Με το «Toy Story 5», μιλένιαλς και παιδιά θα τρέξουν στις αίθουσες
Η πέμπτη ταινία του δημοφιλούς franchise ήρθε και μας έκανε να γελάσουμε, να κλάψουμε και να ξεχάσουμε στιγμιαία το πόσο κουραστικό είναι να συνέχεια βλέπουμε τα ίδια IP.
Περιεχόμενα
Μέχρι στιγμής έχουμε δει τα παιχνίδια του «Toy Story» να έρχονται αντιμέτωπα με το αλύπητο πέρασμα του χρόνου, υπαρξιακές κρίσεις, την αποθήκευσή τους σε σκοτεινά κουτιά στο γκαράζ και όλες τις κακουχίες που μπορεί να υποστεί ένα αντικείμενο που βρίσκεται στα χέρια ενός μικρού παιδιού. Στη νέα ταινία, υπάρχει ένα εμπόδιο το οποίο τα παιχνίδια μπορεί να μην καταφέρουν να υπερκεράσουν: οι ηλεκτρονικές συσκευές που καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς μας.
Στην πέμπτη ταινία του franchise, βλέπουμε τη μικρή ντροπαλή Μπόνι να παίζει ακόμη με τα παιχνίδια της αλλά να δυσκολεύεται να κάνει φίλους. Προκειμένου να τη βοηθήσουν να κοινωνικοποιηθεί, οι γονείς της αποφασίζουν να της αγοράσουν το δημοφιλές τάμπλετ Λίλιπαντ, μια συσκευή στην οποία θα μπορεί να παίζει και να στέλνει μηνύματα με άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Από τη μια μέρα στην άλλη, η μικρή ερωτεύεται τη νέα οθόνη της και αφήνει τα παιχνίδια της στο πλάι, αναγκάζοντας την Τζέσι, τον Γούντι, τον Μπαζ και την παρέα τους να βρουν έναν τρόπο να αποτρέψουν την ηλεκτρονική δικτατορία του νεόφερτου τάμπλετ.
Φτάνει με τις οθόνες!
Με όλο και περισσότερα παιδιά να εθίζονται σε κάθε είδους ηλεκτρονικές συσκευές και τους μιλένιαλ γονείς που μεγάλωσαν μέσα στο ίντερνετ να προσπαθούν ανεπιτυχώς να περιορίσουν την έκθεσή τους, δεν είναι παράξενο που το «Toy Story 5» αποφάσισε να φέρει στο προσκήνιο αυτή τη θεματική. Όπως όλοι μας, η Μπόνι παρασύρεται σε μια ασυναίσθητη χρήση του τάμπλετ της και εκτίθεται στην τοξικότητα του ίντερνετ που κινδυνεύει να αφήσει το σημάδι της στην προσωπικότητά του νεαρού κοριτσιού.
Κατά αυτόν τον τρόπο, η επιλογή του θέματος μοιάζει προβλέψιμη. Στην πραγματικότητα, ως άνθρωπος που πέρασε την (προ)εφηβεία του με το κινητό του ως επέκταση του χεριού του, αναρωτιέμαι πώς το franchise άργησε τόσο πολύ να θίξει το ζήτημα. Το «Toy Story 5» χαρτογραφεί ελαφρά αυτόν τον εθισμό, απευθυνόμενο εξίσου στους γονείς και στα παιδιά, με το χαρακτηριστικό χιούμορ να συνοδεύεται από επικλήσεις στη νοσταλγία και αναφορές στις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Ίσως εξαιτίας αυτής ακριβώς της νοσταλγίας να είναι ευκολότερο να συγχωρήσουμε τη μακροβιότερη σειρά ταινιών της Pixar.
Τζέσι, ήρθε η σειρά σου
Στα θετικότερα στοιχεία της ταινίας μπορούμε να προσθέσουμε τον ρόλο της Τζέσι, η οποία, με τον Γούντι να είναι πλέον απών, παίρνει τα ηνία της ομάδας αλλά και της δράσης. Ο χαρακτήρας της εξελίσσεται και απομακρύνεται από την κλειστοφοβική κούκλα της δεύτερης ταινίας. Η καουμπόισσα αποδέχεται τον ρόλο της στη ζωή των παιδιών και αρχίζει να κατανοεί βαθύτερα την επιρροή της στον κόσμο τους.
Εκτός από αυτονόητη επόμενη κίνηση για την επιβίωση του σύμπαντος της ταινίας, η ανάδειξή της ως πρωταγωνίστρια δίνει στο «Toy Story 5» μια συναισθηματική φόρτιση που μοιάζει ταιριαστή και ειλικρινής. Αυτά είναι άλλωστε τα χαρακτηριστικά των σεναρίων του Άντριου Στάντον, του σεναριογράφου που κρύβεται πίσω από όλες τις προηγούμενες ταινίες της σειράς και άλλες, πρόσφατες επιτυχίες κινουμένων σχεδίων, όπως τα τρυφερό «Έλιο» και «Λούκα»
Τελικά, το «Toy Story 5» συνεχίζει επάξια την κληρονομιά του franchise και σχεδόν σπάει την κατάρα της «αρπαχτής» που συνοδεύει τα περισσότερα σίκουελ, κάνοντάς μας να γελάσουμε και να κλάψουμε. Την ίδια στιγμή, αποφεύγει δεξιοτεχνικά την ταμπέλα της «διδακτικής» ταινίας, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου το τεχνολογικό και το αναλογικό μπορούν να συνυπάρξουν. Το πνεύμα του πρωτότυπου «Toy Story» είναι ζωντανό και έφτασε στις οθόνες μας.
