To τρίτο επεισόδιο του «House of the Dragon» μας θύμισε κάτι από «Succession»
H φετινή σεζόν της πασίγνωστης σειράς επιβεβαιώνει για τρίτη συνεχή εβδομάδα πόσο καλή είναι.
Για κάτι παραπάνω από δύο σεζόν, ολόκληρο το σύμπαν του «House of the Dragon» είχε προσηλωθεί σε έναν βασικό στόχο και ένα επικό γεγονός: την άφιξη της Ρενίρα Ταργκάριεν στο King’s Landing και την εικόνα της βασίλισσας να κάθεται στον Σιδερένιο Θρόνο που δικαιωματικά της ανήκει. Το τρίτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν με τίτλο «Rhaenyra Triumphant» μας παραδίδει αυτήν την πολυπόθητη στιγμή στα πρώτα λεπτά του, και στην συνέχεια μας δείχνει ποιο είναι το πραγματικό αντάλλαγμα της απόλυτης επιβράβευσης. Διότι, όντως, η Ρενίρα παίρνει επιτέλους πίσω τον Σιδερένιο Θρόνο. Κληρονομεί όμως μαζί του και ένα άδειο θησαυροφυλάκιο, μια πεινασμένη πόλη, μια εχθρική Αυλή και ένα πρόβλημα αρουραίων αντάξιο της πανούκλας που απειλεί να αφανίσει τους υπηκόους της πριν οποιοδήποτε πόλεμο. Η «θριαμβευτική» αναφορά στον τίτλο του επεισοδίου αποδεικνύεται γρήγορα καθαρή ειρωνεία, και είναι εμφανές πως η σειρά απολαμβάνει την αντίθεση και την υπογραμμίζει.
Η σκηνοθέτης Κλερ Κίλνερ και η σεναριογράφος Σάρα Χες κάνουν εδώ μια τολμηρή επιλογή: Μας «παγιδεύουν» ως θεατές στο POV ενός και μόνου χαρακτήρα, αυτού της νέας βασίλισσας. Το Έμμα Ντ’ Άρσι (αυτοπροσδιορίζεται ως non binary στην προσωπική του ζωή) εμφανίζεται σε κάθε σκηνή του επεισοδίου, με την κάμερα να προσκολλάται (σχεδόν στην κυριολεξία) στην οπτική γωνία της Ρενίρα, από διαπραγμάτευση σε διαπραγμάτευση, σύγκρουση σε σύγκρουση και μέσα από τους απέραντους διαδρόμους του Red Keep.
It’s a bottle episode
Τι είναι ένα «bottle episode»; Είναι ένα επεισόδιο που γυρίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε έναν μόνο περιορισμένο χώρο.
Αρχικά, οι τηλεοπτικοί παραγωγοί χρησιμοποιούσαν αυτό το φορμάτ ως ένα έξυπνο κόλπο για να εξοικονομήσουν χρήματα και χρόνο, «κλείνοντας» ουσιαστικά την ιστορία μέσα σε ένα αφηγηματικό μπουκάλι όταν το budget για τη σεζόν είχε μειωθεί ή όταν ένα προγραμματισμένο σενάριο ακυρωνόταν ξαφνικά και έπρεπε να γραφτεί κάτι νέο πολύ γρήγορα. Στο «House of the Dragon» συγκεκριμένα, το bottle episode λειτουργεί με την τεράστια κλίμακα που συνήθως χαρακτηρίζει το franchise να δίνει τη θέση της στην έντονη αίσθηση της κλειστοφοβίας, καθώς συνοδεύουμε τη Ρενίρα στην πρώτη της μέρα ως βασίλισσα. Μένουμε ακίνητοι όταν μένει κι εκείνη. Ακούμε τα αιτήματα των υπηκόων μαζί της. Τσακωνόμαστε με την Αυλή και τους συμβούλους της στο πλάι της. Η τεχνική θυμίζει κάτι από «The West Wing» και «Succession» στον κόσμο του Westeros και όχι μόνο δουλεύει αλλά είναι εθιστική τηλεόραση στα καλύτερά της.
Ειδική μνεία χρειάζεται και η μουσική του επεισοδίου, με τον μουσικοσυνθέτη Ramin Djawadi να παραδίδει ίσως την καλύτερη δουλειά του στη σειρά μέχρι στιγμής. Το score δημιουργεί την αίσθηση πως το στο μυαλό της Ρενίρα είναι ένα στοιχειωμένο σπίτι και το Έμα Ντ’Άρσι «συναντά» την αλλόκοτη μουσική με μία ακόμα εξαιρετική ερμηνεία που βασίζεται κυρίως στις εκφράσεις του προσώπου του. Όταν βλέπει τον, νεκρό πλέον, γιο της Τζέις να περπατάει προς το μέρος της – στην πραγματικότητα ήταν ένας υπηρέτης- το συνονθύλυμα θλίψης, πένθους, αϋπνίας, εξάντλησης και βαριάς κληρονομιάς των Ταργκάριεν φτάνει σε ένα καταστροφικό κρεσέντο. Οι φαν του «Game of Thrones» θα ακούσουν και την ηχώ της Νταινέρυς με τις καμπάνες της όγδοης σεζόν να μπλέκονται στο soundtrack, ένα στοιχείο που σίγουρα προστέθηκε επίτηδες καθώς η σειρά θέλει να μας προκαλέσει την ίδια δυσφορία.
Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας
Η ιδιοφυΐα του επεισοδίου βρίσκεται ουσιαστικά στον τρόπο με τον οποίο συνδέει το γυναικείο σώμα της Ρενίρα με το δημόσιο αξίωμά της. Η Ελίντα την ντύνει για τον θρόνο, την αποτρέπει από το να χρησιμοποιήσει το σπαθί του χαμένου της γιου καθώς θα στείλει το λάθος μήνυμα και στην συνέχεια, η Ρενίρα ανακαλύπτει πως ξεκίνησε η περίοδός της, λίγο πριν την πρώτη της εμφάνιση ως βασίλισσα. Η σειρά το αντιμετωπίζει τόσο ως μια γνήσια γυναικεία «ενόχληση» όσο και ως ένα κλείσιμο του ματιού στους αναγνώστες των βιβλίων και στην φήμη ότι θρόνος την απέρριψε επειδή αιμορραγεί πάνω του.
Έπειτα έρχονται οι άντρες, ο ένας μετά τον άλλον, ο καθένας σίγουρος ότι το πρόβλημά του είναι το πιο σημαντικό. Ο Τάιλαντ Λάνιστερ έκρυψε το χρυσό του στέμματος πριν πεθάνει, και η Ρενίρα αποκεφάλισε το τελευταίο άτομο που θα μπορούσε να γνωρίζει την τοποθεσία του. Ο Σέπτον της κάνει διάλεξη για τους δράκους ως «βλάσφημη μαγεία» και την προειδοποιεί να μην γίνει εχθρός με τις Πιστές. Ακόμα και ο Κόρλις, το δεξί της χέρι και με την «βούλα», της ζητάει να κάνει νόμιμους διαδόχους τα δύο μπάσταρδα παιδιά του και όταν εκείνη αρνείται, αυτός υποτιμάει την το κύρος της με τον πιο προσβλητικό τρόπο, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να αντιδράσει. Και όλα αυτά στην πρώτη ημέρα περιόδου; Βασανιστικό.
Το «House of the Dragon» έχει συχνά δώσει ιδιαίτερη προσοχή στα γυναικεία σώματα, με τρόπο πολύ καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο από το «Game of Thrones» και εδώ ενσωματώνει τη βιολογία στο ευρύτερο επιχείρημα ότι οι ακόμα και μονάρχες παραμένουν άνθρωποι. Κατά την ταπεινή μου άποψη, το (δεύτερο) καλύτερο σημείο του επεισοδίου, με το πρώτο να αναφέρεται παρακάτω.
Ποντίκια και ξανθά αγόρια
H πιο τολμηρή απόφαση της Ρενίρα αποτελεί και το μεγαλύτερο στοίχημά της. Αρουραίοι κατακλύζουν το Red Keep, οπότε τους μαγειρεύει και τους σερβίρει σαν γεύμα στους ευγενείς που συσσωρεύουν τα αγαθά των φτωχών. Στη συνέχεια, στέλνει τους στρατιώτες της να λεηλατήσουν τις πλούσιες αποθήκες της Αυλής και να μοιράσουν ό,τι βρουν εκεί στον λαό. Αυτοαποκαλείται συμφιλιωτής, και υποδύεται τον Ρομπέν των Δασών φορώντας ένα στέμμα. Απίστευτη σκηνή και πάρα πολύ ικανοποιητική για τον θεατή (σίγουρα το ζενίθ του επεισοδίου), όμως το αίσθημα του δικαίου δεν κρατάει για πολύ. Η κίνηση αυτή βοηθά έναν ορισμένο αριθμό ανθρώπων για έναν ορισμένο αριθμό εβδομάδων, όπως το θέτει ένας από τους συμβούλους της, της χαρίζει ταυτόχρονα όμως μια νέα σειρά από ισχυρούς εχθρούς. Εν τω μεταξύ, ο σύζυγός της Ντέιμον την προτρέπει να προχωρήσει σε νέο πόλεμο, να κατακτήσει ολόκληρο το βασίλειο, στην συνέχεια το Έσος, μετά την πόλη των φτερωτών ανδρών στην άκρη του κόσμου, και να προσφέρει μια απέραντη αυτοκρατορία στα παιδιά τους, όπου οι Ταργκάριεν θα ζούνε σαν θεοί ανάμεσα σε θνητούς. Το χάσμα μεταξύ τους εντείνεται όταν η Ρενίρα δεν φαίνεται να μοιράζεται τον ίδιο ενθουσιασμό.
Και τελικά έρχεται η μεγαλύτερη ανατροπή. Ο αιχμάλωτος Daeron αποκαλύπτεται ως ένα απλό αγόρι με βαμμένα ξανθά μαλλιά, ένας αντιπερισπασμός για τη βασίλισσα όσο ο πραγματικός πρίγκιπας του Ormund ελευθερώνεται και οι Hightower παίρνουν το Tumbleton με τους ανθρώπους του ως ομήρους. Η αντεπίθεση είναι στα σκαριά. Το «Rhaenyra Triumphant» τελειώνει με μια μονάρχη που έχει κερδίσει τα πάντα και ένα βασίλειο που ήδη της γλιστράει μέσα από τα χέρια. Δεν θυμόμαστε από πότε το σύμπαν του «Game of Thrones» έχει να παρουσιάσει επεισόδιο με τόση όρεξη για κινηματογραφική γενναιότητα.
Η Ρενίρα μπορεί να μην είναι και τόσο θριαμβευτική αυτή τη στιγμή, αλλά το «House of the Dragon» σίγουρα βρίσκεται σε μία εξαιρετικά ανοδική πορεία.
Διαβάστε επίσης
