Μεγάλωσε στην Κυψέλη πριν γίνει χιπ, σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου και από μικρή ήξερε ότι θέλει να ζήσει τη ζωή της εθισμένη στις οθόνες. Έκανε μία στάση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως πρακτικάρια, δούλεψε ως copywriter και, όταν κατάλαβε πως η διαφήμιση δεν της ταιριάζει, επέστρεψε στον κινηματογράφο (και την τηλεόραση) γράφοντας στο Αθηνόραμα. Τον ελεύθερο της χρόνο αγοράζει βιβλία μανιωδώς και τα διαβάζει με μέτρο, ακούει τα άλμπουμ της χρονιάς για την εικοσάδα της blogovision και παίζει χαζά βιντεοπαιχνίδια. Για κάποιο λόγο μισεί το λεμόνι.
Μια ακόμη χρονιά του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ολοκληρώθηκε. Το Exodos βρέθηκε εκεί και παρακολούθησε το μεγαλύτερο μέρος του Εθνικού Διαγωνιστικού, όπου 30 ελληνικές ταινίες διεκδίκησαν τον Χρυσό Διόνυσο, το μεγαλύτερο βραβείο του Φεστιβάλ.
Στην 49η χρονιά του φεστιβάλ εντοπίσαμε προσπάθειες για ταινίες είδους, όπως η κωμωδία τρόμου «Μη Με Φας», πειραματισμούς και, ενίοτε, καλοδεχούμενους… φασεϊσμούς (παρεξηγημένος αυτός ο συνδυασμός πιο καθημερινού ύφους-θεματικής, αυτοσχεδιαστικών διαλόγων και ατμόσφαιρας) ή animation που δημιουργήθηκαν με τη διάθεση να εξερευνήσουν, όπως το «Μεγάλη Παρασκευή». Παρακάτω συγκέντρωσα μια μικρή λίστα με εκείνες που με έκαναν να φύγω από την αίθουσα ευχαριστημένη και πιστεύω πως αξίζει να παρακολουθήσετε αν δεν το έχετε κάνει ακόμη. Η διαδικτυακή πλατφόρμα του φεστιβάλ θα παραμείνει ανοιχτή, με τις ταινίες όλων των τμημάτων διαθέσιμες προς θέαση, μέχρι και τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στις 21:00.
Αμάραντη
Στον κόσμο της «Αμάραντης», μια κόρη επεξεργάζεται την απώλεια της μητέρας της όσο η ίδια χάνει τον εαυτό της σταγόνα-σταγόνα. Η σκηνοθέτρια Ανθή Δαουτάκη συνδέει τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου με την εξαφάνιση του εαυτού, την άνοια ως κάτι που μπορεί συναισθηματικά να μεταφερθεί από αυτή που πλήττεται σε αυτή που μένει πίσω. Η Δαουτάκη έχει μια τρυφερή ματιά για τις λεπτομέρειες και μεγάλο μέρος του σύμπαντος της ταινίας διογκώνεται μέσα από αυτές. Μαζί με την εξαιρετική ερμηνεία της Υψιπύλης Σοφιά, αυτή η ποιότητα της «Αμάραντης» αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο. Η ταινία βραβεύτηκε για τη Σκηνογραφία της.
Μεγάλη Παρασκευή
Μπορεί να γνωρίζετε την Λουκία Τζωρτζοπούλου από την ανθολογία «Τσοντοκόμικ». Φέτος ήρθε η ώρα να τη μάθετε για τη «Μεγάλη Παρασκευή», το μικρού μήκους ντεμπούτο της στη φετινή Δράμα. Στο animation της εμπνέεται από την αισθητική και τις τεχνικές του anime, αλλά και από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μας μεταφέρει στο Πάσχα του 1944, όπου η εξάχρονη Αναστασία γίνεται φίλη με ένα φυλακισμένο Ιταλό της Αντίστασης. Οι χαρακτήρες-αρχέτυπα και η αμεσότητα του anime ταιριάζουν γάντι στη ματιά ενός μικρού κοριτσιού. Από την άλλη, ο παραλληλισμός της χριστιανικής θυσίας της μεγάλης εβδομάδας μοιάζει συμβατικός αλλά δίνει τη δική του τραγική χροιά σε μια συγκινητική ιστορία. Η ταινία βραβεύτηκε για την Πρωτότυπη Μουσική της.
