Δεν είναι ρομαντική κωμωδία, είναι «Εμμονή»

Αν οι τελευταίοι μήνες μας έχουν αποδείξει κάτι, αυτό είναι πως το κοινό αγαπάει τα πρωτότυπα σενάρια. Σε συνδυασμό με ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για τις «ποιοτικές» ταινίες τρόμου (βλ. «Backrooms»), η χαμηλού μπάτζετ και μεγάλων φιλοδοξιών «Εμμονή» βρήκε εύφορο έδαφος και κατάφερε να απογειωθεί σε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες που έχουμε δει τελευταία.

Στο χόρορ του Κάρι Μπάρκερ, πρωταγωνιστής είναι ο Μπέαρ, ένας άντρας που έχει περάσει πολύ καιρό αθεράπευτα ερωτευμένος με τη Νίκι, την κολλητή φίλη του. Όταν βρίσκει ένα μαγικό ξύλο ιτιάς που ισχυρίζεται πως μπορεί να ικανοποιήσει μια οποιαδήποτε ευχή, ο νεαρός αρπάζει την ευκαιρία και εύχεται να τον αγαπήσει η Νίκι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι πως το μαγικό αντικείμενο έρχεται με καταστροφικές συνέπειες και για τους δυο τους.

Όχι όλοι οι άντρες, αλλά σίγουρα ο Μπέαρ

Η «Εμμονή» βασίζεται στην απεικόνιση δύο στερεοτύπων που αποτελούν τον εφιάλτη του κάθε ετεροφυλόφιλου: από τη μια πλευρά, η φιγούρα του καλού παιδιού που δεν καταφέρνει να βγει από το «friendzone» επειδή «οι γυναίκες προτιμούν τα κακά αγόρια», η οποία μας είναι πολύ οικεία. Η επιδημία της αντρικής μοναξιάς είναι εδώ και όλο και περισσότεροι άντρες βρίσκουν παρηγοριά στην πεποίθηση ότι δικαιούνται την προσοχή και την αγάπη μιας γυναίκας.

Ένας τέτοιος άντρας είναι και ο Μπέαρ, ο οποίος διεκδικεί δειλά τον έρωτα της καλύτερης φίλης του και, όπως φαίνεται, θα το πληρώσει ακριβά. Ακριβώς αυτή η πεποίθηση είναι που πυροδοτεί ολόκληρη την πλοκή της «Εμμονής» και γίνεται σαφής τη στιγμή που ο Μπέαρ, έχοντας ήδη βιώσει τις ανατριχιαστικές συνέπειες της πράξης του, αναρωτιέται δυνατά: «θα ήταν τόσο κακό να είσαι μαζί μου;».

Όχι όλες οι γυναίκες, αλλά σίγουρα οι δαιμονισμένες

Στην άλλη πλευρά, η Νίκι άθελά της ενσαρκώνει τη φιγούρα της γυναίκας που βρίσκεται παθολογικά προσκολλημένη στον σύντροφό της. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τη γυναικεία αγάπη να μετατρέπεται σε ασφυκτική εμμονή, όμως εδώ έχει ενδιαφέρον που αυτή η μεταμόρφωση αποτελεί άμεση συνέπεια της απόφασης ενός άντρα. Πάνω σε αυτή την ειρωνική αντιστροφή στηρίζει και ο Μπάρκερ μεγάλο μέρος του χιούμορ της ταινίας, αποφορτίζοντας με γέλιο ακόμη και τις πιο τρομακτικές στιγμές της (με αποκορύφωμα το τέλεια συγχρονισμένο και εκτελεσμένο «Stay!» της Ίντι Ναβαρέτ).

Ταυτόχρονα, η υπαρξιακή τιμωρία στην οποία καταδικάζεται η Νίκι μετατρέπεται στο πεδίο όπου ο «αδικημένος» Μπέαρ έχει την ευκαιρία να αποκαλύψει τον πραγματικό του εαυτό, φέρνοντας στην επιφάνεια το γεγονός πως η ευχή του δε γεννήθηκε μόνο από τον έρωτά του, αλλά από μια βαθιά εγωιστική ανάγκη εκδίκησης. Το μόνο βέβαιο είναι πως η επιθυμία του δεν υπήρξε ποτέ ανιδιοτελής: η σχέση που ονειρευόταν δεν ήταν ποτέ ισότιμη και η αγάπη του έκρυβε στοιχεία κτητικότητας και υποτίμησης που γίνονται ολοένα και πιο εμφανή όσο εξελίσσεται η ταινία.

Ναβαρέτ, το μισό πρόσωπο του Θεού

Σε πολλά σημεία της ταινίας, ο Μπάρκερ εκμεταλλεύεται το πόσο συχνά το χόρορ βασίζεται στα jumpscares τους για να φοβίσουν το κοινό. Στην «Εμμονή», ο τρόμος έρχεται κυρίως από την αναμονή και την απόκρυψη, στα πλάνα που το πρόσωπο της Νίκι κρύβεται δεξιοτεχνικά πίσω από τις σκιές του δωματίου ή ακόμη κι ένα βάζο. Η φρικώδης κινησιολογία της ηρωίδας (η συνεργασία του σκηνοθέτη με επαγγελματίες χορευτές είναι φανερή εδώ) σε συνδυασμό με την εκπληκτική ερμηνεία της Ναβαρέτ παίζουν τον δικό τους ρόλο σε αυτές τις σκηνές.

Τελικά, αυτή η ερμηνεία είναι που ξεχωρίζει περισσότερο από όλα τα στοιχεία της «Εμμονής». Η σωματικότητα, το κωμικό timing και η ωμή τραγικότητα στις στιγμές που η πραγματική Νίκι προσπαθεί να λύσει το αδιέξοδό της αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την ιδιαίτερη ματιά του Μπάρκερ. Αν όλα πάνε καλά και τα Όσκαρ αποφασίσουν να τιμήσουν ξανά τα χόρορ του χρόνου, θα χαρούμε να τη δούμε στον αγώνα για το χρυσό αγαλματίδιο.