To επικό φινάλε του «House of the Dragon» είναι εδώ

Ήταν μια μεγάλη διαδρομή ως εδώ, αλλά επιτέλους, το φινάλε της 3ης σεζόν του «House of the Dragon» είναι γεγονός. Μέσα σε οκτώ επεισόδια, η σειρά-πρίκουελ του «Game of Thrones» μάς χάρισε φωτιά και αίμα, περισσότερους δράκους από ποτέ, κάποιες εξαιρετικά ικανοποιητικές πορείες χαρακτήρων (και κάποιες όχι τόσο πετυχημένες) και σίγουρα τις πιο επικές μάχες που έχουμε δει μέχρι τώρα. Όλα οδηγούν σε αυτήν την τηλεοπτική στιγμή, με τη βασίλισσα Ρενίρα να βυθίζεται στην απελπιστική απεραντοσύνη της κληρονομιάς της, ενώ η Μάχη του Tumbleton εκτυλίσσεται λίγο πιο πέρα και απειλεί τον θρόνο της.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Με διάρκεια 70 λεπτών, το φινάλε της 3ης σεζόν είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια επεισόδια ολόκληρης της σειράς, runtime απολύτως δικαιολογημένο δεδομένου του όγκου ιστοριών που είχε να καλύψει αλλά και να αναδείξει την τελευταία μάχη της σεζόν με τρόπο αντάξιο όσων έχουμε δει μέχρι τώρα. Έχουμε πολλά να συζητήσουμε, επομένως εδώ είναι η τελευταία μας προειδοποίηση ότι το κείμενο έχει (πολλά) spoilers του επεισοδίου «The Treasons at Tumbleton». 

The return of the King

Μία από τις πιο έξυπνες αποφάσεις του φινάλε ήταν το πώς το King’s Landing μαθαίνει ότι ο βασιλιάς Έγκον, καθώς και ο δράκος του Sunfyre, είναι ακόμα ζωντανοί. Ο ίδιος δεν χρειάζεται να επιστρέψει και να προκαλέσει τη Ρενίρα σε μάχη. Δεν χρειάζεται καν να εμφανιστεί αυτοπροσώπως. Η γνώση και μόνο ότι υπάρχει είναι ικανή για να προκαλέσει τη μεγαλύτερη κρίση στην μοναρχία της Ρενίρα, η οποία μόνο αρμονική δεν ήταν μέχρι εκείνο το σημείο. Προφανώς, ο λαός αναγνωρίζει την υποτιθέμενη «ανάσταση» του Έγκον ως «σημάδι από τους θεούς» ότι εκείνος πρέπει να βασιλέψει, καταστροφικό γεγονός για την αξιοπιστία της Ρενίρα, το οποίο επιτίθεται άμεσα στα θεμέλια όλων όσων προσπαθεί να χτίσει εδώ και τρεις σεζόν. Κατέλαβε το King’s Landing σε μία θριαμβευτικη νίκη. Κάθεται στον Σιδερένιο Θρόνο και φοράει το στέμμα του πατέρα της, Βισέρυς. Έχει έξι δράκους έτοιμους να την υπερασπιστούν. Τίποτα από αυτά όμως δεν έχει τόση σημασία για τους υπηκόους της όσο μια εντυπωσιακή ιστορία. 

Ρενίρα, η Εκλεκτή

Ίσως είναι δελεαστικό για κάποιους θεατές να συμπεράνουν πως η Ρενίρα βυθίζεται στην τρέλα της οικογένειάς της και τελειώνει την σεζόν ως μία ακόμα «Mad Queen». Aλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει, τουλάχιστον όχι ακόμα. Βασικά, το επεισόδιο θα ήταν πολύ πιο βαρετό αν το κύριο σεναριακό του επιχείρημα ήταν απλά ότι η Ρενίρα λυγίζει υπό την πίεση (ναι, αυτή είναι μία ακόμα σπόντα για την όγδοη σεζόν του «Game of Thrones»). Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει εδώ είναι πως η βασίλισσα πείθει τον εαυτό της με υπερβάλλοντα ζήλο ότι η δική της ερμηνεία των γεγονότων είναι η σωστή, ειδικά όσον αφορά την προφητεία του «prince that was promised». Στην αρχή, καταριέται τον Βισέρυς που την έβαλε σε αυτή τη θέση, αναφέρει πως η προφητεία την δοκιμάζει «ξανά και ξανά» και πως μισεί την ύπαρξή της, εφόσον της την φόρτωσε κάποιος άλλος. Κι όμως, μέχρι το τέλος του «The Treasons at Tumbleton», χρησιμοποιεί την ίδια προφητεία ως την απόλυτη απόδειξη για την νομιμότητά της ως μονάρχης. Αυτοαποκαλείται μάλιστα «Ρενίρα η Εκλεκτή» και παρουσιάζει μία τεράστια αλλαγή για τον χαρακτήρα της, ο οποίος ξεκίνησε την σεζόν πιστεύοντας πως έχει επιλεχθεί για να εκτελέσει έναν ρόλο και τελικά, μέχρι το φινάλε, φτάνει στο συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη επιλογή καθιστά την εξουσία της αδιαμφισβήτητη. Αυτές είναι δύο ριζικά διαφορετικές ιδέες, με τη δεύτερη να περιέχει έναν σαφή αυταρχισμό και να συνδυάζεται με μία νέα, δική της θεολογία.

