«Widow’s Bay»: Ανάμεσα στον λαογραφικό τρόμο και την off-beat κωμωδία
Πώς η σειρά του Apple TV+ κέρδισε το διεθνές τηλεοπτικό κοινό και 19 υποψηφιότητες Emmy χωρίς καν να προσπαθήσει.
Στις πρόσφατες ανακοινώσεις των υποψηφιοτήτων για τα επερχόμενα βραβεία Emmy, οι εκπλήξεις δεν ήταν πολλές. Μια εξ’ αυτών, και μάλιστα πολύ ευχάριστη, ήταν οι σαρωτικές 19 διακρίσεις της πρόσφατης σειράς της Κέιτι Ντίπολντ – τόσο πρόσφατη που τα τρία τελευταία επεισόδια (όσα κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο) δεν πρόλαβαν καν να συμπεριληφθούν στην ψηφοφορία. Η σεναριογράφος των «Parks and Recreation» και «Heat» καταθέτει μια από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς, το ανατρεπτικό «Widow’s Bay», το οποίο μπλέκει τον τρόμο με την κωμωδία όπως κανένα άλλο τηλεοπτικό πρότζεκτ ως τώρα.
Και ενώ αυτή η μίξη θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε ένα αλλοπρόσαλλο αποτέλεσμα, το φετινό hit του Apple TV+ διαπρέπει σε κάθε επίπεδο, αναδεικνύοντας έξοχα τις ποιότητες κάθε είδους εκ των οποίων αντλεί και γνωρίζοντας πάντα το κέντρο του. Με έναν ανθρωποκεντρικό πυρήνα, στον οποίο το folk horror ανατροφοδοτεί την off-beat κωμωδία και αντίστροφα, το «Widow’s Bay» χειρίζεται το «πολύ απ’ όλα» υλικό του με άψογη αισθητική (αναπόσπαστο μέρος της οι πρωταγωνιστικές ερμηνείες, η eerie φωτογραφία και το μουσικό σκορ), καταλήγοντας μια σειρά με αυτοπεποίθηση που δεν μπορεί παρά να σε γοητεύσει.
Λαογραφικές φρίκες (TV version)
Είναι άγραφος κανόνας πως τα χειρότερα πράγματα συμβαίνουν σε μικρά και απομονωμένα μέρη – τουλάχιστον, έτσι πάει στο σινεμά. Αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο δίνει χώρο στο κινηματογραφικό είδος του λαογραφικού τρόμου, το οποίο συνδυάζει την «κλειστή κοινωνία» με τη λαϊκή μυθολογία του τόπου, ένα ανοίκειο παρελθόν που διεισδύει μεταφυσικά στο παρόν: άλυτες κατάρες, φαντάσματα, θυσίες, τελετουργίες. Στα βήματα των χαρακτηριστικών φιλμ του είδους «The Wicker Man» (1973) και «The Blood on Satan’s Claw» (1971), και αντλώντας από φιγούρες και ατμόσφαιρες ταινιών όπως «Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες» (1984) και τα πιο πρόσφατα «The Blair Witch Project» (1999) και «The Witch» (2015), το «Widow’s Bay» χαρτογραφεί τον λαϊκό τρόμο μέσω του ναυτικού lore και μιας βίντατζ αισθητικής, και τον φέρνει στο σήμερα μέσω της ευφυέστατης σύγχρονης κωμωδίας του.
*Αναπόφευκτα θυμόμαστε και το αυτοτελές επεισόδιο «Loch Henry» της 6ης σεζόν του «Black Mirror».
Διαβάστε επίσης
Η σειρά μας προσκαλεί στο απομακρυσμένο νησί της Νέας Αγγλίας, Widow’s Bay, το οποίο ο δήμαρχός του Τομ Λόφτις (Μάθιου Ρις) φιλοδοξεί να μετατρέψει στο νέο Martha’s Vinyard. Προκύπτει μόνο ένα μικρό πρόβλημα: μια κατάρα που έχει πέσει στο νησί πριν 3 αιώνες και δε λέει να υποχωρήσει. Φήμες λένε πως όποιος έχει γεννηθεί στο νησί δεν μπορεί να φύγει από αυτό. Μια ανώτερη δύναμη, η οποία εισχωρεί στο παρόν με μορφή ακραίων καιρικών φαινομένων και μεταφυσικών πλασμάτων, δεν το επιτρέπει. Αυτό το παράλογο έχει πείσει κάποιους, κυρίως τους ναυτικούς – τους οποίος εκπροσωπεί ο κατά κόσμον «μεθύστακας/τρελάκιας» Γουίκ (Στίβεν Ρουτ), και άλλους εκκεντρικούς χαρακτήρες, όπως την βοηθό του Λόφτις, Πατρίσια (Κέιτ Ο’ Φλυν), η οποία είχε έρθει μικρή αντιμέτωπη με τον «Boogeyman». Αυτοί ενήλικοι misfits, αναγνωρίζουν το κακό που επανέρχεται και προσπαθούν να πείσουν τον δήμαρχο να προστατεύσει τους ντόπιους και τους τουρίστες που τόσο πολύ επέμενε να έρθουν στο νησί.
