Κόρα Καρβούνη: «Είναι δύσκολο να υποδυθείς τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας»

«Να πάτε στις εξετάσεις σας με χαρά!». Έχουμε μόλις τελειώσει την κουβέντα μας και τη φωτογράφιση, και δυό νεαρά κορίτσια, με μια χαριτωμένη συστολή λόγω ηλικίας, ρωτάνε κάπως δειλά από το διπλανό τραπέζι την Κόρα Καρβούνη να τους δώσει μια συμβουλή γιατί προετοιμάζονται για εξετάσεις υποκριτικής. «Να πάτε εκεί με χαρά βρε κορίτσια» τους επαναλαμβάνει με αλέγκρο τρόπο και φωτίζεται το μοντιλιανικής γεωμετρίας, όμορφο πρόσωπό της. Έπειτα θέλουν να πάρουν το «οκ» της για τις παραστάσεις που έχουν κλείσει να δούνε φέτος, να της πούνε τους τίτλους. «Να βλέπετε θέατρο, πολύ θέατρο», έρχεται και η δεύτερη παραίνεση της, χωρίς να ζητά πολλές πολλές λεπτομέρειες. Την αγαπά την τέχνη του ηθοποιού η Κόρα Καρβούνη.  Χωρίς ναι μεν, αλλά. Κι ας απαιτεί από αυτήν την απόλυτη αφοσίωση, σε χρόνο και ενέργεια, με ρόλους και δουλειές που κυνηγά, και κυρίως την κυνηγάνε, ανελλιπώς από τότε που πρωτομπήκε σε αυτό το επάγγελμα πριν από δύο δεκαετίες και κάτι.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η φετινή, για παράδειγμα, είναι μια τέτοια χρονιά πολλαπλών υποχρεώσεων, ρίσκων και προκλήσεων, που όσο κι αν την αγχώνουν, την ίδια στιγμή τις απολαμβάνει με τη ψυχή της. Στις 15 Οκτωβρίου, στο Θέατρο Θησείον, θα κάνει πρεμιέρα η παράσταση «Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ» (με τους Βάσω Καβαλιεράτου, Μιχάλη Συριοπούλο και Στάθη Κόικα),  μια γαλλική ερωτική κωμωδία, που αποτελεί την πρώτη της απόπειρα στη σκηνοθεσία. Στις 30 Νοεμβρίου, στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, θα δοκιμαστεί στο δύσκολο είδος του μονολόγου φέρνοντας στη σκηνή την «Σαπφώ» που σκηνοθετεί η Νικαίτη Κοντούρη και αποτελεί το τελευταίο θεατρικό έργο του Αλέξη Σταμάτη. Παράλληλα, θα ταξιδέψει με τον «Ιππόλυτο» της Κατερίνας Ευαγγελάτου σε ένα φεστιβάλ στη Σαγκάη, κάνει γυρίσματα για την τηλεοπτική σειρά «Μπαμπά σ’ αγαπώ» («Alpha») ενώ πριν από λίγες βγήκε στις αίθουσες η τελευταία της ταινία, «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη. Ε, με τέτοιο πρόγραμμα, δεν μπορούσα παρά να την ρωτήσω…

Είσαι άνθρωπος που κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα με ευκολία;

Όχι. Δεν μου αρέσει, δεν το απολαμβάνω, αλλά αναγκάζομαι. Πάντοτε είχα παράλληλα και γύρισμα και πρόβα ή παράσταση και γύρισμα ή πρόβα και παράσταση. Όλοι οι ηθοποιοί δουλεύουμε πάρα πολύ για τα προς το ζην. Είναι βιοποριστικό το θέμα.

