Είναι μια «καινούργια μέρα» για τον Spider-Man

Έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που είδαμε τον Πήτερ Πάρκερ στις οθόνες μας. Το «Spider-Man: No Way Home» του 2022 προκάλεσε κινηματογραφική φρενίτιδα, με την πλοκή του να βασίζεται στην ιδέα του multiverse και το σενάριο να ανοίγει τον δρόμο για την επική συνάντηση τριών διαφορετικών αραχνο-ανθρώπων. Ο Τόμπι Μαγκουάιρ, ο Άντριου Γκαρφιλντ και ο Τομ Χόλαντ μοιράστηκαν για πρώτη φορά την οθόνη, και το γεγονός γρήγορα χαρακτηρίστηκε όχι μόνο ως μία από τις πιο ένδοξες στιγμές στην ιστορία της Marvel, αλλά και ένας συγκινητικός διάλογος μεταξύ τριών διαφορετικών γενεών. Οτιδήποτε ακολουθούσε το «No Way Home» λοιπόν, δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει το momentum του.  Για καλή μας τύχη όμως, το «Spider-Man: Brand New Day» δεν το προσπαθεί καν. 

New York, New York

Για τους φαν του σούπερ ήρωα, και συγκεκριμένα της εκδοχής του Χόλαντ, που παρακολουθούσαν τις εξελίξεις online και περίμεναν με λαχτάρα επίσημες ανακοινώσεις για τη συνέχεια του franchise, η πεντάχρονη αναμονή δεν ήταν εύκολη. Συζητήσεις για την ανανέωση συμβολαίων των βασικών ηθοποιών γεννούσαν τεράστιες αμφιβολίες για το αν θα υπάρξει καν συνέχεια του ίδιου σύμπαντος, ενώ ακόμα και όταν οι υπογραφές έπεσαν, συνεχείς φήμες για δημιουργικές διαφωνίες μεταξύ του στούντιο και του πρωταγωνιστή είχαν κατακλύσει το διαδίκτυο. Η Sony φαινόταν να επιμένει στην ιδέα του multiverse, ενώ ο Χόλαντ πίεζε για αλλαγή πλεύσης και έναν Spider-Man που επικεντρώνεται στα προβλήματα της Νέας Υόρκης και των κακοποιών που βρίσκονται στους δρόμους της. Ο Χόλαντ κέρδισε. Πανηγυρικά. Το «Brand New Day» δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο μίας και μόνο πόλης, παραδίδοντας «street level» εχθρούς και φίλους, καθώς και διλήμματα για τον ήρωά μας που δεν έχουν καμία σχέση με την επική κλίμακα που έχουμε συνηθίσει από το MCU. Δεν είναι μόνο μία καλοδεχούμενη αλλαγή, αλλά εξαιρετικά σημαντική για τον χαρακτήρα του Spider-Man, που στον πυρήνα του είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα στο Μεγάλο Μήλο, έχοντας απλά κάποιες παραπάνω δυνάμεις από τους υπόλοιπους. 

Πήτερ Πάρκερ και όχι Πήτερ Παν

Μία από τις αφηγηματικές αρχές στις οποίες βασίζεται το «Brand New Day» είναι πως κάποια στιγμή, όλα τα αγόρια οφείλουν να μεγαλώσουν. Ο Πάρκερ του Τομ Χόλαντ έχει πια αποφοιτήσει από το Λύκειο, έχει παραδοθεί στην ανωνυμία και την μοναξιά του, φλερτάρει με την υπερκόπωση και αυτομαστιγώνεται παρακολουθώντας τις ζωές των αγαπημένων του προσώπων από μακριά. Η ενηλικίωση του «Spider-Man» πονάει, τόσο τον ίδιο (με κυριολεκτικές αλλαγές στο DNA του που τον κάνουν να σφαδάζει) όσο και το κοινό, που τον είχε συνηθίσει να χαμογελάει και να ενθουσιάζεται ακόμα και όταν ο κόσμος τελειώνει. Ο πιο σκοτεινός και μελαγχολικός τόνος του «Brand New Day» λειτουργεί εξαιρετικά ως το επόμενο κεφάλαιο στην ιστορία του Spidey, ο οποίος έχει κερδίσει την αγάπη του κόσμου ως o «φιλικός γείτονας», αλλά ταυτόχρονα καταδικάζει τον εαυτό του σε μία βασανιστική λούπα δουλειάς και απομόνωσης που δεν τον αφήνει να δει τι πραγματικά βρίσκεται γύρω του και ποιοι είναι πρόθυμοι να τον βοηθήσουν. Δεν χρειάζεται να είσαι σούπερ ήρωας για να έχεις αισθανθεί κάτι παρόμοιο. 