Υπάρχει κάτι τρομακτικό στην έννοια της στρατιωτικής θητείας γενικά, πόσω μάλλον όταν ένα φάντασμα στοιχειώνει το στρατόπεδο. Στην ταινία του Κωνσταντίνου Καλογρίδη, «Μη Με Φας», τέσσερις φαντάροι βρίσκονται στη Λέσβο του 2008 συζητούν κατά τη διάρκεια μιας σκοπιάς σε μια αποθήκη πυρομαχικών. Εμπνευσμένο κατά βάση από τις προσωπικές του εμπειρίες στον στρατό και από το πνεύμα του «Λούφα και Παραλλαγή», στο «Μη Με Φας» βλέπουμε να εναλλάσσονται ξεκαρδιστικά σκηνικά με ανατριχιαστικές σκηνές τρόμου που αντικατοπτρίζουν την συναισθηματική εξάντληση των πρωταγωνιστών.
Τρύπες
Πριν μπω στον κινηματογράφο «Ολύμπια», ήξερα πως στις «Τρύπες» θα βρω μια ταινία Κοενική. Ο σκηνοθέτης Πέτρος Καλφαμανώλης συνεργάστηκε με τον συνδημιουργό και συγγραφέα Γιάννη Αποσκίτη για να αφηγηθούν την ιστορία δύο φίλων που βρίσκουν καταφύγιο τόσο μέσα στη συντροφικότητά τους όσο και στην υπαρξιακή και ατέρμονη αναμονή. Μπορεί μετά από αυτή την περιγραφή να ακούγεται περίεργο, αλλά το καταφέρνουν αυτό μέσα από ένα χιουμοριστικό γουέστερν που δεν έχει καμία διάθεση για σοβαροφάνεια, ενώ οι δύο πρωταγωνιστές, Πάνος Παπαδόπουλος και Γιάννης Κόραβος έχουν τέλεια χημεία και ακριβώς τον σωστό τύπο κωμικού συγχρονισμού που χρειαζόταν η ταινία.
Το ντελίβερι είναι αρκετά σκληρή δουλειά, ακόμη περισσότερο όταν το πακέτο που μεταφέρεις περιέχει ναρκωτικά. Στον αγωνιώδη «Πακετά», ο Ερμόλαος Φωτίου τοποθετεί στο κέντρο της αφήγησης ένα κυνηγητό ενάντια στον χρόνο και την τύχη που θυμίζει το «Άκοπο Διαμάντι» («Uncut Gems»). Ο άριστος Γιώργος Κωνσταντινίδης υποδύεται έναν ντελιβερά που περνά τη χειρότερη μέρα της ζωής του και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο έχει εγκλωβιστεί. Ο Φωτίου δεν καταφέρνει μονάχα να δημιουργήσει μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα από την οποία δεν μπορείς να τραβήξεις τα μάτια σου, αλλά και να το κάνει εντελώς ρεαλιστικά. Στο αποκορύφωμα της έντασης, ο Φωτίου και ο συνσεναριογράφος Λάζαρος Κενανόγλου βρίσκουν ένα έξυπνο τέλος, φέρνοντας την κάθαρση.
Wheel to Live
Υπάρχουν αποτυπώσεις της αναπηρίας που μπορούν και στοχεύουν στο να σε γεμίσουν με οίκτο και υπάρχουν άλλες που αντιμετωπίζουν το σώμα ως ένα όργανο που δουλεύει για εμάς, τη σωματικότητα ως μια κατάσταση που μεταλλάσσεται. Στο «Wheel to Live», η Βίκυ Αναστασιάδου σκηνοθετεί τον κινηματογραφιστή Νίκο Τσογγίδη, ο οποίος υπογράφει το σενάριο. Ο Νίκος βρίσκεται στο κέντρο αποκατάστασης μετά από ένα ατύχημα, μαθαίνοντας πώς να χρησιμοποιεί το αμαξίδιό του και να ζει σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία αφοπλιστικά ειλικρινής αλλά ταυτόχρονα αστεία, ανθρώπινη και ενδυναμωτική παρά τη συγκίνησή της. Το «Wheel to Live» βραβεύτηκε με το Onassis Film Award και το Βραβείο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Ο.Κ.Λ.Ε.).