Επεισόδια-ψηφίδες
Το «Widow’s Bay» χωρίζεται σε 10 επεισόδια, τα οποία αφηγούνται γραμμικά την «επιστροφή του κακού». Ταυτόχρονα, η σειρά «σπάει» με έναν τρόπο την γραμμικότητα ενσωματώνοντας σχεδόν αυτοτελή επεισόδια (αντλεί δηλαδή από το κόνσεπτ της ανθολογίας), τα οποία θυμίζουν ταινίες μεσαίου μήκους, χωρίς όμως ποτέ να απομακρύνεται από το κεντρικό στόρι.
Ξεχωρίζουμε τρία από αυτά:
Στο τέταρτο επεισόδιο με (ειρωνικό) τίτλο «Beach Reads», η κοινωνικά εξοστρακισμένη Πατρίσια πέφτει πάνω σε ένα «βιβλίο αυτοβοήθειας», τα κεφάλαια του οποίου την δαιμονίζουν και την καθοδηγούν στην οργάνωση ενός κόκτεϊλ πάρτι που θα την κάνει και πάλι αγαπητή στους συντοπίτες της. Μια υπό-ιστορία λαογραφικού τρόμου που εκμεταλλεύεται ολόσωστα την υπερβολή του είδους και την ιδέα της εμμονής για να σχολιάσει ταυτόχρονα την ανθρώπινη (γυναικεία;) ανάγκη για συμπάθεια και τον καθολικό φόβο μοναξιάς.
Το έκτο επεισόδιο σπάει τη γραμμικότητα και πηγαίνει πίσω στα 1700s για να μας συστήσει την χήρα που εμπνέει τον τίτλο της σειράς, μια γυναίκα την οποία ως τώρα γνωρίζαμε μέσα από ένα σωσμένο ημερολόγιό της. Το «Our History» είναι μια μικρού μήκους ταινία εποχής, ένα αγνό horror story με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που «στάλθηκε» στο νησί για να παντρευτεί τον αρχηγό του, έναν σκοτεινό άνδρα που μπορεί να είναι είτε ο διάβολος προσωποποιημένος είτε η μοναδική σωτηρία του τόπου. Η Μπέτι Γκίλπιν («GLOW») καταθέτει μια εξαιρετική guest ερμηνεία στον ρόλο της «χήρας».
Το slasher horror συναντά την μαύρη κωμωδία αλά «Scream» στο «Your Baggage», το 8ο επεισόδιο της σεζόν, το οποίο «κουβαλάει» και πάλι η εξαιρετική Κέιτ Ο’ Φλυν. Ένα αγχωτικό κυνηγητό μεταξύ της Πατρίσια και του μεγαλύτερου της εχθρού, το οποίο περιλαμβάνει από αλύπητα jump scares μέχρι ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα. Άψογη φωτογραφία, μοντάζ που απογειώνει και ασφυκτικά κοντινά πλάνα που συνυφαίνουν ένα πέρα για πέρα απολαυστικό επεισόδιο-διάλειμμα.
Όλα σωστά
Το πιο δυνατό σεναριακό κόνσεπτ δεν έχει την παραμικρή ελπίδα αν λείπουν από την εξίσωση άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν (ομάδα που κερδίζει δε αλλάζει!). Την ιδέα της πολύπειρης Ντίπολντ απογειώνει ένα γκρουπ τολμηρών σκηνοθετών, όπως ο ειδικός στο horror Τάι Γουέστ («X», «Pearl», «MaXXXine») και ο τηλεοπτικός Χίρο Μουράι («Barry», «Atlanta», «The Bear»), δυο εκ των (εναλλακτικών) κορυφαίων της γενιάς τους. Στο μιξ προστίθεται ο συνθέτης Ντέιβιντ Φλέμινγκ, ο οποίος καταθέτει ένα υποβλητικό μουσικό σκορ που περιλαμβάνει από Τζον Γουίλιαμς («Jaws») μέχρι Μαρκ Κόρβεν («The Witch»), φέρνοντας κοντά το παραδοσιακό με το σύγχρονο.
Και φυσικά, το καστ. Ο Μάθιου Ρις ενσαρκώνει ταυτόχρονα τον τρομαγμένο φλώρο, τον αυστηρό πατέρα και τον συναισθηματικό μοναχικό, ενώ η Κέιτ Ο’ Φλυν και ο Στίβεν Ρουτ δίνουν ζωή σε δυο χαρακτήρες τόσο ιδιόρρυθμους και απωθητικούς, όσο μαρτυρικούς και αξιαγάπητους. Οι πρωταγωνιστές της σειράς δεν είναι ποτέ ένα μονάχα πράμα, ακριβώς όπως η ίδια δεν μπαίνει εύκολα σε κατηγορία. Και αν έχουμε δει πολλές σειρές που προσπαθούν να κάνουν περισσότερα απ’ όσα μπορούν (ή ξέρουν πως μπορούν) να σηκώσουν, έχουμε δει λίγες να το πετυχαίνουν με τόσο υποδειγματική άνεση. Το «Widow’s Bay» δε σε βάζει σε σκέψεις γύρω από το τι είναι ή τι προσπαθεί να πει, και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο (και καθόλου τυχαίο) ατού του, ο λόγος που μας επιτρέπει απλά να απολαύσουμε (;) το «ταξίδι».
Διαβάστε επίσης