Ας μιλήσουμε για το υπόλοιπο cast 

Ένα από τα προβλήματα στις περισσότερες ταινίες της Marvel είναι πως πολύ συχνά, ο πρωταγωνιστής δεν καταφέρνει να «κουβαλήσει» το σενάριο στις πλάτες του, και την παράσταση καταλήγουν να κλέβουν οι διάφοροι άλλοι superheroes – guest stars που εμφανίζονται για να βοηθήσουν την κατάσταση (και γιατί τους αναγκάζει το συμβόλαιό τους με το στούντιο). Και οι προηγούμενες ταινίες του Spider-Man έχουν δεχτεί παρόμοια κριτική, κυρίως όταν μιλάμε για το «No Way Home», όμως εδώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον Τομ Χόλαντ δεν βρίσκονται εκεί μόνο για να καταπλήξουν στιγμιαία τους θεατές, αλλά έχουν ουσιαστικό ρόλο στην υπόθεση. Τεράστιο highlight είναι ο Τζον Μπέρνταλ ως Punisher, ο οποίος προσφέρει ίσως την καλύτερή του ερμηνεία για τον συγκεκριμένο αντι-ήρωα και η χημεία του με τον πρωταγωνιστή είναι άριστη και πάρα πολύ αστεία. Η Σέιντι Σινκ από την άλλη, σε ρόλο-έκπληξη (που φρόντισε να μην μάθεις πριν μπεις στην αίθουσα), επιβεβαιώνει το στάτους της ως μία από τις καλύτερες ανερχόμενες ηθοποιούς της γενιάς της. 

Η καρδιά του «Brand New Day» όμως βρίσκεται στον Νεντ και την Εμ Τζέι, τα δύο πιο αγαπημένα πρόσωπα του Πήτερ, που όμως δεν θυμούνται την ύπαρξή του. Ο Τομ Χόλαντ σε πρόσφατη συνέντευξή του είχε δηλώσει πως ορισμένες σκηνές που γύρισε με την σύζυγό του Ζεντάγια δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν τόσο καλά αν δεν ήταν αληθινό ζευγάρι και πραγματικά, μπορείς να καταλάβεις ακριβώς τι εννοεί. Κάθε στιγμή που μοιράζονται οι δυο τους είναι γεμάτη από αγάπη, γλυκόπικρο ρομαντισμό και χημεία που καταφέρνει να είναι ακόμα καλύτερη από τα προηγούμενα φιλμ. Αν είσαι έστω και λίγο ευαίσθητη ψυχή, θα η ιστορία τους θα σε αγγίξει ιδιαίτερα. 

Και στα αρνητικά;

Οι σκηνές δράσης είναι αρκετά επαναλαμβανόμενες από ένα σημείο και μετά, αν και δεν καταλαβαίνω ακριβώς ποιος θα μπορούσε να παραπονεθεί για κάτι τέτοιο όταν γνωρίζει πως θα παρακολουθήσει μία ταινία Marvel. Από την άλλη, μία κριτική που θεωρώ ότι έχει μεγαλύτερη βάση είναι η μεγάλη ποσότητα σε subplots, που μπορεί να οδηγήσουν τον θεατή σε διάσπαση προσοχής και να τον κάνουν να χάσει ίσως κάποια σημαντικά στοιχεία από την κύρια πλοκή. Εκεί όμως που άλλες ταινίες του MCU βασίζονται στο fanservice, το θέαμα χωρίς ουσία και την υπόσχεση για επική συνέχεια που ποτέ δεν υλοποιείται με ικανοποιητικό τρόπο, το «Spider-Man: Brand New Day» στέκεται μόνο του, αγέρωχο και κατά την άποψή μου πλήρες. Πρόκειται άλλωστε για μία επιστολή αγάπης προς όσους μεγάλωσαν με τον Spidey, ή τον αγάπησαν στην πορεία, και φέρνει εις πέρας το έργο του με περίσσια αξιοπρεπεια.