Τρωάδες

Η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου αναδεικνύει τη φρίκη του πολέμου μέσα από τη μεταμόρφωση του γυναικείου σώματος σε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ενώ στην αρχαιότητα οι Τρωάδες απολάμβαναν μια σχετική ελευθερία, η ήττα τις οδηγεί στην απανθρωποποίηση. Η σκηνοθεσία διευρύνει το δράμα, συμπεριλαμβάνοντας δίπλα στις ευγενείς γυναίκες σώματα ηλικιωμένα, ανάπηρα και περιθωριοποιημένα. Έτσι, ο πόλεμος παρουσιάζεται ως ένας ισοπεδωτικός μηχανισμός που καταργεί τις κοινωνικές διακρίσεις, επιβάλλοντας τη βία και την αφάνεια σε κάθε σώμα που στερείται εξουσίας.