DISFF49 diaries #5: Αγαπητό ημερολόγιο, εχθές κλάψαμε
Ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος και η Μάντυ Βλασσοπούλου ξεχωρίζουν τις καλύτερες στιγμές της πέμπτης μέρας του 49ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Εχθές ήταν η πέμπτη μέρα του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, και τα Exodos και Klik.gr ήταν εκεί για να μεταφέρουν τον ρυθμό της πόλης. Αν υπάρχει ένα κοινό στοιχείο στις χθεσινές πρεμιέρες του Εθνικού Διαγωνιστικού που τράβηξαν το ενδιαφέρον μας, αυτό μάλλον είναι τα φαντάσματα: το φάντασμα της μνήμης, το φάντασμα ενός ανθρώπου που έπεσε θέμα ενός συστήματος ή το φάντασμα μιας πόλης. Για να δείτε όλες τις ταινίες (και να ψηφίσετε την αγαπημένη σας), μπορείτε να επισκεφθείτε την πλατφόρμα του Φεστιβάλ μέχρι και τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου στις 21:00.
View this post on Instagram
Αμάραντη
Ενώ γενικά το ποιητικό σινεμά είναι κάτι που με δυσκολεύει, η «Αμάραντη» κυριολεκτικά έκανε να κλαίω με λυγμούς στο μπαρ του Cine Αλέξανδρος και γι’ αυτό πιστεύω πως η σκηνοθέτρια Ανθή Δαουτάκη μου χρωστάει μια συγγνώμη. Η μαγεία της «Αμάραντης» βρίσκεται στην αγάπη που δείχνει η δημιουργός στις μικρές λεπτομέρειες που εμπλουτίζουν τον κόσμο της ταινίας. Αλλά αυτό που την κάνει συναισθηματικά ισοπεδωτική είναι η σύνδεση που διατυπώνει ανάμεσα στον θάνατο ενός ανθρώπου που αγαπάς και την εξαφάνιση του εαυτού σου. Μια αίσθηση που αναδεικνύει η εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Υψιπύλης Σοφιά. Γι’ αυτούς τους λόγους, η «Αμάραντη» αποτελεί για εμένα μια από τις πιο δυνατές στιγμές του φετινού Εθνικού Διαγωνιστικού. Μ.Β.
Διαβάστε επίσης
Διαβάστε επίσης
Μη Με Φας
Εάν τις προάλλες οι Αδέσποτοι απεικόνισαν τον τρόμο του να μην πας στρατό, το «Μη Με Φας» κάνει το αντίθετο και δείχνει πόσο τρομακτικά μπορεί να εξελιχθεί μια θητεία. Γιατί οι πρωταγωνιστές της ταινίας, κάτι φαντάροι που τους έκατσε γερμανικό νούμερο, αρχίζουν να φρικάρουν κατά τη διάρκεια σκοπιάς, όταν η ιστορία ενός φαντάσματος που στοιχειώνει την περιοχή αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Βέβαια το απροσδόκητο ατού του «Μη Με Φας» βρίσκεται στη χρήση της κωμωδίας, αφού τα χιουμοριστικά στοιχεία ελαφραίνουν το κλιμά προτού η ατμόφαιρα πιάσει horror θερμοκρασίες. Γ.Κ.Π.
ηΈρημος
Έχω μερικές ενστάσεις, αλλά, στο σύνολό του, το «ηΈρημος» της Ιωάννας Διγενάκη μου άφησε καλή αίσθηση. Στα καλά, οι φυσικοί διάλογοι με έκαναν να νιώσω ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια ημέρα που πέρασα με τους δικούς μου φίλους, ενώ το τέλος της ταινίας μου φάνηκε πολύ χαρακτηριστικό του τι σημαίνει να περνάς το καλοκαίρι σου σε μια πόλη σαν την Αθήνα. Στα λίγο λιγότερο καλά, ο συναισθηματικός κόσμος της ηρωίδας χρειαζόταν περισσότερο σπρώξιμο σεναριακά, κάτι που θα έκανε το απροσδόκητο και υπερβατικό τέλος να σε συνεπάρει πραγματικά. Μ.Β.
