«House of the Dragon»: Ένα επεισόδιο πριν το φινάλε, ήρθε επιτέλους η στιγμή των δράκων
Το «The Dragon in Winter» μάς υπενθυμίζει γιατί ο εμφύλιος πόλεμος των Ταργκάριεν ονομάζεται «ο χορός των δράκων».
Περιεχόμενα
To προτελευταίο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του «House of the Dragon» ήταν χαοτικό, στενάχωρο ανά στιγμές, με μία αποκρουστικη σκηνή που ακόμα σκεφτόμαστε, και μπόλικη, ατόφια ψυχαγωγία. Ας εξηγηθούμε:
Όλα τα μέλη του Οίκου Ταργκάρυεν, όσο και αν θέλουν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον για την κυριαρχία του Σιδερένιου Θρόνου, συνδέονται με έναν θεμελιώδη δεσμό, που μέχρι στιγμής δεν έχει διερευνηθεί στο έπακρο από το σενάριο «House of the Dragon» (παρά τον τίτλο του). Αυτό, φυσικά, είναι τα ίδια τα μυθικά φτερωτά πλάσματα και η σαφής θέση τους στην ιστορία. Το HotD ακολουθεί το παράδειγμα του προκατόχου του «Game of Thrones», εστιάζοντας περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις και τα πολιτικά παιχνίδια του Γουέστερος και λιγότερο στις πιο φανταστικές πτυχές του, αντιμετωπίζοντας τους δράκους περισσότερο σαν πιόνια για να κερδηθεί το παιχνίδι και όχι σαν ζωντανούς, και παντοδύναμους παίχτες. Υπάρχει ένα όριο στο πόσο καλά μπορεί να λειτουργήσει αυτό, και στο «The Dragon in Winter», επιτέλους το ξεπερνάμε.
Κατοικίδια, σύντροφοι ή θανατηφόρα ζωντανά όπλα;
Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι ποια ακριβώς είναι η σχέση μεταξύ καβαλάρη και δράκου: Υπάρχουν κανόνες στην επικοινωνία τους και πώς ακριβώς διασφαλίζονται; Επηρεάζει ο ένας τα συναισθήματά του άλλου; Έχουν σημειωθεί κατά καιρούς σεναριακά υπονοούμενα για το ότι ένας δράκος μπορεί να επηρεάσει την ιδιοσυγκρασία του Ταργκάρυεν αφέντη του, ή ότι ο δράκος δεν θα τον αφήσει να τον διεκδικήσει αν δεν κατέχει την κατάλληλη αποφασιστικότητα. Ταυτόχρονα, έχουμε σαφείς υπόνοιες ότι η απώλεια ενός δράκου είναι μία μορφή «ευνουχισμού» για τον καβαλάρη του, με πιο τρανό παράδειγμα τον Έγκον και την απόλυτη απελπισία του στο θέαμα του νεκρού Sunfyre σε προηγούμενο επεισόδιο. Παρόλα αυτά, δεν μας είχε γίνει ποτέ σαφές ποια η σημασία όλων των παραπάνω στην μεγαλύτερης κλίμακας πλοκή της σειράς, πέρα δηλαδή από την εσωτερική ιεραρχία των Ταργκάρυεν. Στο «The Dragon in Winter», ωστόσο, λαμβάνουμε μερικές βασικές ενδείξεις ότι υπάρχει μεγαλύτερη σύνδεση μεταξύ όλων των παραπάνω από ό,τι πιστεύαμε.
