Στην «Γκρίζα Ζώνη» ο Γκάι Ρίτσι παίζει με όπλα, εκρήξεις και κακά παιδιά

Κοιτώντας το έργο του Γκάι Ρίτσι («Δυο Καπνισμένες Κάννες», «Αρπαχτή») τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο, μπορούμε να καταλάβουμε δύο πράγματα. Πρώτον, πρόκειται για έναν σκηνοθέτη που ενδιαφέρεται να είναι εξίσου σπιρτόζος και αστείος όσο και βίαιος. Δεύτερον, ότι μπορεί να αγαπάει και να φροντίζει τους χαρακτήρες του, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τους αντιμετωπίζει και με ιδιαίτερη σοβαρότητα. Έτσι, αντιλαμβάνομαι την φιλμογραφία του ως αμιγώς «αγορίστικη», αλλά και ως έναν χώρο στον οποίο οι άντρες γελοιοποιούνται συνεχώς, συχνά εξαιτίας της ίδιας τους της σοβαροφάνειας.

Ένα μάτσο «γκρίζοι» χαρακτήρες

Στη νέα του ταινία, την «Γκρίζα Ζώνη», παρακολουθούμε την Ρέιτσελ Γουάιλντ, να καθοδηγεί μια ομάδα επίλεκτων πρακτόρων που ακροβατούν ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο. Η αποστολή τους είναι να ανακτούν υπέρογκα ποσά από πλούσιους πλην απρόθυμους οφειλέτες, αξιοποιώντας όλες τις νόμιμες και παράνομες οδούς. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει κι ένας αδίστακτος επιχειρηματίας/γκάνγκστερ που αρνείται να επιστρέψει το ένα δισεκατομμύριο που δανείστηκε, σκοτώνοντας μάλιστα τον τελευταίο άνθρωπο που προσπάθησε να το διεκδικήσει. Ξεκινά, λοιπόν, μια πολιορκία από κάθε πιθανή οδό, προκειμένου τα χρήματα να επιστρέψουν στους «μεγάλους καρχαρίες» από τους οποίους προήλθαν.

In it to win it

Και κάπου εδώ φτάνουμε σε ένα τρίτο συμπέρασμα για τον Ρίτσι: ό,τι κι αν συμβεί, δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να περάσεις το κατώφλι της αίθουσα περιμένοντας πως θα δεις μια ταινία που παίρνει τον εαυτό της υπερβολικά στα σοβαρά, αλλά μια αποφόρτιση της βίας μέσω του χιούμορ ή ένα στιλιζαρισμένο και κουλ παιχνίδι είδους. Στη διάρκεια της «Γκρίζας Ζώνης», ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει ένα-ένα τα υλικά με τα οποία θα «μαγειρέψει» τη δράση, από τα όπλα που θα χρησιμοποιηθούν ως τις διαδρομές που θα ακολουθηθούν, περίπου σαν να βλέπουμε έναν αθλητή να προετοιμάζεται για τον μεγάλο αγώνα.

Μπορεί αυτός ο «αγώνας» να περνά από όλα τα γνώριμα κλισέ των περιπετειών και των heist movies, όμως το χαρισματικό πρωταγωνιστικό τρίο (Χένρι Κάβιλ,  Τζέικ Τζίλενχαλ και Άιζα Γκονζάλεζ) καταφέρνει να καλύψει πολλές από τις σεναριακές αδυναμίες και να υπενθυμίσει ότι διασκεδάζουμε.

Η βασίλισσα της ελίτ

Όταν αρχίσουμε να απονέμουμε βραβεία φεμινισμού, είναι πολύ πιθανό ο Γκάι Ρίτσι να μην είναι στους πρώτους υποψήφιους. Παρ’ όλα αυτά, έχει ενδιαφέρον η παρουσία μιας γυναίκας που ουσιαστικά αντικαθιστά τον συνηθισμένο δυναμικό πατριάρχη που συναντάμε συνήθως στα σύμπαντα του δημιουργού. Θα απορρίψουμε την ιδέα πως ο Ρίτσι έπεσε θύμα της woke κουλτούρας και θα υποθέσουμε πως, στην πραγματικότητα, η επιλογή λειτουργεί περισσότερο ως μια μικρή αλλαγή που κάνει τους Κάβιλ και Τζίλενχαλ να λάμπουν περισσότερο, ως πιστοί προστάτες μιας όμορφης, έξυπνης και ικανής γυναίκας.

Ανάμεσα στην ένταση, το αιχμηρό χιούμορ και τη γνώριμη εικόνα μιας ελίτ που είναι πιο εύστοχη, πιο εξειδικευμένη και πιο καλά προετοιμασμένη από τους αντιπάλους της, η πλοκή υποκύπτει σε μια σκηνή φθηνού μελοδράματος που μοιάζει να μην έχει θέση στην ταινία. Ωστόσο, στο φάσμα του «hit or miss», είναι μάλλον πιο κοντά στο hit, ακόμη κι αν δεν φτάνει τις παλαιότερες επιτυχίες του σκηνοθέτη.