Στο τέταρτο επεισόδιο του «House of the Dragon» τα πιόνια στήνονται αλλά δεν κουνιούνται
Σχετικά αμήχανο σε σημεία, το «Tumbleton» έχει ξεκάθαρα σκαμπανευάσματα αλλά δεν μας βγάζει τελείως από την ιστορία.
Περιεχόμενα
Το να ισχυριστούμε ότι το τέταρτο επεισόδιο του «House of the Dragon», με τίτλο «Tumbleton», είναι κατώτερο σε ποιότητα από τα τρία προηγούμενα δεν θα ήταν εξ ολοκλήρου ακριβές, αλλά σίγουρα τα γεγονότα που διαδραματίζονται κατά την διάρκειά του έχουν λιγότερη βαρύτητα και σημασία από ό,τι περιμέναμε. Βέβαια, αυτό πιθανώς να εξαρτάται από το πώς ορίζει κάποιος τη «σημασία» στη συγκεκριμένη ιστορία, καθώς το «Tumbleton» παρουσιάζει νέα δεδομένα υπογραμμίζοντας ξεκάθαρα τον μελλοντικό τους ρόλο στο παιχνίδι, χωρίς όμως να γίνεται ακόμα σαφής ο τρόπος με τον οποίο θα συμβεί αυτό.
Σωστές θεωρίες και γενικότερη επιβεβαίωση
Ξεκινάμε μαθαίνοντας ότι ο Ντάερον, γιος της Άλισεντ και του Βισέρυς που όμως δεν έμεινε ποτέ στο King’s Landing με τα υπόλοιπα αδέρφια του, είναι το παιδί που βλέπαμε ως τώρα να υπηρετεί τον Λόρδο Όρμουντ Χάιταουερ ως ιπποκόμος. Είναι μία θεωρία που είχε ήδη γίνει δημοφιλής ανάμεσα στους φαν της σειράς και επιβεβαιώθηκε περίτρανα. Παρόλ’ αυτά δεν έχουμε περαιτέρω πληροφορίες για τον χαρακτήρα του νεαρού διαδόχου για να τον εκτιμήσουμε καλύτερα. Ως επί το πλείστον είναι απλά ο αντιπρόσωπος του Όρμουντ, ενός σχεδόν γελοία αλαζονικού χαρακτήρα που προφανέστατα θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο της κοινωνικής του τάξης. Αυτό επιβεβαιώνεται αργότερα και από την αδερφή του, Άλισεντ η οποία αποκαλύπτει πως ο Όρμουντ έχει μία ιδιαίτερη ευαισθησία στις οσμές, ένα σίγουρα κωμικό στοιχείο που καθόλου δεν ταιριάζει με την υπόλοιπη περσόνα του και μάς δίνει να καταλάβουμε πως κατά βάθος είναι wanna be αριστοκράτης με πολλά προβλήματα θυμού.
Η εκλεπτυσμένη μύτη του Όρμουντ όμως δεν είναι αρκετή για να λύσει το πρόβλημα της κατάληψης της πόλης Tumbleton από τους Χάιταουερ, η οποία μέχρι στιγμής συμπεριλαμβάνει ανυπακοή από τους στρατιώτες, μία απόπειρα βιασμού και μία εκτέλεση. Συνοδεύεται όμως και με έμμεση απειλή για την Ρενίρα, που δεν μπορεί να κατακτήσει το μέρος, ούτε έχει τη δυνατότητα να εκτοπίσει τους Χάιταουερς με τη βία χωρίς να χάσει την εύνοια των υπόλοιπων κατοίκων, εφόσον δηλώνει φανατική υπερασπίστριά τους. Στην ουσία έχει κολλήσει, ειδικά αν αναλογιστούμε πως στο εσωτερικό του King’s Landing έχει ένα συμβούλιο που δεν έχει πειστεί για την εξουσία της και βασικούς συμμάχους που διαφωνούν μαζί της στα πιο καίρια ζητήματα.
