Το «Ιερό Αγόρι» μάς θυμίζει τι σημαίνει ιταλικός τρόμος

Οι Ιταλοί έχουν υπάρξει πρωτοστάτες στο είδος του τρόμου ήδη από τη δεκαετία του ’50. Από τις βίαιες αιματοχυσίες των giallo («Αίμα και Μαύρη Δαντέλα») σε ατμοσφαιρικoύς και γοτθικούς εφιάλτες («Η Μάσκα του Σατανά»), η κινηματογραφική κληρονομιά της χώρας ξεχειλίζει από τόλμη και καινοτομία, με την επιρροή της να παραμένει ορατή μέχρι και σήμερα. Αυτή είναι η παράδοση που επιχειρεί να συνεχίσει ο σκηνοθέτης Πάολο Στριπόλι, έχοντας αφιερώσει τις τρες πρώτες ταινίες του στο σινεμά τρόμου. Μετρά ήδη μια επιτυχημένη συνεργασία με το Netflix («A Classic Horror Story») και μια συγκρατημένα θετική πορεία στα παγκόσμια φεστιβάλ, ενώ το νέο του πρότζεκτ, «Το Ιερό Αγόρι» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους αυτή την εβδομάδα.

Ένα κοινοτικό μυστικό

Στο κέντρο της ταινίας βρίσκεται το Ρέμις, ένα μικρό, απομονωμένο χωριό ανάμεσα στα βουνά της Ιταλίας, που κατοικείται από μια φαινομενικά φιλήσυχη κοινότητα χαρούμενων ανθρώπων. Όταν ένας αλκοολικός και δυστυχισμένος καθηγητής γυμναστικής παίρνει μετάθεση στο μοναδικό σχολείο της περιοχής, το γεγονός πως δεν ταιριάζει καθόλου με τους γείτονές του γίνεται αμέσως ξεκάθαρο. Απεγνωσμένος να λυτρωθεί και αυτός από τα τραύματα του παρελθόντος, θα δεχθεί τη βοήθειά τους, η οποία έρχεται στη μορφή του Ματέο, ενός δεκατετράχρονου αγοριού που έχει την ικανότητα να απομακρύνει τον πόνο των ανθρώπων αγκαλιάζοντάς τους.

Οι ρυθμοί του τρόμου

Μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του «Ιερού Αγοριού» είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Στριπόλι διαχειρίζεται τον ρυθμό της ταινίας. Ο σκηνοθέτης περνάει τις δύο πρώτες πράξεις «σιγοβράζοντας» την ένταση και αποκρύπτοντας τη σκοτεινή, αλλόκοτη ενέργεια της κοινότητας που θέλει περισσότερο απ’ όλα να προστατεύσει το πολύτιμο μυστικό της. Η καλοήθεια της δύναμης του Ματέο τρεμοπαίζει μπροστά στα μάτια μας, ενώ η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας θέτει εξαρχής τον τόνο: μια μητέρα που πιέζει το βρέφος της να φάει αφήνει κάτω το κουτάλι για να συρθεί μέχρι το παράθυρο και να πέσει στο κενό. Πρόκειται για την άλλη όψη της θαυματουργής δύναμης του νεαρού, η οποία καραδοκεί στις πιο σκοτεινές πτυχές της ταινίας.

Τολμηρή παραξενιά

Ήδη αυτή η αρχή μας προϊδεάζει για τα άκρως ενδιαφέροντα και τολμηρά παράξενα μονοπάτια που αποφασίζει να ακολουθήσει ο Στριπόλι. Ο μοναχικός πρωταγωνιστής βρίσκεται στη μέση της εφηβείας, τη στιγμή που αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της σεξουαλικής του αφύπνισης. Τότε είναι που ο Ιταλός δημιουργός δε διστάζει να εξερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται το ένστικτο και τη δύναμή του μέσα σε μια κοινωνία που δεν προτεραιοποιεί τη συναίνεση.

Παράλληλα, καταπιάνεται με ένα πιο γνώριμο μοτίβο, αυτό της παράξενης διάστασης του Καθολικισμού. Η κοινότητα, εθισμένη στην απουσία συναισθηματικού πόνου, «ντύνει» τον παγανιστικό χαρακτήρα της τελετής με έναν χριστιανικό μανδύα, αρνούμενη να αντικρίσει τα γεγονότα με καθαρό βλέμμα.

Στο κατά τ’ άλλα όμορφα χορογραφημένο αποκορύφωμά του, το «Ιερό Αγόρι» παρατείνεται περισσότερο απ’ όσο θα έρπεπε, προσπαθώντας να ολοκληρώσει την ιστορία ενηλικίωσής με την ίδια μαεστρία με την οποία «στρώνει» την αρχή της. Για εμάς, το αποτέλεσμα είναι μάλλον αμφιλεγόμενο: η πορεία του Ματέο δείχνει να στοχεύει στην γκρίζα ζώνη της ηθικής αμφισημίας, καταφέρνοντας τελικά μονάχα να σκοντάψει στην αναποφασιστικότητα. Όπως και να ‘χει, η ταινία μας αφήνει με ανυπομονησία για το επόμενο πρότζεκτ του σκηνοθέτη.