Στo «Lanterns» θα βρεις όλα τα κλισέ του αστυνομικού δράματος, συν εξωγήινους
Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είδαμε το πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς του DC Universe γύρω από τον εμβληματικό κόμικ χαρακτήρα.
Περιεχόμενα
Η τρίτη προσθήκη στο τηλεοπτικό σύμπαν της DC (Detective Comics) έφτασε στο streaming από το HBO, με πρωταγωνιστή τον κόμικ χαρακτήρα του Χαλ Τζόρνταν, γνωστού ως Green Lantern, ο οποίος «γεννήθηκε» στη σελίδα το μακρινό 1959. Ο υπερήρωας φέρνει τον τίτλο του Green Lantern της Silver Age – οι Green Lanterns διατηρούν την ειρήνη και πολεμούν την ανομία χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις που τους δίνει ένα μαγικό δαχτυλίδι.
Στο σινεμά, τον υποδύθηκε ο Ράιαν Ρείνολντς στο όχι και τόσο πετυχημένο «Green Lantern» του 2011. Τώρα, τον ρόλο αναλαμβάνει ο Κάιλ Τσάντλερ («Bloodline», «Friday Night Lights»), έχοντας πλάι του τον Άαρον Πιέρ («Mufasa: The Lion King») ως τον εν δυνάμει Green Lantern της νέας γενιάς.
Οι δυο τους πρωταγωνιστούν σε μια σειρά που βασίζεται στον υπερηρωικό κόσμο της DC και την επιστημονική φαντασία, αντλώντας από το σύγχρονο true crime. Αν εξαιρέσουμε τους εξωγήινους, το «Lanterns» είναι από τις DC μεταφορές που αγκαλιάζουν τον ρεαλισμό, καταλήγοντας έτσι να φαντάζει οικεία και προς τους μη φανατικούς της DC.
Η νέα σειρά ήρθε από τους δημιουργούς Κρις Μάντι («Ozark»), Ντέιμον Λίντλοφ και Τομ Κινγκ, οι οποίοι ενσωματώνουν ποιότητες που διακρίνουν αξιόλογα τηλεοπτικά έργα όπως το «True Detective» και το «Slow Horses». Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η συμμετοχή του σκηνοθέτη του τελευταίου, Τζέιμς Χος, ο οποίος σκηνοθετεί τα δύο πρώτα επεισόδια.
Το ατμοσφαιρικό crime drama συναντά, λοιπόν, υπερήρωες και εξωγήινους. Αρκούν όμως όλα τα τικαρισμένα κουτάκια ενός «καλού αστυνομικού δράματος» για να μας πείσουν πως το «Lanterns» είναι κάτι περισσότερο από ένα εύπεπτο sci-fi στόρι για τους οπαδούς της υπερηρωικής δράσης;
Μαγικός αριθμός το 2
Η σειρά φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον Τζόρνταν και ενώνει δυο γενιές τοποθετώντας στο πλάι του τον Green Lantern της νεότερης γενιάς και έναν από τους πρώτους μαύρους χαρακτήρες της DC, Τζον Στιούαρτ. Και ενώ ο νεότερος μάς συστήνεται ως εκπαιδευόμενος του μεγαλύτερου έμπειρου και δοξασμένου, στην πραγματικότητα, οι δυο τους επρόκειτο να εξελιχθούν σε συνεργάτες, υπηρετώντας το γνωστό σεναριακό trope του «αταίριαστου» αστυνομικού δίδυμου – good cop, bad cop. Το κλισέ μάλιστα δε σταματά εκεί, αφού οι δυο πρωταγωνιστές αναπαράγουν και τη γνωστή δυναμική: ο παλιότερος παρουσιάζεται πονεμένος, η εμπειρία του τον έχει κάνει ηθικά αμφίβολο και δεν έχει καμία διάθεση ή υπομονή να το παίζει μέντορας, ενώ ο νεότερος δείχνει χαμηλών τόνων, πρόθυμος να μάθει και υποστηρικτής του «σωστού».
Διαβάστε επίσης
Μικρές πόλεις, μεγάλα δράματα
Γίνεται αστυνομικό δράμα χωρίς το περιοριστικό και σεναριακά αβανταδόρικο πλαίσιο της «κλειστής κοινωνίας»; Το «Lanterns» πιάνει το κόσνεπτ και τοποθετεί τους υπερήρωές του στην καρδιά των ΗΠΑ, σε ένα απομονομένο μέρος της Νεμπράσκα, γεμάτο φύση, ράντσα και ντόπιους-καρικατούρες: η τσαούσα σερίφης που δε θέλει να μπλέκονται ξένοι στις υποθέσεις της, οι πιωμένοι θαμώνες που κάνουν φασαρίες στην σκοτεινή μπυραρία, ο κάτοικος-παράγοντας της περιοχής που ξέρει, έχει και θέλει παραπάνω από τους υπόλοιπους. Και φυσικά, όλοι μεταξύ τους κάπως συνδέονται. Εκεί, μια μαζική δολοφονία τραβά την προσοχή των Lanterns, οι οποίοι θεωρούν πως σχετίζεται με την επόμενη αποστολή τους.
Εξωγήινοι αλλά ανθρωπόμορφοι
Αν είσαι φαν έστω 2 εκ των τοπ αστυνομικώς σειρών των τελευταίων χρόνων («Slow Horses», «Broadchurch», «Mare of Easttown»), ό,τι έχεις διαβάσει ως εδώ για το «Lanterns» σου ακούγεται γνώριμο, ενδεχομένως και ιντριγκαδόρικο. Και αν μπορείς να παραβλέψεις τους υπερήρωες πρωταγωνιστές εξανθρωπίζοντάς τους, δύσκολα παραβλέπεις την παρουσία εξωγήινων – μια υπενθύμιση πως η σειρά είναι φαντασίας και αφορά τον γαλαξία, όχι την μικρή κοινότητα της Νεμπράσκα. Αυτή η υπενθύμιση θα λειτουργήσει είτε θετικά είτε απωθητικά προς τον θεατή, αναλόγως τα γούστα του, όμως εκτιμάται η επιλογή των δημιουργών να παρουσιάσουν εξωγήινους που μοιάζουν με κανονικούς ανθρώπους – καμία σχέση με Γιόντα ή E.T.
Προσγειωμένοι στη Γη ή αιωρούμενοι στο διάστημα;
Τα κλισέ του είδους στα οποία η φρέσκια σειρά υποκύπτει είναι πολλά, όμως δε γυρνούν (όλα) εναντίον της. Το «Lanterns», όπως και σχεδόν κάθε αστυνομική σειρά που κυκλοφόρησε την τελευταία δεκαετία, εμπνέεται τόσο από την ατμόσφαιρα όσο και από την δομή του «True Detective». Φυσικά, δεν αγγίζει τα ποιοτικά επίπεδα του τελευταίου, ούτε δείχνει να αποσκοπεί σε αυτό. Αντιθέτως, η σειρά φαίνεται να αποτίνει φόρο τιμής στο crime drama και να αναγνωρίζει πως ο πυρήνας της είναι η επιστημονική (κόμικ) φαντασία. Και αν δεν βρει την σωστή ισορροπία μεταξύ των δύο, το «Lanterns» κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα του «λίγο απ’ όλα και μέτρια», στην προσπάθεια του να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε δυο πυρηνικά διαφορετικά τηλεοπτικά κοινά: τους λάτρεις των βαθιά ανθρωποκεντρικών, ρεαλιστικών και ασφυκτικών στόρι, και σε εκείνους που αναζητούν διαφυγή από το πραγματικό.
Διαβάστε επίσης
