«House of the Dragon»: Στο έκτο επεισόδιο είχαμε μεγάλες απώλειες και ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες
To «Faceless Men» παραδίδει την καλύτερη στιγμή του στην πρώτη σκηνή. Τι γίνεται όμως με την υπόλοιπη τηλεοπτική ώρα;
Περιεχόμενα
To 6o επεισόδιο της τρίτης σεζόν του «House of the Dragon» ξεκινάει με μία στιγμή που το κοινό απαιτεί να δει στις οθόνες του εδώ και χρόνια (σκέψου κάτι σαν την εκτέλεση του Littlefinger στο «Game of Thrones»), και τελικά την παραδίδει με βάναυση οικονομία. Ο Σερ Κρίστον Κόουλ, άλλοτε προστάτης του Σιδερένιου Θρόνου και ιππότης του στέμματος, με την πίστη ότι θα βρει ένδοξο θάνατο στην μάχη και ότι θα γράψουν τραγούδια προς τιμήν του, συναντάει το τέλος του με τρία βέλη που τον χτυπάνε από μακριά και του τρυπάνε τη σάρκα πριν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει. Στην συνέχεια, πέφτει νεκρός σαν οποιοδήποτε άλλο σώμα στη λάσπη. Η σειρά αρνείται να του δώσει την επική μονομαχία που λαχταρούσε, και ταυτόχρονα αρνείται τόσο την αξιοπρέπεια όσο και την πιθανή του κάθαρση. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η συγκεκριμένη αφηγηματική επιλογή όχι μόνο αποτελεί το ζενίθ του επεισοδίου πριν καλά-καλά ξεκινήσει, αλλά κατατάσσεται ανάμεσα στους πιο ικανοποιητικούς θανάτους που μας έχει δώσει ως τώρα η σειρά.
Κανένα τραγούδι για τον Σερ Κρίστον
Ο θάνατος του Κρίστον Κόουλ αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο ξεκάθαρα θεματικά μοτίβα της τρίτης σεζόν του HoTD. Εδώ έχουμε έναν χαρακτήρα που έχτισε ολόκληρη την ταυτότητά του πάνω σε τίτλους, όρκους και έναν προσωπικό κώδικα τιμής που παραβίαζε σε κάθε ευκαιρία, περιμένοντας από την ιστορία να τον ανταμείψει ως ήρωα. Ο πόλεμος δεν του δίνει τίποτα από αυτά που ζητάει. Στο τέλος γίνεται ένας ακόμα άνθρωπος χωρίς πρόσωπο (ο τίτλος του επεισοδίου είναι άλλωστε «Faceless Men»), ένα πιόνι της μάχης που οι βάρδοι θα ξεχάσουν, ένας πεθαμένος στρατιώτης που η ιστορία θα απορρίψει πριν καν το κουφάρι του σαπίσει και επιστρέψει στην γη. Η μόνη «ευγένεια» που του χαρίζει η σειρά είναι ουσιαστικά μία ακόμα πληγή: η Άλισεντ (βασίλισσα και ερωμένη του) κάθεται παγιδευμένη μέσα στο Κόκκινο Φρούριο και η είδηση του θανάτου του Κόουλ δεν μπορεί καν να την φτάσει. Εκείνος πεθαίνει με τη φαντασίωση ότι η βασίλισσά του θα ακούσει τα τραγούδια που γράφτηκαν για τη γενναιότητά του. Εκείνη έχει πολύ πιο σημαντικά προβλήματα με τα οποία πρέπει να ασχοληθεί.
Η αφοσίωση δεν μένει για πάντα
Το «Faceless Men» στηρίζεται πάνω σε μια συγκεκριμένη ιδέα: η αφοσίωση προς ένα άτομο (ή έναν θεσμό) μπορεί να υπάρξει μόνο αν αυτό το άτομο σταθεί αντάξιο των περιστάσεων. Σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες τεστάρουν τα όρια αυτής της αρχής. Ο Γκουέιν εγκαταλείπει τον Κόουλ την πιο κρίσιμη στιγμή. Η Μυσάρια κρύβει την εγκυμοσύνη της Ελένα από τη Ρενίρα, θέτοντας σε κίνδυνο την μοναρχία της βασίλισσας που υπηρετεί. Η Άλισεντ προσφέρει τη ζωή του γιου της, Έμοντ, για να εξαγοράσει την ασφάλεια της Ελένα, ανταλλάσσοντας το ένα της παιδί για να προστατεύσει το άλλο. Ο Χιου και ο Ουλφ, αδικημένοι και απλήρωτοι, αρχίζουν να ζυγίζουν τι πραγματικά χρωστάνε στο Στέμμα. Και μέσα σε όλα αυτά, η Ρενίρα συνεχίζει να μπερδεύει την υπακοή της Αυλής της με την πραγματική αφοσίωση. Το Έμμα Ντ’Άρσι συνεχίζει να παραδίδει συνεχόμενες εξαιρετικές ερμηνείες, απεικονίζοντας τη σύγχυση της βασίλισσας ως μία αργή αλλά βέβαιη αποσύνθεση, αντί για έναν διακόπτη που απλά μια μέρα πατήθηκε και την έκανε τρελή (ναι, αυτή είναι σπόντα για την όγδοη σεζόν του «Game of Thrones»).