Μέσα σε αυτά τα δεδομένα, η σκηνή του High Septon δεν είναι απλά σοκαριστική, αλλά άκρως καθηλωτική για το κοινό, με την Ρενίρα να πρέπει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που δεν έχει λύση: εκείνη απαιτεί θρησκευτική επιβεβαίωση της βασιλείας της, και ο αρχιερέας της το αρνείται κατηγορηματικά. Έτσι, αποφασίσει να σκοτώσει την Αρχή που αρνείται να νομιμοποιήσει την άνοδό της στον Σιδερένιο Θρόνο και αμέσως αντικαθιστά τη θεολογία του με τη δική της. Το λέμε μετά από κάθε επεισόδιο και θα το πούμε και τώρα: το Έμα Ντ’Άρσι παραδίδει μία ακόμα συγκλονιστική ερμηνεία και αν δεν προταθεί για βραβείο Emmy θα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. 

Ο Ντέιμον Ταργκάρυαν ως Λαίδη Μάκβεθ 

Ο Ντέιμον είναι εκείνος που παρέχει το πνευματικό «δηλητήριο» που οδηγεί την Ρενίρα στην παραπάνω δολοφονία. Την πείθει ότι οι ιερείς του King’s Landing απαντούν σε «κατώτερους θεούς» και υπογραμμίζει την ανωτερότητα των Ταργκάρυεν σε σχέση με τους κοινούς θνητούς, πείθοντας την σύζυγό του ότι έχει δίκιο. Η ίδια μάλιστα διώχνει από το πλευρό της την Μισάρια, μία τελευταία φωνή λογικής που είχε στο πλευρό της και απορροφά την ιδεολογία που τελικά την οδηγεί σε βία. 

Το έξυπνο εδώ είναι ότι ο ίδιος ο Ντέιμον αποδεικνύει περίτρανα γιατί η φιλοσοφία του περί ανωτερότητας είναι καταστροφική, όταν καταφθάνει στο Tumbleton και απορρίπτει την πρόταση του Κόρλις για συμμαχία, παρά το γεγονός ότι προσφέρει κάτι πολύ κοντά σε ολοκληρωτική πολιτική νίκη: Η Ρενίρα θα παρέμενε βασίλισσα. Ο Ντάερον θα παρελάμβανε την Oldtown. Ο Έγκον και ο Έμοντ θα ήταν κοινοί εχθροί του βασιλείου και ο πόλεμος θα μπορούσε να περιοριστεί σε τεράστιο βαθμό. Κι όμως, ποια είναι η απάντηση του Ντέιμον; Ότι κανείς δεν θα κυβερνήσει εκτός από τη γυναίκα του και ότι μια «νέα Βαλύρια θα αναστηθεί από τις στάχτες».

Είναι τρομακτικό το πόσο πολύ μοιάζει η ομιλία του με την ομιλία της Ρενίρα στο High Septon. Και οι δύο έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η επιβίωση των Ταργκάρυαν αντιπροσωπεύει κάτι μεγαλύτερο από την πολιτική κυριαρχία. Ο σκοπός τους έχει πάψει να αφορά την κληρονομιά του Σιδερένιου Θρόνου και έχει μετατραπεί σε μία φιλοσοφία ότι ο Οίκος τους έχει δικαίωμα να καθορίζει το μέλλον της ανθρωπότητας.

