όμικρονγιώτα

Στην παράσταση «όμικρονγιώτα», ο Γιάννης Διδασκάλου συνθέτει έναν τρυφερό ύμνο στο «Εμείς», χρησιμοποιώντας το θέατρο του παραλόγου για να μιλήσει για την ανθρώπινη μοναξιά. Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο άνθρωποι απομονωμένοι στον δικό τους κόσμο, οι οποίοι επαναλαμβάνουν ένα αέναο παιχνίδι προσμονής καλεσμένων, προκειμένου να αναγγείλουν κάτι επείγον. Όσο η γλώσσα θρυμματίζεται, οι καρέκλες στη σκηνή δηλώνουν παρουσίες-απουσίες και το νερό που πέφτει αδιάκοπα συμβολίζει την εσωτερική κατάρρευση. Πρόκειται για μια συγκινητική, ποιητική παραβολή πάνω στις σχέσεις, όπου το εγώ αναζητά απεγνωσμένα την αγάπη και την αναγνώριση πριν να είναι αργά.