Διαβάστε επίσης
Πού είναι το Χέρι της βασίλισσας;
Επανερχόμαστε στη μονάρχη του King’s Landing, η οποία πλέον δεν έχει Χέρι. Και εννοούμε ότι, αφού στο προηγούμενο επεισόδιο αναστάτωσε τον Κόρλις και αρνήθηκε να νομιμοποιήσει τους μπάσταρδους γιους του, το Χέρι της Βασίλισσας έφυγε από πλάι της για να της φανεί χρήσιμος αλλού, και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Άλιν (έναν από τους δύο νόθους γιους του). Ο νεαρός έχει όλη την καλή διαθέση να βοηθήσει, δεν είναι όμως αρκετά εκπαιδευμένος στις εσωτερικές πολιτικές της αυλής και προσθέτει μία επιπλέον αμηχανία στη βασιλεία της Ρενίρα. Παρόλ’ αυτά οι δυο τους έχουν αξιοπρόσεχτη χημεία και μία από τις πιο κωμικές σκηνές του επεισοδίου είναι όταν προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα των αρουραίων στο King’s Landing καταλήγοντας στη φαεινή ιδέα ότι χρειάζονται περισσότερες γάτες για να τους εξοντώσουν. Στη συνέχεια, κοιτάζονται ικανοποιημένοι από το νέο τους σχέδιο. Είναι πάντα ευχάριστο όταν το «House of the Dragon» αλλάζει προσωρινά ύφος και θυμίζει περισσότερο sitcom στο Westeros. H Ρενίρα δίνει επίσης τον τίτλο του Άρχοντα των Νομισμάτων στον Τόρεν Μάντερλι, κυρίως για να υπάρχει κάποιος αποδιαπομπαίος τράγος όταν μαθευτεί ότι το θησαυροφυλάκιο της πόλης είναι άδειο.
Οι δράκοι πεθαίνουν στον αέρα
Οι δράκοι αποτελούν το κύριο σύμβολο ολόκληρου του έπους «Τhe Song of Ice and Fire» και είναι ομολογουμένως ένα απόκοσμο θέαμα να τους βλέπεις να κείτονται νεκροί. Βέβαια, ο πρώην βασιλιάς-νυν φυγάς Έγκον Ταργκάριαν φαίνεται να συναντάει έναν κάθε πέντε λεπτά σε αυτό το επεισόδιο, με πρώτο τον Sunfyre, τον δικό του δράκο ο οποίος σαπίζει πια σταδιακά και έχει μετατραπεί σε αξιοθέατο για τους ντόπιους που χρεώνουν μία δεκάρα για να αγγίξεις την σάρκα του. Ο Έγκον ενώ πενθεί -εξαιρετικά αντιπαθητικός στις υπόλοιπες σκηνές του- σχεδόν προδίδει την ταυτότητά του και μας χαρίζει μία (πολύ) μικρή στιγμή συμπάθειας για τον χαρακτήρα του. Το επόμενο νεκρό πλάσμα που συναντάμε είναι η Μελίς, δράκαινα της αδικοχαμένης Ρενίς Ταργκάριαν, αν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε στα σίγουρα ότι μιλάμε για αυτήν καθώς της λείπει το κεφάλι και θυμίζει περισσότερο χαλκομανία παρά μυθικό τέρας. Εδώ είναι που και ο Έγκον επιστρέφει στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις, καθώς συμπεριφέρεται σαν το κακομαθημένο νιάνιαρο που έχουμε συνηθίσει, εξακολουθεί να προσκολλάται στην ιδέα ότι είναι βασιλιάς και ότι κάθε ένας που τον συναντά οφείλει να υποκλίνεται στην παρουσία του. Πολύ σύντομα βέβαια, φιλάει τα πόδια ενός τιποτένιου κακοποιού για να σώσει το τομάρι του.