H Ρενίρα έχει θεωρητικά κερδίσει τον πόλεμο, όμως δεν μπορεί να εξασφαλίσει την αφοσίωση του λαού ή των συμβούλων της. Έτσι, την απαιτεί φωνάζοντας. Και οι φωνές της προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση, την οποία η ίδια αντιλαμβάνεται ως προδοσία. Η πλοκή που ξεκίνησε ως μία μάχη μεταξύ της νόμιμης διαδόχου του Σιδερένιου Θρόνου και των σφετεριστών συγγενών της, εξελίσσεται σε κάτι σαν ελληνική τραγωδία με θέμα το πώς η εξουσία τελικά διαφθείρει κάθε μνηστήρα της.
Ανάψαμε πολλές φωτιές ταυτόχρονα
Όπως ανέφερα πιο πάνω, το τέλος του Κρίστον Κόουλ ήταν το καλύτερο σημείο του επεισοδίου, όχι μόνο γιατί ο χαρακτήρας του ήταν μισητός και του άξιζε να πεθάνει, αλλά γιατί η ιστορία του Κόουλ είχε σεναριακή προετοιμασία, κλιμάκωση και κατακλείδα. Δεν ισχύει το ίδιο για άλλες πλοκές του «Faceless Men». Ο Κόρλις (μάλλον) σκοτώνεται σε μια ενέδρα που δεν είχε τον δραματικό και αγωνιώδη ρυθμό που θα περίμενε κανείς από το πόσο σημαντικός ήταν μέχρι στιγμής ο χαρακτήρας του. Ο Ντέιμον περιφέρεται στο King’s Landing κυνηγώντας εχθρούς που δεν μπορεί να πιάσει. Η Άλισεντ και η Ελένα προσπαθούν να ξεφύγουν από την απομόνωση στην οποία τις έχει αισμαλωτίσει η Ρενίρα, ακριβώς όπως στο προηγούμενο επεισόδιο.
Οι σκηνές στο Harrenhal είναι σαφώς καλύτερες, ίσως γιατί δεσμεύονται στην αλλόκοτη χημεία μεταξύ της Άλις Ρίβερς και του Έμοντ Ταργκάριεν. Ο ηθοποιός Γιούαν Μίτσελ είναι αρκετά πειστικός στην ερμηνεία του ως άνδρας τόσο απελπισμένος να ανήκει κάπου, που η προφητεία μιας μάγισσας για ένα κοινό καταστροφικό μέλλον τού φαίνεται σαν λύτρωση, και το αποτέλεσμα σου τραβάει πραγματικά την προσοχή. Το κερασάκι στην σεναριακή τούρτα είναι, προφανώς, η εμφάνιση των νέων αυγών δράκου, η οποία δένει τα γεγονότα με το υπόλοιπο σύμπαν του «The Song of Ice and Fire».
Το επεισόδιο προσπαθεί να παραδώσει τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικές δυνατές στιγμές πριν φτάσει στο τέλος του, όμως φαίνεται να «ξεφουσκώνει» άδοξα μετά την πτώση του Κόρλις (για τον οποίο δεν είμαστε ακόμα σίγουροι αν ζει ή πέθανε). Τα κομμάτια συνδέονται θεματικά μεν, όμως οι σκηνές δεν κολλάνε όπως θα έπρεπε σε ρυθμό, σημασία και εκτέλεση.
Μην παρεξηγηθούμε όμως, μιλάμε για ένα πολύ καλό επεισόδιο
Το «Faceless Men» είναι παραπάνω από αξιοπρεπές, και μία σίγουρη βελτίωση από το αμήχανο πέμπτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν. Αποκορυφωνεται με έναν εξαιρετικά γραμμένο θάνατο και αποδυναμώνεται με την τάση της σειράς να εξελίσσει κάθε σημαντική της πλοκή ταυτόχρονα, συχνά αφήνοντας τον θεατή μπερδεμένο ή με διάσπαση προσοχής. Όμως, το «House of the Dragon» εξακολουθεί να παραδίδει τηλεόραση υψηλής ποιότητας, όντας σκληρό χωρίς να είναι κενό, ειρωνικό χωρίς να γίνεται επιπόλαιο και σοβαρό χωρίς να είναι σοβαροφανές. Δίνει προσοχή στη διαφορά μεταξύ των ηρωικών ιστοριών που λένε οι χαρακτήρες για τον εαυτό τους και του άσχημου πολιτικού συστήματος που τελικά τους σκοτώνει.