Άρα συνήθως υπερτερεί η βιοποριστική ανάγκη έναντι του καλλιτεχνικού κριτηρίου;

Υπάρχει μόνιμα σε εμάς αυτή η τεράστια ανασφάλεια γιατί ουσιαστικά ψάχνουμε δουλειά τρεις φορές το χρόνο. Αλλά ταυτόχρονα μου πρότειναν και πράγματα που καλλιτεχνικά είναι πάρα πολύ ωραία, μου έγιναν προτάσεις που δε μπορούσα να αρνηθώ. Ο «Ιππόλυτος» της Κατερίνας Ευαγγελάτου για παράδειγμα είναι μια παράσταση που αγαπώ πάρα πολύ και δούλεψα σκληρά για αυτή όταν την κάναμε πριν από τρία χρόνια στην Επίδαυρο. Το έργο του Αλέξη, «Σαπφώ» είναι συγκλονιστικό, είναι πραγματικά υπέροχος αυτός ο μονόλογος. Είχα πολλά χρόνια να συνεργαστώ με την Νικαίτη και ήθελα πολύ να έρθει αυτή η στιγμή. Η σκηνοθεσία πάλι, είναι ένα όνειρο μου που προσπαθώ να πραγματοποιήσω εδώ και είκοσι χρόνια.

Δηλαδή σχεδόν από την αρχή σου στον χώρο ήθελες να σκηνοθετήσεις. Συνήθως οι ηθοποιοί αποφασίζουν να σκηνοθετήσουν αφού έχουν κάνει μια πορεία.
Εγώ ήθελα να σκηνοθετήσω ενώ ήμουν σχεδόν έξι χρόνια ηθοποιός.

Και τότε γιατί το καθυστέρησες τόσο πολύ;
Για βιοποριστικούς λόγους. Δεν συνδυάζονται όλα τόσο εύκολα. Γίνεται όμως, τώρα.

Τι σου αρέσει στη σκηνοθεσία; Να φτιάχνεις το δικό σου όραμα αντί να υπηρετείς το όνειρο ενός σκηνοθέτη; Να έχεις τον έλεγχο;
Με ενδιαφέρει το δικό μου όραμα, να μιλήσω για αυτά που θέλω μέσω ενός έργου. Δεν με ενδιαφέρει ο έλεγχος, ούτε η ευθύνη με την έννοια ότι δεν την φοβάμαι την ευθύνη. Το επάγγελμα μου στηρίζετα σε αυτή. Έχω ευθύνη καταρχάς απέναντι στο κοινό και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης. Το παιχνίδι της υποκριτικής είναι δύσκολο.

Παίρνεις τα ρίσκα σου;
Βεβαίως. Μου αρέσει το ρίσκο. Μια ζωή έχω, γιατί να μην δοκιμάσω; Ούτε φοβάμαι την αποτυχία. Την γνωρίζω, την έχω ζήσει και μπορώ να την χειριστώ.

Τι θεωρείς αποτυχία;
Να μην λειτουργήσει στο κοινό μια παράσταση.

Και πώς την χειρίζεσαι την αποτυχία; Παίρνεις μαθήματα από αυτή;
Δεν είναι μάθημα, είναι συνθήκη. Αυτό είναι το ρίσκο της δουλειάς, ότι η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να αποτύχεις κι όχι να πετύχεις. Το δύσκολο είναι μετά να αντέξεις την επιτυχία.

Τι εννοείς; Να μην καβαλήσεις καλάμι;
Όχι μόνο αυτό. Έχουμε μάθει να μας απορρίπτουν σε αυτή τη δουλειά. Το πρώτο μάθημα που παίρνει ένας ηθοποιός είναι η απόρριψη. Όταν λοιπόν επιτύχουμε, επειδή ακριβώς δεν το γνωρίζουμε ως συνθήκη, δυσκολευόμαστε πάρα πολύ. Το πιο δύσκολο είναι να σε βραβεύσουν. Είναι δύσκολο να την αντέξεις την επιτυχία, δεν την ξέρεις. Την αποτυχία γνωρίζουμε.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου με αφορμή την επέτειο των τριάντα χρόνων του ξανανεβάζει, με νέο καστ, τις «Σεξουαλικές Νευρώσεις των γονιών μας» που ήταν μεγάλη επιτυχία και για εσένα προσωπικά. Σχεδόν με το «καλημέρα» ξεχώρισες και συζητήθηκες ως νέα ηθοποιός.
Αυτή ήταν η πρώτη μου επιτυχία. Ήμουν μικρή, είχα παίξει μόλις σε έξι παραστάσεις. Αλλά θέλω να σου πω ότι η απόρριψη δεν είναι μόνο να μην πάει καλά μια παράσταση αλλά και να περνάς από οντισιόν και να μην σε παίρνουν.