Σε όλες τις σκηνές σύγκρουσης μεταξύ δράκων, όπως όταν η Ρενίρα ανακαλύπτει ότι ο Ντέιμον την εξαπάτησε για να προστατεύσει την κόρη του Ρίνα, και πετάει για να αντιμετωπίσει και τους δύο, υπάρχει μία σαφής συναισθηματική εγγύτητα δράκου-ανθρώπου. Καθώς οι χαρακτήρες φωνάζουν μεταξύ τους, οι δράκοι τους βρυχώνται και ουρλιάζουν παράλληλα, έτοιμοι να βγάλουν φωτιά από το στόμα τους. Είναι λοιπόν απολύτως σαφές ότι αντανακλούν κάτι ανθρώπινο στη δράση τους, ή αντίστροφα, ότι οι Ταργκάρυεν έχουν κάτι «δρακαίνιο» μέσα τους. Λίγο αργότερα στο ίδιο επεισόδιο βλέπουμε τον Έγκον να ουρλιάζει σε απόλυτη αρμονία με τον Sunfyre (ο οποίος ζωντάνεψε!), και τους δύο παραμορφωμένους και στα πρόθυρα του ίδιου παραληρήματος.
Διαβάστε επίσης
Μόνο στα όνειρα
Tα προφητικά όνειρα της Χελένα Ταργκάρυεν παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το επεισόδιο. Αρχικά, η νεαρή πριγκίπισσα βλέπει τον εαυτό της να μοιράζεται μια ήσυχη ζωή με τα παιδιά της μακριά από το King’s Landing, όταν τα πάντα σκοτεινιάζουν γύρω τους σε μία spooky έκλειψη Ηλίου. Άλλη στιγμή ονειρεύεται να γεννάει το παιδί της αλλά να της το αρπάζουν βίαια, ενώ σε μία από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές της τηλεοπτικής ώρας τη βλέπουμε πάνω στον δράκο της, Dreamfyre, να φωνάζει «Dracarys!» καθώς ένα θυμωμένο πλήθος ορμάει εναντίον της. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Δεν γνωρίζουμε ακόμα, ούτε εμείς ούτε η Ρενίρα, η οποία πιέζει την μικρότερη ετεροθαλή αδερφή της να μοιραστεί τα όνειρά της, θέλοντας απεγνωσμένα τη διαβεβαίωση ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Δεν είναι σαφές αν η Χελένα έχει κάποια τέτοια παρηγοριά να προσφέρει στην βασίλισσα.
Τα όνειρα δεν σταματούν εκεί, δυστυχώς για εμάς. Το βραβείο για το πιο αποκρουστικό θέαμα πηγαίνει στον Έμοντ (σε ποιον άλλον θα πήγαινε, για να είμαστε ειλικρινείς) ο οποίος βλέπει τη μητέρα του Άλισεντ να καταφθάνει στο Harrenhal, να του ζητάει συγγνώμη για τον τρόπο που τον μεγάλωσε και, τελικά, τους δυο τους να πέφτουν μαζί στο κρεβάτι για ερωτικές περιπτύξεις. Είναι ένα ακόμα όνειρο, τελείως αχρείαστο κατά την ταπεινή μου άποψη, και έξτρα ανατριχιαστικό, ακόμα και για μια σειρά σαν το HotD που μας έχει συνηθίσει στις αιμομικτικές σχέσεις. Ο συνδυασμός μητέρας-γιου είναι παραπάνω από αυτά που μπορούμε να αντέξουμε ως κοινό!
Άλισεντ όπως Μήδεια
Tα mommy issues του Έμοντ έχουν βέβαια μια βάση, καθώς η Άλισεντ όντως επισκέπτεται το Harrenhal, σταλμένη από την Ρενίρα με σκοπό να εκτελέσει τον γιο της. Στο πιο αμήχανο «δείπνο με την πεθερά» που έχει γίνει ποτέ, η Άλισεντ φλυαρεί για την κατάσταση στο King’s Landing, o Έμοντ παρακολουθεί σιωπηλός και η μάγισσα Αλίς είναι (δικαίως) καχύποπτη για τη νεοφερμένη φιλοξενούμενη της. Ο Έμοντ συμμερίζεται την επιφυλακτικοτητα της μέχρι έναν βαθμό, αρκετό για να δολοφονήσει τον συνταξιδιώτη της Άλισεντ (ο οποίος, για να λέμε του στραβού το δίκιο, είναι εκεί για να βοηθήσει στη δολοφονία του), αλλά όχι αρκετό για να υποψιαστεί ότι το ποτό που του προσφέρει η μητέρα του είναι δηλητηριασμένο. Η Άλισεντ ξεφεύγει προς τον ορίζοντα, νομίζοντας ότι έφερε εις πέρας το καθήκον της. Ο Έμοντ όμως τρέχει στην Αλίς με το που αισθάνεται τον πρώτο στομαχόπονο, επομένως κάτι μας λέει πως θα επιβιώσει.
