Ναι, στην «Ημέρα Αποκάλυψης» ο Σπίλμπεργκ παίζει πάλι με εξωγήινους

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έναν… λόφο πάνω στον οποίο θα πεθαίναμε, όπως λένε και οι Άγγλοι. Είναι μια άποψη την οποία είμαστε διατεθειμένοι να υπερασπιστούμε παθιασμένα, με οποιοδήποτε κόστος, οποιαδήποτε στιγμή. Αν έπρεπε να μαντέψω ποιος είναι ο λόφος του Στίβεν Σπίλμπεργκ, θα χρειαζόταν μόνο να κοιτάξω τη φιλμογραφία του: «E.T. ο Εξωγήινος», «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», «Ο Πόλεμος των Κόσμων»: η ιδέα πως στο απέραντο σύμπαν θα πρέπει να υπάρχει μια μορφή ζωής διαφορετική από εμάς. Στις προαναφερθείσες ταινίες έρχεται να προστεθεί η «Ημέρα Αποκάλυψης», το νέο, φιλόδοξο πρότζεκτ επιστημονικής φαντασίας του σκηνοθέτη που κυκλοφορεί στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα. 

Στην ταινία, ο Ντάνιελ πέφτει πάνω σε αρχειακό υλικό που αποδεικνύει πως, όχι μόνο οι εξωγήινοι έχουν επισκεφθεί τη Γη εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά και πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει κάνει ό,τι μπορεί για να αποκρύψει την ύπαρξή τους και να αποσπάσει από εκείνους όσες περισσότερες πληροφορίες μπορεί. Αποφασισμένος να αποκαλύψει στον κόσμο την παγκόσμια σκευωρία, βρίσκεται στο στόχαστρο των μυστικών υπηρεσιών και αναγκάζεται να τραπεί σε φυγή. Την ίδια στιγμή, μια τηλεοπτική παρουσιάστρια, η Μάργκαρετ, αναπτύσσει από τη μια στιγμή στην άλλη την ικανότητα να κατανοεί τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω της σε ένα βαθύτερο επίπεδο, αποκτώντας μια ανεξήγητη πρόσβαση στα συναισθήματα και τις αναμνήσεις τους. 

Η κλήση έρχεται μέσα απ’ τον πλανήτη 

Από την αρχή της ταινίας γίνεται σαφές πως ο Σπίλμπεργκ δεν ενδιαφέρεται ακριβώς να εξερευνήσει τις συνέπειες της εξωγήινης εισβολής, κυρίως επειδή δεν πρόκειται για «εισβολή». Ο Ντάνιελ (στην ταινία τον υποδύεται ο Τζος Ο’ Κόνορ) αναλαμβάνει ως προσωπική αποστολή να μοιραστεί με το κοινό τις πληροφορίες που ανακάλυψε όσο εργαζόταν για την εταιρεία κυβερνοασφάλειας WARDEX, όχι επειδή έχει κάτι να κερδίσει, αλλά επειδή δεν πιστεύει πως πρόκειται για ένα αγαθό που μπορεί να ανήκει σε κάποιον, «όπως το φως του ήλιου».

Δεν είναι περίεργο που οι εξωγήινοι δεν αποτελούν πλέον τον μεγαλύτερο εχθρό μας. Στις συνεντεύξεις τύπου για την ταινία, ο Σπίλμπεργκ ανέφερε πως εμπνεύστηκε από την πραγματικότητα, διαβάζοντας ένα άρθρο για τις τεράστιες μυστικές χρηματοδοτήσεις που διοχετεύονταν στο Πεντάγωνο. Οι πληροφορίες για το Προηγμένο Πρόγραμμα Αναγνώρισης Αεροδιαστημικών Απειλών (Advanced Aerospace Threat Identification Program) ήταν ελάχιστες και ο ρόλος του στο πλαίσιο της εθνικής άμυνας της χώρας παραμένει ασαφής. Καθώς, όμως, η δυσπιστία της αμερικανικής κοινωνίας απέναντι στην κυβέρνηση μεγαλώνει όλο και περισσότερο και επιχειρηματίες όπως ο Ίλον Μασκ παρεμβαίνουν ολοένα και πιο ανοιχτά στην πολιτική ζωή, η ανησυχία που διαπερνά την ταινία μοιάζη πιο επίκαιρη από ποτέ. 

Blockbuster με ψυχή 

Ενώ θα ήταν άδικο να τη χαρακτηρίσουμε «προβλέψιμη», η «Ημέρα Αποκάλυψης» προσκολλάται κάποιες φορές σε συμβατικές αφηγηματικές επιλογές (η ενσυναίσθηση και τα μαθηματικά ως το γιν και το γιανγκ). Μπορούμε, ωστόσο, να εκτιμήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο μαέστρος Σπίλμπεργκ επιχειρεί, έστω και σχηματικά, να προσδώσει ουσιαστικό συναισθηματικό βάθος σε μια από τις πιο εμπορικές κινηματογραφικές κυκλοφορίες της χρονιάς.

Μπράβο στην Έμιλι 

Η Έμιλι Μπλαντ κλέβει την παράσταση, καταφέρνοντας να ενσαρκώσει άριστα την μπερδεμένη, ενδοσκοπική και τελικά ενστικτώδη φύση της πρωταγωνίστριας. Από τις απαιτητικές, συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές μέχρι και τον παράξενο τρόπο με τον οποίο η ηρωίδα συναναστρέφεται τον κόσμο γύρω της, η ερμηνεία της μοιάζει ειλικρινής και συγκινητική. 

Συνολικά, είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις μια από της ταινίες του Σπίλμπεργκ και να βγεις από την αίθουσα χωρίς να έχεις διασκεδάσει και συγκινηθεί. Η μεγαλειώδης «Ημέρα Αποκάλυψης» κάνει τσεκ όλα τα κουτάκια που θα μπορούσαν να τη φέρουν στο δρόμο προς το το χρυσό αγαλματίδιο (ο Σπιλμπεργκ μετράει ήδη τρία Όσκαρ). Παρά τη δεξιοτεχνία και τη φιλοδοξία της, όμως, δύσκολα μας αφήνει να βγούμε από την αίθουσα εντυπωσιασμένοι.