Τώρα, μετά από δύο δεκαετίες και βάλε στη δουλειά πώς νοιώθεις όταν σε απορρίπτουν; Το διαχειρίζεσαι καλύτερα;
Η απόρριψη είναι πάντα απόρριψη. Στενοχωριέμαι αλλά γνωρίζω ότι κι αυτό είναι νορμάλ, είναι μέσα στη ζωή, είναι μία όψη του επαγγέλματος μου. Δεν καταβαραθρώνομαι. Ούτε υποτιμώ τον εαυτό μου όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στενοχωριέμαι και πάω παρακάτω. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι έτσι είναι η ζωή, γεμάτη απορρίψεις, στενοχώριες, δυσκολίες. Και αυτό το βιώνω και στο επάγγελμά μου και γύρω μου.

Τι σε στενοχωρεί γύρω σου;
Το συναισθηματικό χάος του κόσμου. Θεωρώ ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι «χαομένος» συναισθηματικά. Δεν μπορείς ούτε να κυκλοφορήσεις ως πεζός πια. Όλοι οδηγούν σαν τρελοί. Όλοι περπατάνε σαν τρελοί. Ο κόσμος είναι θολωμένος, δεν αναγνωρίζει τι του συμβαίνει συναισθηματικά.

Σε τι πιστεύεις οφείλεται αυτό;
Είναι πολυπαραγοντικό αλλά σίγουρα είναι πολύ σοβαρό θέμα τα social media. Εγώ δυσκολεύομαι να τα παρακολουθήσω επειδή αναρωτιέμαι γιατί περνάνε όλοι τόσο καλά και εγώ όχι. Δείχνουν μια ψεύτικη πραγματικότητα κι αυτό μπορεί να δυσκολέψει πολύ τους ανθρώπους διότι η ζωή τους δεν είναι αυτή, δεν είναι τόσο εύκολη. Νομίζω ότι αυτή τη πλασματική ζωή στα social μπορεί να σε διχάσει, να σε μπερδέψει, να σε θυμώσει.

Ζούμε στην εποχή όπου οι άνθρωποι γνωρίζουν, φλερτάρουν και χωρίζουν (και) μέσα από τα social media. Στο «Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ» που σκηνοθετείς ένας επαγγελματίας προσλαμβάνεται να ανακοινώνει χωρισμούς.
Δεν υπάρχει πλέον η εγγύτητα στον σύγχρονο άνθρωπο. Αυτό που με ενδιαφέρει πολύ στη συνθήκη του έργου είναι η δυσκολία της ανάληψης ευθύνης. Οι ήρωες μπαίνουν σε έναν κύκλο ψεύδους και αυτό δημιουργεί μια κωμικοτραγκή κατάσταση διότι κανείς δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων και των επιλογών του. Κι αυτό είναι ένα ίδιον και του σύγχονου ανθρώπου που έχει γίνει ένα ον ανικανοποίητο που θεωρεί ότι του χρωστάει η Γη και η ζωή. Νοιώθω ότι είμαστε ανικανοποίητα κακομαθημένα παιδάκια.

Και πώς αλλάζει λες αυτό;
Ο καθένας να ασχοληθεί με τον εαυτό του. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσεις σε ποια συναισθηματική κατάσταση είσαι, να μην την προβάλλεις σε όλο τον κόσμο και να μην περιμένεις οι άλλοι να κατανοήσουν αυτό που είσαι. Η δουλειά με τον εαυτό μας είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουμε σε μια κοινωνία και να συμβάλλουμε στην καλή της επιβίωση.