Η Ελένα και το σκαθάρι της

Μία από τις καλύτερες σκηνές του φινάλε δεν έχει να κάνει με επικές μάχες, αλλά με μία συζήτηση μεταξύ της Ρενίρα και της Ελένα Ταργκάρυαν. Η Ρενίρα πιστεύει ότι το να κρατάει τη Ελένα ζωντανή δείχνει έλεος. Όμως η ετεροθαλής αδελφή της ζει φυλακισμένη, έγκυος, τρομοκρατημένη, πολιτικά «χρήσιμη» και περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που σκότωσαν την οικογένειά της. Είναι αυτό πραγματικό έλεος; Η Ελένα απαντά στην εμμονή της Ρενίρα με την εξουσία, τις προφητείες και τις γενεαλογικές γραμμές μιλώντας για ένα σκαθάρι. Ένα μικροσκοπικό πλάσμα που συντηρείται με τα απόβλητα άλλων πλασμάτων. Όπως το σκαθάρι και τα χρώματά του, η Ελένα πιστεύει ότι τα μικροσκοπικά πράγματα μπορούν να έχουν αξία ανεξάρτητα από το αν η ιστορία τα θυμάται. Έτσι, όταν λέει στην Ρενίρα ότι νοιάζεται μόνο για τα «άσχημα» πράγματα, στην πραγματικότητα θέτει μία ηθικη κριτική που αφορά ολόκληρη την σειρά. Ότι όλοι όσοι πιστεύουν ότι είναι σημαντικοί, ξοδεύουν τον χρόνο τους θυσιάζοντας μικρές ζωές για μεγάλες ιδέες. Και στην συνέχεια, η Ρενίρα διατάζει τους στρατιώτες της να ταΐσουν την Ελένα με το ζόρι, ένα από τα πιο άσχημα πράγματα που την έχουμε δει να κάνει μέχρι τώρα. 

Ποια είσαι στ’αλήθεια, Άλις Ρίβερς;

Πίσω στο Harrenhal, o Έμοντ ξυπνάει από το δηλητήριο της μητέρας του, Άλισεντ και καταλαβαίνει πως η Άλις Ρίβερς, μάγισσα του δάσους, του έχει σώσει για μία ακόμα φορά την ζωή. Όπως ήταν αναμενόμενο, παθαίνει ένα mental breakdown όταν αναλογίζεται ότι η ίδια του η μάνα προσπάθησε να τον σκοτώσει, λέγοντας πως είναι καταραμένος να μείνει για πάντα μόνος στον κόσμο επειδή προσπάθησε να σκοτώσει τον αδερφό του. Προς απάντησή του, η Άλις ισχυρίζεται ότι γνωρίζει μερικά πράγματα παραπάνω για τις κατάρες και τη μοναξιά, αποκαλυπτοντας μια συγκλονιστική αλήθεια: ήταν κάποτε σύζυγος του Harren the Black, του τρομερού πολέμαρχου που έχτισε το Harrenhal πριν από εκατό ολόκληρα χρόνια. Ο γιος της κάηκε από φωτιά δράκου όταν ο Έγκον ο Κατακτητής κατέστρεψε το κάστρο, και αφού στράφηκε σε παλιές μαγείες για να προσπαθήσει να τον σώσει, η Άλις κατά λάθος καταράστηκε τον εαυτό της να είναι αθάνατη και για πάντα δεμένη με τα Riverlands.

Αυτή είναι μια νέα ιστορία που δεν έχει αποκαλυφθεί ποτέ στα γραπτά του George R.R. Martin και μέχρι στιγμής δεν είναι σαφές αν προήλθε από τον ίδιο ή από τους σεναριογράφους του «House of the Dragon». Σε κάθε περίπτωση, λειτουργεί απίστευτα καλά για την Άλις.

The final countdown

Στρέφουμε επιτέλους το βλέμμα μας στο Tumbleton, για την τελική αναμέτρηση της σεζόν. Όπως συμβαίνει με πολλά από τα καλύτερα επεισόδια του «Game of Thrones», υπάρχει μια μακρά προετοιμασία για την έναρξη της πραγματικής μάχης, καθώς αρκετοί χαρακτήρες χρειάζονται αυτόν τον χρόνο για να φτάσουν σε κρίσιμα προσωπικά σημεία και άλλοι για να κινηθούν στην πολιτική σκακιέρα μέχρι να είναι σε θέση να πετάξουν βέλη, τσεκούρια και σπαθιά.

