Το «Επόμενο Επεισόδιο» είναι ο εθισμός μου

«Πας καλά;»
«Πόσες ώρες καίγεσαι με σειρές;»
«Τι εννοείς την ξεκίνησες χτες και την τελείωσες ήδη;»

Ακούω συχνά τέτοια σχόλια αλλά δε με νοιάζει. Ο λόγος; Το binge watching είναι το πάθος και μαζί το safe place μου!

Δεν λέω πως θα βάλω να δω οτιδήποτε για να παίζει απλά κάτι στον χώρο – αν είναι να έρθει η άνοια, ας έρθει χωρίς τη βοήθειά μου. Υπάρχει όμως κάτι καλύτερο από την ανυπομονησία να γυρίσω σπίτι, να αγκαλιάσω τα γατάκια μου και να πατάω «επόμενο επεισόδιο» μέχρι να σβήσει ο ήλιος; Εννοείται βέβαια πως θα υπάρχουν και snack breaks ή λίγο κενό για να επανέλθω στην πραγματικότητα και να αγχωθώ ξαφνικά για κάτι που δεν μπορώ να αλλάξω ή για όσα συμβαίνουν στον κόσμο: Έξαλλη νεαρή καλλονή (!) με τραγική πιτζάμα, άκυρες κάλτσες και κόκκινα μάτια.

Παρόλο που αρχίσαμε γρήγορα να κινούμαστε στο πλαίσιο της ψυχοπαθολογίας, μπορώ περήφανα να πω οτι πλέον, το binge frenzy μου έχει αρκετά πιο υγιή χαρακτηριστικά. Έχω φτάσει, δηλαδή, στο ευτυχές σημείο να μπορώ να αντιλαμβάνομαι το παράλογο του να ζεις τη ζωή σου μεσώ κάποιου φανταστικού χαρακτήρα και έχω πια δυο modes: το «έβαλα να ξαναδώ κάτι οικείο για να χαλαρώσω» και το «λοιπόν, σήμερα θα δω κάτι που να με εμπνέει και να έχει νόημα ή τίποτα».

Φανατική λοιπόν binge watcher, με κάποια είδη να αγγίζουν το γούστο μου λίγο περισσότερο. Η αγαπημένη μου θεματική είναι κυρίως σειρές μυστηρίου, εξιχνίασης εγκλημάτων και διαλεύκανσης δικαστικών υποθέσεων ή μπερδεμένων ιστοριών και μυστικών του παρελθόντος, πάντα με μια ενδελεχή ανάλυση της ψυχοσύνθεσης των εμπλεκόμενων. Εκεί, η τάση μου για υπερανάλυση απογειώνεται. Φυσικά, πολύ βασικό για να συνεχίσω μια σειρά που ξεκινώ – εκτός του να μην είναι τελείως random το σενάριο – είναι το να έχει κάποιο μικρό έξυπνο σημείο στην αρχή για να με πείσει ότι υπάρχει κάτι άξιο εθισμού παρακάτω. Το ιδανικό είναι σταθερά σημεία αφήγησης που σε κρατάνε, καλή φωτογραφία και μερικές υποψίες ίντριγκας που να μην σε αφήνουν να βαρεθείς! Αν δε, έχει και κοινωνική ευαισθησία, queer appreciation και κάποιο χαρακτήρα με καλή ψυχή, η σειρά πιθανότατα θα γίνει προτεραιότητα!

Άλλο ένα πολύ εθιστικό genre είναι η κωμωδία, μιας και το χιούμορ είναι εξαιρετικά ψυχοθεραπευτικό. Ακόμα και η εξιστόρηση μιας βαρετής ή “lame” καθημερινότητας μπορεί να γίνει απίστευτα αστεία, αν γίνει καλά. Η καλή κωμωδία πρέπει πάντα να έχει και μία μικρή δόση κατάθλιψης για να αγγίξει την τελειότητα. Με άλλα λόγια, να πιάνει το core feeling των ανθρώπων σήμερα.

Πέρα από τα βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν παραπάνω, προστίθεται και ο κοινωνικός σχολιασμός και γενικώς, το ανθρώπινο στοιχείο που μπορεί να κάνει μια σειρά πολύ αξιόλογη, είτε μιλάμε για κωμωδία είτε για μυστήριο. Η ύπαρξη υγιώς σκεπτόμενων ατόμων που κάνουν engage σε δύσκολα ή επίπονα ζητήματα και αναζητούν κάτι πιο βαθύ και πολύπλοκο παρά την τάση που παρατηρείται προς το εφήμερο, είναι πολύ σημαντική τόσο στη ζωή όσο και στη μυθοπλασία.

Στόχος είναι αυτό που παρακολουθούμε για να χαλαρώσουμε να μην αγγίζει μόνο επιφάνεια ή δυστοπία αλλά να αφηγείται κάτι που ενεργοποιεί το μυαλό, την αντίληψη και την ενσυναίσθησή μας – κάτι πιό ουσιαστικό. Το binge watching δεν λειτουργεί αναγκαστικά ως μηχανισμός απομάκρυνσής μας από την αληθινή ζωή αλλά αντίθετα ως ένα δημιουργικό παράθυρό σε πραγματικότητες και περιβάλλοντα που μπορούν να διευρύνουν την οπτική μας και την κριτική μας ικανότητα.

Don’t serve me just anything, serve me something that can nurture me.