Είσαι απαιτητική από τους δικούς σου ανθρώπους; Και το ρωτώ επειδή ακούγεσαι σαν ένας άνθρωπος που ξέρει τι θέλει, πώς το θέλει, που γνωρίζει τι περιμένει από τους άλλους.
Δεν γίνομαι απαιτητική με τους άλλους ανθρώπους και ειδικά με τους δικούς μου γιατί ο καθένας έχει τον δικό του χρόνο. Επίσης, δεν μου αρέσει καθόλου να προσπαθώ να αλλάξω έναν άνθρωπο. Αυτό δεν με αφορά. Θέλω οι άνθρωποι να είναι κοντά μου για αυτό που είναι και για αυτό να τους αγαπώ.

Οι ηθοποιοί είστε πλάσματα που χτίζετε πάνω στη μοναδικότητα σας και τα ιδιαίτερα χαρίσματα. Πώς σε καθόρισε το ότι έχεις μια δίδυμη (ομοζυγωτικά) αδερφή; Μοιάζετε απίστευτα.
Πρώτα απ’ όλα εγώ δεν αισθάνομαι ότι μοιάζουμε. Ένα το κρατούμενο. Δεν βλέπω την ομοιότητα που βλέπουν οι υπόλοιποι γιατί εγώ πραγματικά βλέπω απέναντι μου μια άλλη κοπέλα της οποίας κάποια χαρακτηριστικά μου θυμίζουν εμένα. Αλλά βλέπω έναν άλλον άνθρωπο. Φρόντισαν για αυτό και οι γονείς μας. Πήγαμε σε διαφορετικά τμήματα στο σχολείο, είχαμε διαφορετικές παρέες, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για την διαμόρφωση της ταυτότητας μας. Είχαμε πάντα η καθεμία τον κύκλο της και είμασταν αυτόνομες. Κάναμε και πολλή δουλειά μεταξύ μας γιατί είναι ένας πολύ ισχυρός δεσμός που θέλει απογαλακτισμό. Με την αδερφή μου έχουμε δουλέψει πολύ τους εαυτούς μας πάνω σε εαυτό.

Όταν λες δουλειά με τον εαυτό σου εννοείς ψυχανάλυση, δουλειά προσωπική, τι;
Εννοώ και ψυχανάλυση βέβαια. Για μένα ο καθένας έχει τους δικούς του τρόπους να δουλέψει τον εαυτό του. Και δεν κρίνω, ούτε κατακρίνω ποιός είναι ο καλύτερος, ούτε δίνω οδηγίες. Άλλοι ηρεμούν και κατανοούν τον εαυτό τους κοιτώντας τη θάλασσα. Άλλοι κάνουν ψυχοθεραπεία, άλλοι γιόγκα, άλλοι διαλογισμό. Ο καθένας πρέπει να δουλεύει τον εαυτό του με όποιον τρόπο μπορεί για να μπορέσει να υπάρξει.

Στο θέατρο ενώ σε έχουμε δει περισσότερο σε δραματικούς ρόλους για το ντεμπούτο σου στη σκηνοθεσία επέλεξες μια κωμωδία.
Εγώ είμαι πολύ κωμικός άνθρωπος, είναι έτσι ο χαρακτήρας μου. Μου αρέσει το καλό χιούμορ. Και επειδή θέλω να μιλήσω για την εποχή μου επέλεξα ένα σύχρονο έργο, το «Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ» του Tristan Petitgirard που είναι και κωμικό γιατί θεωρώ ότι η κωμωδία είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να μιλήσεις στον κόσμο για πολύ σοβαρά θέματα. Είναι μια ερωτική κωμωδία καταστάσεων. Το συναισθηματικό χάος που αναφέραμε προηγουμένως το βλέπω μέσα στους τρεις ήρωες και αυτό είναι που προσπαθώ να αποτυπώσω σκηνικά: το χάος, την μάχη των φύλων αλλά και την μάχη με τον εαυτό μας που λέει ψέμματα.

Αντέχεις εσύ ως άνθρωπος την αλήθεια;
Για μένα η αλήθεια είναι μια υπερεκτιμημένη αρετή. Το ίδιο και η ειλικρίνεια. Εγώ θα πω την αλήθεια σε αυτόν που μπορεί να την ακούσει. Κάποιες αλήθειες δεν αντέχονται, επομένως καλύτερα να μην ειπωθούν. Κατανοώ λοιπόν την ανάγκη του ψέμματος αλλά δεν είναι αυτή ακριβώς η περίπτωση των ηρώων μου. Συμπεριφέρονται σαν παιδιά και δεν μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη. Μπαίνουν σε έναν φαύλο κύκλο ψέμματος που είναι πολύ αστείος.