Προβλήματα έγγαμου βίου και μεσαιωνικό bisexuality
Πίσω στο King’s Landing, η κατάσταση της Ρενίρα εξακολουθεί να «ξεχειλώνεται» προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς όμως να καταφέρνει να αντιμετωπίσει κανένα από τα προβλήματά της ουσιαστικά. Ο Τόρεν είναι έξαλλος που έχει μείνει μόνος του να κανονίζει τα οικονομικά προβλήματα του βασιλείου (κάτι που βέβαια είναι κυριολεκτικά η δουλειά του) και η Μισάρια, πιστή σύμβουλος της βασίλισσας, προσπαθεί να κάνει τον λαό να συμπαθήσει την νέα του μονάρχη, αλλά απορρίπτεται ξανά και ξανά. Καταφέρνει να «επανασυνδεθεί» με την ίδια τη Ρενίρα μέχρι το τέλος του επεισοδίου -κάνουν σεξ δηλαδή (a win for the lesbians)- αλλά κι εκείνη εξακολουθεί να βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, της Αυλής και των υπηκόων.
Ο Ντέιμον είναι επίσης σε μία θλιβερή κατάσταση, έχοντας καθυστερημένα συνειδητοποιήσει πως οφείλει να προστατέψει την κόρη του, Ρίνα, ραγίζοντας ταυτόχρονα την καρδιά της συζύγου του. Να υπενθυμίσουμε πως η Ρίνα προκάλεσε άθελά της τον θάνατο του Τζέις, διάδοχο του θρόνου και πρωτότοκου γιου της Ρενίρα και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο Ντέιμον είπε ψέματα στην Ρενίρα ότι σκότωσε τον υπεύθυνο της τραγωδίας, κρύβοντας την αλήθεια από τη γυναίκα και βασίλισσα του. Επίσης, δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο στο συμβούλιο του King’s Landing, υποφέροντας από την ίδια πολιτική «μυωπία» της Ρενίρα και αποτυγχάνοντας να δει πέρα από τα προσωπικά του πάθη και να εκτιμήσει τη συνολική εικόνα.
Πόσοι δράκοι υπάρχουν σε κάθε στρατόπεδο πριν το φινάλε της τρίτης σεζόν;
Ο αριθμός είναι μέχρι στιγμής ο εξής: Υπάρχουν έξι δράκοι για τη Ρενίρα (Syrax, Caraxes, Vermithor, Silverwing, Moondancer και Seasmoke) συν ένας (αναξιόπιστος) επίδοξος σύμμαχος (ο Sheepstealer της Ρίνα, που όμως είναι ακόμα άγριος). Στην ομάδα των πρασίνων έχουμε έναν που είναι ακόμα εξαφανισμένος (ο Vhagar, δράκος του μαμάκια Έμοντ) και έναν εκτός μάχης (τον Dreamfyre της Χελένα). Μετράμε λοιπόν έξι για τη Ρενίρα, δύο από τους οποίους ίσως έχουν τραυματιστεί, δύο για τους Πράσινους (ο Silverwing του Ουλφ και ο αναγεννημένος Sunfyre) και ενδεχομένως τον Vhegar αν αποφασίσει να επιστρέψει. Το πόσο μακριά θα εξαπλωθούν όλες αυτές οι φλόγες, θα αποδειχθεί την επόμενη εβδομάδα.
