Ο «Θάνατος του Robin Hood» είναι ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο φως

Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να γνωριστήκαμε με τον Ρομπέν των Δασών μέσα από την ομώνυμη ταινία της Disney. Ο αλεπουδιάρης ήρωας, όμως, έχει πολλά πρόσωπα και αυτό του καλοκάγαθου άντρα που κλέβει από τους πλούσιους για να μοιράσει τη λεία του στους φτωχούς είναι μονάχα ένα από αυτά. Στον «Θάνατο του Robin Hood», ο Μάικλ Σαρνόσκι («Ένα Ήσυχο Μέρος: Ημέρα Πρώτη», «Pig») επιστρέφει στις σκοτεινές ρίζες του ήρωα, συνθέτοντας το πορτραίτο ενός πολύπλοκου άντρα.

Κουβαλώντας τους θανάτους πολλών ανθρώπων στη συνείδησή του, ο γερασμένος πια Ρομπέν (Χιου Τζάκμαν) δεν περιμένει τίποτα άλλο απ’ τη ζωή του πέρα από έναν ένδοξο θάνατο. Όταν ένας θανάσιμος τραυματισμός τον αφήνει ανήμπορο, ο σύντροφός του τον μεταφέρει σε ένα νησί, όπου η Αδερφή Μπρίτζιντ (Τζόντι Κόμερ) θα προσπαθήσει να τον θεραπεύσει. Εκεί, ο ήρωας θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα λάθη του παρελθόντος του.

Η απομυθοποίηση ενός συμβόλου

Οι επιλογές του σκηνοθέτη (με τη ραχοκοκκαλιά της ιστορίας να είναι εμπνευσμένη από την μπαλάντα «Robin Hood’s Death») μοιάζουν σημαντικά λιγότερο επαναστατικές όταν διαβάζεις τη βιβλιογραφία γύρω από τη φιγούρα του Ρομπέν των Δασών. Στην πραγματικότητα, ο χαρακτήρας ξεκίνησε περισσότερο ως ένας οργισμένος αντι-ήρωας, ταγμένος απέναντι στους κληρικούς και την εξουσία που του στερεί το δικαίωμα στην ελευθερία του. Η ύπαρξή του είναι ένα σημάδι των καιρών της και η βία του είναι μια στάση πολιτική. Επιχειρώντας να παρουσιάσει έναν ενοχικό εγκληματία, ο Σαρνόσκι και καταφέρνει να απογυμνώσει τον Ρομπέν από οποιαδήποτε πολιτική θέση και, άρα, από οποιοδήποτε ενδιαφέρον. 

Αλλά, ταυτόχρονα, αν ακολουθήσουμε τον συλλογισμό πως μέσα από τον Ρόμπεν μπορεί να εκφραστεί κάτι για την εποχή του, τι ακριβώς προσπαθεί να εκφράσει ο σκηνοθέτης με την αποκαθήλωση του αγαπημένου ήρωα; Και γιατί να αντικαταστήσει την δικαιολογημένη οργή με δολοφονική απληστία; Μου έρχεται στο μυαλό ο Λουίτζι Μαντζιόνε και η μυθολογία που χτίστηκε γύρω από το πρόσωπο του φερόμενου δράστη της δολοφονίας του υψηλού στελέχους μιας αμερικανικής ασφαλιστικής εταιρείας, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να κοιτάζει τον κόσμο σήμερα και να θεωρεί ότι αυτή η εξιδανίκευση αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημά μας.

Τρία άνισα κομμάτια

Μπορούμε να πούμε ό,τι θέλουμε για τον Σαρνόσκι, δεν μπορούμε πάντως να πούμε πως δεν έχει ένα ξεκάθαρο στυλιστικό όραμα το οποίο εκτελεί με απόλυτη συνέπεια: την πορεία του ήρωα από το σκοτάδι στο φως. Έτσι, το βίαιο πρώτο της κομμάτι έχει μερικές από τις πιο αιματηρές σεκάνς που έχω δει πρόσφατα στον κινηματογράφο, αφήνοντας τον Ρομπέν των Δασών να πεθαίνει, κόντρα στη μοναδική του επιθυμία, άδοξα, βυθισμένος μέσα στη λάσπη και το αίμα. Είναι η μοίρα που περιμένουμε να έχει ένας χαρακτήρας που «έκλεβε και σκότωνε για την προσωπική του ευχαρίστηση», όπως λέει ο ίδιος ο Ρομπέν σε ένα κορίτσι που συναντάει στο βουνό.

Ωστόσο, οι αισθητικά διακριτές τρεις πράξεις της ταινίας είναι σεναριακά ανισόρροπες μεταξύ τους. Οι φρικιαστικοί θάνατοι του πρώτου μέρους δίνουν τη θέση τους σε μια απρόσμενα αργή και βασανιστική εξέλιξη της πλοκής που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από το προβλέψιμο και ανά στιγμές αμήχανο σενάριο. Με την άσκοπη βία, την εντυπωσιακή φωτογραφία και τα προσεγμένα σκηνικά του νησιού να αποτελούν τα καλύτερα σημεία του, δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε τι θα επέλεγε ο «Θάνατος του Robin Hood» ανάμεσα στην αισθητική ή την ουσία.