Το «Evil Dead Burn» τρεκλίζει όπως οι απέθαντοι πρωταγωνιστές του

Στο σύμπαν του τρόμου, ανάμεσα σε franchises που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους, το «Evil Dead» κατέχει ξεχωριστή θέση. Αν οι προσεγμένες σύγχρονες παραγωγές έχουν καταχωρηθεί στη συλλογική κινηματογραφική συνείδηση ως «ανυψωμένος τρόμος» (elevated horror), ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, η μηδαμινού προϋπολογισμού ταινία του Σαμ Ράιμι θα μπορούσε να ανήκει στην ακριβώς αντίθετη κατηγορία: μια ακατέργαστη, «αυτοσχεδιαστική» στην τεχνική της πλευρά παραγωγή που σε κάνει να θέλεις να παρασυρθείς από το Κακό, το αίμα και τα εντόσθια. Είναι δύσκολο να καταφέρεις να τιμήσεις την κληρονομιά όταν έρχεται με τόσο βάρος και έτσι δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι στο έκτο κεφάλαιο της σειράς, το «Evil Dead Burn», το μόνο που έχει παραμείνει είναι η στείρα αιματοχυσία. 

Η Άλις (Σουχέιλα Γιακούμπ), μια Γαλλίδα που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσπαθεί να επεξεργαστεί τον πρόσφατο θάνατο του κακοποιητικού συζύγου της σε τροχαίο δυστύχημα. Όταν, μετά την κηδεία, η οικογένεια του συγκεντρώνεται στο εξοχικό τους σπίτι για να πενθήσουν, γίνεται σαφές πως η παρουσία της είναι ανεπιθύμητη. Αυτό, όμως, θα αποδειχθεί το μικρότερο από τα προβλήματα της, αφού σύντομα, μπροστά στα έντρομα μάτια της, τα μέλη της οικογένειας αρχίζουν ένα προς ένα να κυριεύονται από δαιμονικές οντότητες που ψάχνουν το μαγικό στιλέτο που μπορεί να βάλει τέλος στην ύπαρξή τους. 

Η ακραία βία του πρώτου «Evil Dead» δούλεψε συμπληρωματικά με τις τεχνικές καινοτομίες του Ράιμι. Χωρίς καμία διάθεση για ανανέωση, το «Evil Dead Burn» του Σεμπαστιάν Βάνιτσεκ («Στον Ιστό του Τρόμου») προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη δυναμική του τίτλου, προσφέροντας απλόχερα στο κοινό όλο και πιο θεαματικούς θανάτους (κατά τη διάρκεια της ταινίας παρακολουθούμε μερικές από τις πιο φρικιαστικές σκηνές ολόκληρου του franchise) και μια σειρά από δολοφονικές προοικονομίες που επιχειρούν να χτίσουν την αγωνία.  

Δεν αγνοώ το γεγονός πως, μερικές φορές, η πιο επιτυχημένη σάτιρα είναι αυτή που μοιάζει υπερβολικά αληθινή για να αναγνωριστεί ως σάτιρα, ούτε πως η πιο camp ταινία δεν είναι αυτή που είχε την πρόθεση να είναι camp. Με τον ίδιο περίπου μηχανισμό, η απόλαυση μιας ταινίας τρόμου συνήθως προϋποθέτει να απενεργοποιήσεις εκείνο το κομμάτι του εγκεφάλου σου που διψάει για… διανόηση. Η αηδία και το σοκ είναι κομβικά στοιχεία της γοητείας ταινιών όπως το «Evil Dead» και, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, μπορούν να απογειώσουν την κινηματογραφική εμπειρία, ειδικά μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας.

Ωστόσο, αυτό που κάνει το «Evil Dead Burn» ανεπιτυχές είναι το γεγονός πως δεν αρκείται στην «ανεγκέφαλη» βία του. Στην προσπάθειά της να γίνει κάτι περισσότερο και πιο ουσιώδες από αυτό που πραγματικά είναι, η ταινία καταλήγει να παίρνει μαθήματα φεμινισμού από το TikTok. Οι άντρες της οικογένειας είναι απογοητευτικοί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο: πατριάρχες, κακοποιητικοί ή απλώς δειλοί, κινούνται στην ταινία περισσότερο σαν τοτέμ καταπίεσης και ανικανότητας παρά ως ολοκληρωμένοι χαρακτήρες. 

Τελικά, αρνούμενο να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά είτε στην ακραία βία είτε στην αφήγησή του, το μόνο που μπορεί να κάνει το «Evil Dead Burn» είναι να ανεβάσει τα επίπεδα κορτιζόλης του θεατή, χωρίς να γίνεται ποτέ πραγματικά διασκεδαστικό. Αν η απογοήτευση αυτή δεν είναι αρκετή, μπορείτε να παρηγορηθείτε από το γεγονός πως η πόρτα μένει ορθάνοιχτη για την επόμενη, αναπόφευκτη εμπορική προσθήκη στο νεκροζώντανο franchise.