«Cookoovaya»: Ο επίσημος πρέσβης της Επτανήσου Πολιτείας
Μια επίσκεψη στο Cookoovaya γίνεται αφορμή για γευστικές αναμνήσεις, κερκυραϊκές αναφορές και μια αποθέωση στο μπιάνκο του Περικλή Κοσκινά.
Το Cookoovaya είναι ένα εντυπωσιακά κομψό μαγαζί και έχει ένα απίστευτο προτέρημα για τους μαγειρικούς ηδονοβλεψίες: μια τεράστια ανοιχτή κουζίνα. Αν κάθεσαι σε κάποιο τραπέζι κατά μήκος της, χαζεύεις και, μην σου πω, ξεχνιέσαι κοιτάζοντας τους καλλιτέχνες να μαγειρεύουν.
Το ψωμί είναι φανταστικό και, όταν το βουτάς στο λάδι που ήρθε από το νησί, νιώθεις να αγαλλιάζει η ψυχή σου. Τα πρώτα πιάτα ήταν ωμές κοπές ψαριών, πιάτα που αγαπάει η Λου. Εγώ σας έχω αναφέρει ότι δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος. Αλλά τι να πιάσουν τα ωμά μπροστά σε αυτό το εξαιρετικό φρυγαδέλι και σε αυτή τη χορτόπιτα, που, αν και ζεστή, ήθελες κατευθείαν να την απολαύσεις, ανεξάρτητα από το αν καιγόσουν.
Ήθελα να δοκιμάσω και τα ζυμαρικά μπουρού, αλλά επειδή δεν θα έκανα κράτει -γενικά δεν συγκρατιέμαι με τα ζυμαρικά- φοβήθηκα ότι θα έχανα την όρεξή μου από το μπιάνκο. Η γιαγιά μου έλεγε πως το φαγητό, για να είναι σπουδαίο και νόστιμο, πρέπει, όταν τελειώνεις από αυτό, τα χείλη σου να κλειδώνουν και να κολλάνε από την απόλαυση!
Να κολλάνε και, μόλις προσπαθείς να τα ξεκολλήσεις, να νιώθεις την ευτυχία!
Με ρωτάνε πολλοί: «Γιατί ξεκίνησες να γράφεις για φαγητό; Ποιος είναι ο σκοπός σου;»
Ο σκοπός μου είναι να βρω τις χαμένες γεύσεις της μνήμης μου, πριν αυτή χαθεί στη λήθη, και να σημειώνω τις εντυπώσεις μου πριν ξεχάσω.
Πόσο το περίμενα αυτό το μπιάνκο, και δεν είχα άδικο. Ήρθε ένα μπιάνκο με ροφό, ένα μπιάνκο τόσο δεμένο, τόσο απλό, τόσο γεμάτο. Α, ρε παππού συνονόματε, ήθελα να το τρώγαμε μαζί, να πίναμε μετά ένα κακοτρύγι, να καπνίζαμε Καρέλια και να μας έπαιρνε ο ύπνος μεθυσμένους στις καρέκλες του Cookoovaya.
Να ξυπνάγαμε στην Κέρκυρα και να ήμασταν στη Σπιανάδα, να προσκυνούσαμε στον Άγιο και μετά να κάναμε βόλτα στον Όρμο της Γαρίτσας και από πίσω μας να παιάνιζε η Παλαιά. Και εκεί να τρώγαμε τη φανταστική τάρτα αχλαδιού του Cookoovaya με θέα τον ορίζοντα.
Το μπιάνκο του Κοσκινά σου φέρνει στον νου αναμνήσεις γιορτινές και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά τόσο δυνατά, σαν τις καμπάνες στις 12.12. Δεν χρειάζεται να δηλώνεις ένθερμος σε κάτι για να πιστέψεις στο θαύμα του Αγίου και στο θαύμα της νοστιμιάς ενός μπιάνκο.
Νομίζω ότι ανακάλυψα αυτό που μου φώναζαν όλοι και αρνιόμουν πεισματικά, γιατί είμαι βουρλισμένος εγωπαθής: ότι το καλύτερο μπιάνκο στην πρωτεύουσα το φτιάχνει ο Περικλής Κοσκινάς!
Κλείδωσε το στόμα μου μόλις το δοκίμασα, για λίγα δευτερόλεπτα, σαν από θαύμα. Μα τον Άγιο Σπυρίδωνα!