Παράλληλα, ετοιμάζεις με την Νικαίτη Κοντούρη την «Σαπφώ», το τελευταίο έργο του Αλέξη Σταμάτη. Νοιώθεις μια μεγαλύτερη ευθύνη, ένα επιπλέον βάρος καθώς είναι το τελευταίο του έργο και πολύ πρόσφατος ο θάνατος του;
Πάντα νοιώθεις μεγάλη ευθύνη για μια παράσταση που ανεβάζεις αλλά, ναι, σε αυτή την περίπτωση υπάχει μεγαλύτερο βάρος γιατί δεν έχουμε τον συγγραφέα μας, ο οποίος μάλιστα ήταν δίπλα μας καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών, δουλεύαμε μαζί το κείμενο και ταυτόχρονα, ευτυχώς, είδε μέρος της πρόβας, περίπου το μισό έργο. Είναι πολύ δύσκολο που δεν τον έχουμε πλέον κοντά μας καταρχάς συναισθηματικά κι έπειτα ως συμβουλή. Η ευθύνη είναι τεράστια και πολλαπλή: είναι το τελευταίο του έργο αλλά και ένα από τα πιο αγαπημένα του και επίσης, κανείς δεν έχει γράψει ποτέ τίποτα παγκοσμίως για αυτήν την ποιήτρια.

Τι είναι το έργο;
Ένας μονόλογος πάνω σε όλη τη ζωή της Σαπφώς. Μας μιλάει για το πώς γεννήθηκε, πώς μεγάλωσε, πώς ερωτεύτηκε, πώς έγινε ποιήτρια, για τη σχέση της με τις γυναίκες και την οικογένεια της αλλά και τη σχέση της με τη φήμη που της έχει αποδοθεί, με την ιστορία του ονόματος της. Είναι μια τεράστια αναδρομή. Μιλάει και για τον μύθο που έχει δημιουργηθεί γύρω της. Για τον μύθο του πώς πέθανε, εάν αυτοκτόνησε κ.ο.κ. Η γλώσσα είναι πάρα πολύ ποιητική και ταυτόχρονα πολύ σύγχρονη. Είναι πάρα πολύ ωραίο, μεστό, κείμενο.

Σας είχε δώσει λοιπόν οδηγίες για το πώς το φανταζόταν.

Βεβαίως μας είχε δώσει. Ήταν παρών. Και μάλιστα είχε γράψει ένα πάρα πολύ ωραίο κείμενο για το πώς βλέπει αυτή την ηρωίδα, για το πώς θα έπρεπε να είναι αυτή η παράσταση. Αυτό το κείμενο το έχουμε σαν οδηγό μας.

Επομένως, το έργο φωτίζει, ακουμπά, σε πολλές όψεις της ποιήτριας.
Ναι κα μάλιστα έχει μια τελική συγκλονιστική όψη αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω τι σημαίνει αυτό. Αναφέρεται πάντως, σε κάτι το οποίο δεν γνωρίζει κανείς για την Σαπφώ. Είναι κάτι που το ανακάλυψε ο ίδιος ο Αλέξης και το φέρει μέσα στον μονόλογο.

Σε ρώτησα προηγουμένως για τα ρίσκα, νομίζω ότι αυτό είναι μια θαρραλέα επιλογή.
Δεν είχα κάνει ποτέ μονόλογο, πράγμα που βρίσκω πολύ γοητευτικό. Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά με γοητεύει γιατί εκεί είσαι εσύ και ο εαυτός σου με το κοινό απέναντι.