Η μάγισσα του Harrenhal
Για πρώτη φορά από τότε που ο Έμοντ Ταργκάριαν έφτασε εκεί, σκοτώνοντας τους πάντες στον διάβα του, το τέταρτο επεισόδιο της σειράς μας πηγαίνει ξανά στο Harrenhal για να ελέγξουμε τι γίνεται και σε αυτό το σημείο του Westeros. Ο Κρίστον Κολ βρίσκει το μέρος νεκρικά άδειο εκτός, φυσικά, από την Άλις Ρίβερς, η οποία εξακολουθεί να είναι κάτι σαν creepy οικονόμος και τον πληροφορεί πως δεν έχει ιδέα πού βρίσκεται Έμοντ και ο δράκος του. Ελαφρώς αχρείαστη η σκηνή, που μάλλον λειτούργησε απλά για να μας υπενθυμίσει ότι δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει με τον Έμοντ και πού σκοπέυει να «χτυπήσει» στη συνέχεια και να εδραιώσει την παρουσία της Alys, η οποία είναι προφανές ότι θα γίνει πολύ πιο σημαντική καθώς η σεζόν προχωρά.
Father of the Year
Εν τω μεταξύ, ο σύζυγος της Ρενίρα, Ντέιμον Ταργκάριαν, ταξιδεύει προς αναζήτηση χρημάτων για το βασίλειο, όταν ο δράκος του Caraxes, κατά δική του βούληση, τους κατευθύνει σε μία κοντινή σπηλιά και αρνείται να μετακινηθεί. Εκεί, ανακαλύπτει την κόρη του Ρίνα η οποία κρύβεται μαζί με τον δικό της δράκο, τον Sheepstealer, μιας και είναι επίσης υπεύθυνη (αν και άθελά της) για τον άδικο θάνατο του Τζέις, διάδοχο του θρόνου. Σε μία (σπάνια) ένδειξη πατρικής αγάπης, ο Ντέιμον προσπαθεί να πείσει την κόρη του να επιστρέψει μαζί του στο King’s Landing, όμως εκείνη είναι ανένδοτη: θα παραμείνει στο πλευρό του δράκου της μακριά από την υπόλοιπη οικογένεια.
Αυτό αφήνει τον Ντέιμον σε μια δύσκολη θέση: η τελική απόφασή του είναι να προστατέψει την κόρη του, ισχυριζόμενος στην Ρενίρα ότι σκότωσε τον αναβάτη που ευθύνεται για τον θάνατο του πρωτότοκου γιου της και προσφέροντάς της μία (εσφαλμένη) αίσθηση δικαιοσύνης. Ίσως αυτή είναι και η καλύτερη στιγμή του επεισοδίου, που υπογραμμίζει την πορεία του Ντέιμον και τον εξανθρωπίζει σε μια σεζόν όπου οι συμμαχίες διαλύονται πανεύκολα και η αφοσίωση δοκιμάζεται συνεχώς. Μένει, πλέον, να δούμε πως αυτό το ψέμα θα επηρεάσει τη σχέση του με τη Ρενίρα στο μέλλον και αν σηματοδοτεί βαθύτερες αλλαγές στη δυναμική τους.
Εν τέλει, σε αντίθεση με το προηγούμενο επεισόδιο όπου συγκεντρωθήκαμε στην πορεία ενός μόνο χαρακτήρα, της Ρενίρα, εδώ υπάρχει μία ιλιγγιώδης εναλλαγή οπτικών γωνιών, σε σημείο που μερικές φορές είναι δύσκολο να παρακολουθήσουμε όσα συμβαίνουν με απόλυτη προσοχή. Για να μην παρεξηγηθούμε όμως: εξακολουθούμε να μιλάμε για ένα αξιοπρεπές επεισόδιο της τρίτης σεζόν, αν και κατώτερο από τα εξαιρετικά τρία που προηγήθηκαν, στο οποίο λύθηκαν απορίες, επιβεβαιώθηκαν ορισμένα fan theories και τα πιόνια μετακινήθηκαν όσο το παιχνίδι συνεχίζεται. Αναμένουμε τη συνέχεια.
Διαβάστε επίσης
