφέρει μια ελληνική κουζίνα που είναι λίγο πειραγμένη. Θα βρείτε ένα απίστευτο αποδομημένο ντολμαδάκι με τηγανητό φύλλο, το οποίο ήταν παιχνιδιάρικο και νόστιμο. Ο καπνιστός τόνος, που είχε πάλι και αυτός παιχνίδι σερβιρίσματος, ήταν εξαιρετικός με την πιτούλα του από κάτω. Το πιο λιχουδιάρικο όμως ήταν τα κεμπάπ από θράψαλο, πιάτο βαθιάς νοστιμιάς.

Το πιάτο με τα ζυμαρικά και το ταρτάρ γαρίδας είναι κρεμώδες. Μπορεί να πεις ότι δεν υπήρχε ενιαία σύνθεση με τις διαφορετικές υφές και βέβαια είχε ένα μερίδιο ευθύνης το ζυμαρικό που ήταν πολύ λεπτό και έβγαζε μια αίσθηση ότι έχει βραστεί πολύ. Αλλά για όλους αυτούς τους λάθος λόγους θα σου αρέσει, γιατί βγάζει μια θαλπωρή και έναν άλλο αέρα με το ταρτάρ γαρίδας! Ήταν γευστικότατο και ας σου χτυπούσαν οι διαφορετικές υφές, ίσως αν ήταν ενιαίο θα ήταν κάτι συνηθισμένο και δεν θα του έδινες σημασία. Το χουνκιάρ μπεγιεντί πραγματικά ήταν λες και ήρθε από την Κωνσταντινούπολη. Εξαιρετικό, με έναν αέρινο πουρέ μελιτζάνας.

Το απόλυτο ιταλικό της πόλης

Το «Apallou» είναι φασαριόζικο! Γίνεται πανικός αλλά προσφέρει εξαιρετική ιταλική κουζίνα που του το συγχωρείς ακόμα και αν σου φανεί λίγο ακριβό. Πρόκειται για ένα από τα μοδάτα εστιατόρια της Θεσσαλονίκης, το οποίο δεν σας κρύβω έχει ωραία vibes που εμένα με φόβισαν μήπως πρόκειται για παγίδα hype. Δεν θα σε εντυπωσιάσει με την πρωτοτυπία του, αλλά αυτό που προσφέρει το κάνει τίμια και είναι και νόστιμο.

Οι ναπολιτάνικης σχολής πίτσες του είναι εξαιρετικές. Σας έχω πει τη γνώμη μου για τις εν λόγω πίτσες: άλλες φορές τις βρίσκω σαν λουκουμά και άλλες φορές δεν σταματώ. Η πίτσα «Βεζούβιος» του «Apallou» είναι εξαιρετική. Όπως νόστιμες είναι και η πέστο που κάνει την τσαχπινιά με τα τοματίνια και η καρμπονάρα με το εξαιρετικά ψημένο γκουαντσιάλε. Εκπληκτικό όμως είναι το χειροποίητο παγωτό του, το οποίο εμένα προσωπικά με γύρισε χρόνια πίσω.

Το καλύτερο κρητικό (εκτός Κρήτης)

Στο «Χαρούπι» ξεκινάς με τον άρτο και προσκυνάς την ιδιοφυΐα του ντάκου. Τα καψαλισμένα χόρτα που σε κάνουν να αγαπήσεις τα χόρτα. Την ανοιχτή μαραθόπιτα που ήταν πραγματικά εντυπωσιακή στο μάτι. Τα καλτσούνια εξαιρετικά σε όλες τις γεύσεις τους. Τα μανιτάρια φρικασέ, τα οποία ήταν πεντανόστιμα. Θα σταθώ βέβαια στο αρνί με τα σκιουφιχτά, τα οποία ήταν αμαρτία, και στο εξαιρετικό γαμοπίλαφο με το τέλεια βρασμένο ζυγούρι.

Το καλύτερο κρεατάδικο της Θεσσαλονίκης

Η «Παλιά Αθήνα» και το μοντέλο της πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση για τις ισορροπίες που κρατάει και για το πώς ένα μαγαζί εκτός πιάτσας, σε ένα υπόγειο, έλκει ορδές κόσμου. Τι θα φας στην «Παλιά Αθήνα» αν πας πρώτη φορά; Δεν θέλει ρώτημα: σουτζουκάκια, πατάτες με κασέρι, κοκορέτσι και μοσχαρίσια γλώσσα. Τη δεύτερη φορά που θα πας εννοείται σουτζουκάκια και μια μπριζόλα! Απλά πρέπει να δοκιμάσεις όλα τα στάδια της. Ξεκίνα από τα ταπεινά και μετά φτάνεις στην κορυφή.

Γαστρονομία & διασκέδαση, 2 σε 1…

Ξέρω ότι θα απογοητεύσω τους πιο πολλούς εδώ μέσα με αυτήν την καταγραφή. Το «Μαμαλούκα» το αγαπάς για τη μουσική του. Παλιά λαϊκά από όλη τη δισκογραφία της Μαρινέλλας, του Πάριου, του Βοσκόπουλου, του Μητροπάνου και βέβαια του Αντώνη Ρέμου, λίγη Χαρούλα και λίγο από όλους τους άλλους.

Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στο γιουβέτσι, το οποίο ήταν νόστιμο και πολύ ωραίο το σερβίρισμα που κάνουν με το ανακάτεμα και το κόψιμο του καλομαγειρεμένου μοσχαριού, χορταίνει με άνεση 6 άτομα. Θα προτείνω και το αρνάκι στη γάστρα και για γλυκά το υπέροχο γαλακτομπούρεκο και το αρμενοβίλ.

Ιδανικό spot

Δεν σας κρύβω ότι αγαπημένο μου σποτ είναι το roof garden του «Electra Palace». Αν κάποιος με ρώταγε ποια θα ήθελα να είναι η τελευταία μου εικόνα από τον πλανήτη, θα ήταν η θέα από εκεί: η πλατεία Αριστοτέλους και ο Θερμαϊκός.