Φαντάζομαι με μεγαλύτερο άγχος.
Πάντα έχεις άγχος όταν κάνεις πρεμιέρες, ίσως τώρα πιο πολύ γιατί σε αυτή τη συνθήκη εγώ θα ευθύνομαι για όλα, δηλαδή αν κάτι πάει στραβά. Αυτό απ’ την άλλη είναι υπό μία έννοια λυτρωτικό γιατί εγώ φταίω, κανείς άλλος, δεν μπορώ να τα φορτώσω σε άλλον. Το βρίσκω πολύ μεγάλη πρόκληση να το δοκιμάσω. Επίσης, ήθελα πάρα πολύ να ξαναδουλέψω με την Νικαίτη διότι την γνωρίζω από τότε που ήμουν φοιτήτρια στη Σχολή, έχω κάνει σεμινάρια μαζί της στα Ζαγοροχώρια και στη Γάνδη, είχαμε δουλέψει παρέα όταν έκανε «Συρανό ντε Μπερζεράκ» με τον Μηνά Χατζησάββα στο ΔΗΠΕΘΕ Πατρών- ήταν η δεύτερη παράσταση που έπαιζα στη ζωή μου- κι έκτοτε έχουμε συζητήσει πολλές φορές να βρεθούμε και δεν καταφέραμε. Τώρα ήρθε αυτή η συγκυρία, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε «έχω έναν συγκλονιστικό μονόλογο του Αλέξη Σταμάτη». Έτσι ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια. Δυστυχώς όμως, ορφανέψαμε. Έτσι αισθάνομαι. Ορφανή. Όλη η διαδικασία πια έχει μια άλλη φόρτιση γιατί μας λείπει ο Αλέξης. Και θέλω να γίνει η παράσταση στη μνήμη του γιατί το λάτρευε αυτό το κείμενο.

Παράλληλα παίζεις στην τηλεόραση στο «Μπαμπά σ’ αγαπώ» (Alpha) ενώ πριν από λίγες ημέρες βγήκε στις αίθουσες ο «Κόκορας» σε σκηνοθεσία του Τάσου Γερακίνη.
Στην τηλεοπτική σειρά υποδύομαι την καινούργια διευθύντρια του νηπιαγωγείου που θα δημιουργήσει ένα μικρό χάος και στον «Κόκορα» την Πόπη, την γυναίκα του…κόκορα, δηλαδή του Αργύρη(Νίκος Κασάπης). Είναι πολύ δύσκολο να υποδυθείς τον μέσο άνθρωπο. Ο «Κόκορας» μου έδωσε αυτή την ευκαιρία. Είναι εύκολο να κάνεις πιο ακραίους χαρακτήρες όπως, για παράδειγμα, έναν τοξικομανή. Το να κάνεις όμως τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας είναι ένα πολύ μεγάλο στοίχημα. Και για αυτό μου άρεσε τόσο πολύ ο ρόλος της Πόπης γιατί είναι μια κανονική μέση γυναίκα. Οι Αμερικανοί ηθοποιοί καταφέρνουν συγκλονιστικά να παίζουν τον μέσο άνθρωπο.

Λες ότι σε τέτοιους ρόλους αγγίζει μεγαλύτερη αλήθεια η υποκριτική;
Πάντα η υποκριτική πρέπει να αγγίζει αλήθεια, κι όχι αληθοφάνεια. Η μάχη που δίνουμε είναι να μην είμαστε ψεύτες.

Έχεις φανταστεί τον εαυτό σου να κάνει άλλο;
Όχι. Αλλά θα σου πω…Είμαι πολύ καλή στις ξένες γλώσσες. Θα μπορούσα να είμαι διερμηνέας. Θα μπορούσα όμως να είμαι και μαγείρισσα-μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω και γενικώς ο χώρος της εστίασης. Επίσης, πιστεύω ότι θα ήμουν καλή σερβιτόρος- έχω κάνει αυτή τη δουλειά μικρή, μου αρέσει να περιποιούμαι τους ανθρώπους. Επίσης, θα μπορούσα να είμαι νηπιαγωγός ή μπέιμπι σίτερ γιατί αγαπώ πολύ τα παιδιά.

Μου είπες πολύ διαφορετικά μεταξύ τους επαγγέλματα.
Οι άνθρωποι είμαστε πολύπλευροι αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Έχουμε απίστευτες πλευρές, αρκεί να τις δούμε.