Στη «Βαϊάνα» η Disney δεν βρίσκεται στα καλύτερά της

Ο 21ος αιώνας έχει βρει την Disney με όρεξη να ανακυκλώσει ακόμη περισσότερες από τις αφηγήσεις που μας μεγάλωσαν. Έτσι, ενώ είδαμε το «Βιβλίο της Ζούγκλας», την «Άριελ», την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», τη «Σταχτοπούτα» και πολλούς ακόμη δισδιάστατους ήρωες να ζωντανεύουν σε live-action με πραγματικούς ηθοποιούς, η φιλμογραφία του στούντιο δεν είναι ανεξάντλητη και οι νεότερες ηρωίδες άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Η «Βαϊάνα», λοιπόν, πήρε τη σειρά της μόλις δέκα χρόνια μετά την πρεμιέρα της ταινίας κινουμένων σχεδίων και κυκλοφορεί στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα. 

Το ριμέικ ακολουθεί πιστά το πρωτότυπο: η νεαρή ηρωίδα είναι η κόρη του αρχηγού μιας φύλης που κατοικεί στο νησί Μότου Νούι. Όταν οι καλλιέργειες ασθαινούν και τα ψάρια εξαφανίζονται από τον κόλπο του νησιού εξαιτίας μιας κατάρας, η Βαϊάνα (Κάθριν Λαγκάια) αναλαμβάνει να ταξιδέψει στον ωκεανό και να βρει τον ημίθεο Μάουι (Ντουέιν «The Rock» Τζόνσον) ώστε να την αναστρέψει και να σώσει τον λαό της.  

Όταν η «Βαϊάνα» των κινουμένων σχεδίων κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2016, πολλοί από τους θεατές εξέφρασαν τους προβληματισμούς τους γύρω από τις πρακτικές πολιτισμικής οικειοποίησης της Disney. Δεν ήταν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που η εταιρεία προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τους μύθους περιθωριοποιημένων κοινοτήτων (φαντάζομαι πως όλοι συμφωνούμε για το τι συνέβη στην «Ποκαχόντας»). H live-action «Βαϊάνα» κουβαλά όλες τις «αμαρτίες» της παιδικής ταινίας που προηγήθηκε (με τον καπριτσιόζο Μάουι, να αποτελεί το πιο χαρκατηριστικό παράδειγμα) χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να τις επανεξετάσει ή να προσθέσει κάτι καινούριο στο τραπέζι.

Ακόμη, όμως, και για όσους θεατές δεν ενδιαφέρονται για τη συζήτηση γύρω από την αυθεντικότητα ή τον σεβασμό των πολιτισμικών συμβόλων, η νέα ταινία μοιάζει εντελώς αδύναμη μπροστά στην animated εκδοχή της. Η προσεγμένη παραγωγή χάνει ένα μέρος της μαγείας της όταν μεταφέρεται στον «πραγματικό κόσμο» και η εκτεταμένη χρήση CGI ενισχύει την αίσθηση πως παρακολουθούμε μια ακόμη ψηφιακή αναπαραγωγή. Τελικά, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: γιατί το στούντιο ένιωσε την ανάγκη να μας παρουσιάσει την ιστορία τόσο σύντομα, μόλις δύο χρόνια μετά από την πρεμιέρα της δεύτερης animated ταινίας της σειράς («Βαϊάνα 2»);

Η απάντηση κρύβεται, φυσικά, στo box office. Με τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες να φτάνουν σε δισεκατομμύρια δολάρια εισπράξεων (λίγο περισσότερο από 1 δις για το περσινό «Λίλο και Στιτς»), είναι ασφαλές να στοιχηματίσουμε πως θα δούμε πολλά ακόμη ριμέικ από το στούντιο στα επόμενα χρόνια. Στο τέλος της μέρας, ακόμη και η επιβεβλημένη νοσταλγία μπορεί να αποδειχθεί πιο κερδοφόρα από το ρίσκο μιας νέας ιστορίας. Ας ελπίσουμε το νεαρότερο κοινό να έχει μια πιο θετική εμπειρία.