Ο Όρμουντ βάζει παιδιά στις επάλξεις, κάτι που όλοι αναγνωρίζουν αμέσως ως τερατώδες, αλλά το φινάλε της τρίτης σεζόν δημιουργεί σκόπιμα τον παρακάτω άβολο παραλληλισμό: Ο Όρμουντ αντιμετωπίζει τα παιδιά ως πιόνια σε ένα πολιτικό ταμπλό. Αλλά το ίδιο κάνει και η Ρενίρα. Το ίδιο κάνει και ο Ντέιμον. Και το ίδιο κάνει σχεδόν κάθε άρχουσα οικογένεια στην ιστορία προκειμένου να αποκτήσει την εξουσία. Η μόνη διαφορά εδώ είναι η ορατότητα, καθώς ο Όρμουντ κάνει τη μεταφορά κυριολεκτική. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το φοβισμένο αγόρι που ουρεί καθώς ακούει τον οργισμένο στρατό να πλησιάζει είναι ένα από τα πιο σημαντικά πλάνα του επεισοδίου. Η κάμερα μας κατεβάζει από τον ουρανό και τα φτερά των δράκων στο έδαφος, όπου η μάχη γίνεται πραγματικότητα. Για τον Ντέιμον, είναι πόλεμος που πρέπει να νικηθεί. Για τη Ρενίρα, είναι το πεπρωμένο της. Για τον Όρμουντ, είναι απλή στρατηγική. Αλλά για το παιδί; Είναι ο άδικος επικείμενος θάνατός του για ιδανικά που δεν θα καταλάβει ποτέ.

Η μάχη στο Tumbleton είναι μία εξαιρετική πολεμική σεκάνς, αλλά λειτουργεί επειδή το επικό θέαμα παραμένει συνδεδεμένο με τους «κοινούς θνητούς» και τους ολοένα και πιο μπερδεμένους μαχητές που δεν ξέρουν για ποιο ακριβώς πράγμα παλεύουν. Δεν περιορίζεται σε ένα μοντάζ φωτιάς και εντυπωσιακών πλάνων από ψηλά και για αυτό ακριβώς σου κρατάει την ανάσα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Ο θάνατος της Ελένα και μία διαφορετική προφητεία

Κλείνουμε το επεισόδιο ξανά στο King’s Landing, όπου η Ελένα σηκώνεται από το κρεβάτι της, νιώθοντας άρρωστη και κουρασμένη και κινείται αργά προς το παράθυρο του δωματίου που έχει αποτελέσει την φυλακή της. Περνάμε στην συνέχεια στην βασίλισσα, η οποία επιστρέφει από την ομιλία της στις μάζες με μια ζωντάνια στο βήμα της, που όμως δεν κρατάει για πολύ, καθώς την καλούν επειγόντως να αντιμετωπίσει μία νέα κρίση. Ακόμα και όταν η Ρενίρα είναι φαινομενικά «θριαμβεύτρια», τα πράγματα εξακολουθούν να ξεφεύγουν από τον έλεγχό της. Ανακαλύπτει ότι η αδερφή της έχει πηδήξει προς τον θάνατό της και δεν υπάρχει καμία μεταμέλεια στο πρόσωπό της καθώς αξιολογεί την κατάσταση. Αντίθετα, δείχνει μόνο το παραμικρό ενδιαφέρον μόλις βλέπει το κέντημα που ύφαινε η Ελένα πριν αυτοκτονήσει και αναγνωρίζει μια σκηνή που απεικονίζει τα γεγονότα που ακολούθησαν. Κοιτάζει την επόμενη εικόνα, η οποία δείχνει τη Ρενίρα στον Σιδερένιο Θρόνο, με αίμα να τρέχει γύρω της και φλόγες να την περιβάλλουν, ενώ χέρια απελπισμένων ανθρώπων και στόματα δράκων υψώνονται στον ουρανό. Η Ρενίρα κλείνει το παράθυρο, και μαζί του τις τελευταίες «ρωγμές» καλοσύνης του χαρακτήρα της. 

Πρόκειται σίγουρα για έναν πικρό τρόπο να τελειώσει η σεζόν, που έρχεται σε τεράστια αντίθεση με τις χαοτικές σκηνές πολέμου που παρακολουθήσαμε προηγουμένως. Ταιριάζει όμως απόλυτα με τον εμφύλιο πόλεμο που μόλις έχει φτάσει στο νέο του χαμηλότερο σημείο και αφήνει τον θεατή σε τέτοιο σοκ που σίγουρα θα τον κρατήσει μέχρι την τέταρτη (και τελευταία) σεζόν.