Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Οι μεγάλες στιγμές που έρχονται στην Επίδαυρο

Η αρχή για φέτος στο Αργολικό θέατρο έγινε με την αναβίωση της «Μήδειας» του Κερουμπίνι από την Εθνική Λυρική Σκηνή, μια παραγωγή για την οποία θα μιλάμε για πολλά χρόνια. Ακολούθησε το επόμενο σαββατοκύριακο το πρώτο sold out, οι «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη. Εάν θέλουμε να συνοψίσουμε σε λίγες λέξεις το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει αυτές θα ήταν Ευρυπίδης επί 4 («Βάκχες» του Γιάβορ Γκάρντεφ, «Άλκηστη» του Δημήτρη Καραντζά, «Τρωάδες» της Ελένης Ευθυμίου, «Ίων» του Θωμά Μοσχόπουλου), Αριστοφάνης επί 2 («Ειρήνη» του Νίκου Καραθάνου, «Λυσιστράτη» του Αστέριου Πελτέκη) και μια ριζοσπαστική Αντιγόνη («Αντιγόνη» του Άλαν Λουσιέν Όγεν). Ας σταθούμε στις δύο ξένες παραγωγές στο αρχαίο θέατρο, που έχουν αμφότερες ένα αντισυμβατικό και μη αναμενόμενο πρόσημο αλλά και σε μία ακόμα με «πειραγμένη» διεθνή υπογραφή που θα παρουσιαστεί στο Μικρό Θέατρο Επιδαύρου.

Παράξενες «Βάκχες»

«Οι Βάκχες είναι εκείνη η τραγωδία που φτάνει πιο μακριά από κάθε άλλη στο ενδιαφέρον για τις ανορθολογικές παρορμήσεις και την παραφροσύνη. Τόσο μακριά, που αποδεικνύεται επικίνδυνη και ριψοκίνδυνη και για τους θεατές, οι οποίοι καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με τους βαθύτερους και ισχυρότερους φόβους τους», αναφέρει στο σημείωμα του ο διακεκριμένος δημιουργός Γιάβορ Γκάρντεφ ο οποίος θα παρουσιάσει τη δική του ματιά πάνω στις «Βάκχες» του Ευρυπίδη (10 & 11 Ιουλίου ) σε μια παραγωγή όπου το Εθνικό Θέατρο της Βουλγαρίας συμπράττει με το βρετανικό συγκρότημα «The Tiger Lillies», που υπογράφει και ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής τη μουσική. Παίζουν: Leonid Yovchev (στον ρόλο του Διονύσου), Samuel Finzi (στον ρόλο του Τειρεσία), Αλέξανδρος Μυλωνάς, κ.α. Στα χέρια του Βούλγαρου δημιουργού η διονυσιακή τραγωδία μπλέκεται με στοιχεία cabaret ενώ πολλοί ανυπομονούν να δούνε επί σκηνής τους εκκεντρικούς και avant-garde Tiger Lillies- η παρουσία τους δεν περνά ποτέ απαρατήρητη- να αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στην παράσταση. Όλα προμηνύουν ότι αυτές οι «Βάκχες» θα είναι πραγματικά παράξενες.

Μια ριζοσπαστική Αντιγόνη

Μία νέα, ριζοσπαστική ερμηνεία της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή (7 & 8 Αυγούστου) επιχειρεί ο Άλαν Λουσιέν Όγεν, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους χορογράφους, συγγραφείς και σκηνοθέτες της Νορβηγίας, σε μια παράσταση που ενώνει την ποίηση της κίνησης με την ποίηση του κειμένου και του προφορικού λόγου. Επί σκηνής, θα βρίσκεται η καλλιτεχνική ομάδα παραστατικών τεχνών winter guests, που ο ίδιος ίδρυσε πριν από είκοσι χρόνια και αποτελείται από χορευτές, ηθοποιούς, συγγραφείς και σχεδιαστές. Μαζί τους, σημαντικοί συνεργάτες-χορευτές του Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch, με τον Όγεν να είναι από τους πρώτους χορογράφους που προσκλήθηκε να δημιουργήσει ένα νέο, ολοκληρωμένο έργο για την ομάδα μετά τον θάνατο της ιδρύτριάς της. Κρατώντας στην καρδιά της παράστασης το επιτακτικό ερώτημα που θέτει η τραγωδία του Σοφοκλή «τί σημαίνει να ενεργείς όταν ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν;», ο Όγεν επιχειρεί μια αναδιηγήση του έργου με όχημα τις δυνατότητες του σώματος και της κίνησης, επισημαίνοντας ότι «η δική μας Αντιγόνη δεν είναι απλώς μια σκηνική παρουσίαση του κειμένου του Σοφοκλή, αλλά μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας του, μέσα από τη σωματική ποίηση του Tanztheater, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό».

Μια Μήδεια που υποβάλλεται σε πειραματικές θεραπείες

Ο Ιβάν Βιριπάγιεφ είναι πολύ γνωστός και αγαπητός στο ελληνικό κοινό. Το νέο του έργο, «I-ONE» θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου σε σκηνοθεσία του Γκαλίν Στόεφ (7 & 8 Αυγούστου) με τη σύμπραξη τριών ηθοποιών από διαφορετικές χώρες, την Αντιγόνη Ντυσέν (Αυστραλία), την δική μας Σοφία Κόκκαλη (Ελλάδα) και την Καρολίνα Ζέπα (Πολωνία), που καλούνται να δώσουν μια σύγχρονη απάντηση στον μύθο της Μήδειας. Το «I-ONE» αποτελεί μια σύγχρονη τραγωδία για τον 21ο αιώνα που αναμετριέται με την τεχνολογία, την ταυτότητα και το εύθραυστο υλικό της ανθρώπινης ύπαρξης στο σήμερα. Το επιβεβαιώνει η ιστορία της που μας μεταφέρει σε ένα δυστοπικό μέλλον, στην Αμερική του 2050, όπου η ηρωίδα βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με την ενοχή, τη βία και τη διάρρηξη της ταυτότητάς της, αλλά και με μια νέα μορφή τεχνολογικής μοίρας. Η Τζούντιθ διαπράττει την διπλή δολοφονία του θετού της γιου και της Γαλλίδας παιδαγωγού του – η οποία ήταν και ερωμένη του συζύγου της. Μια πράξη βαθιάς προσωπικής εκδίκησης που αντηχεί ως σύγχρονος απόηχος της Μήδειας του Ευριπίδη. Η γυναίκα καταδικάζεται και υποβάλλεται σε μια πειραματική «θεραπεία μεταστροφής» μέσω του νευρωνικού εμφυτεύματος I-ONE, σχεδιασμένου να αναμορφώνει την εγκληματική συμπεριφορά. Το θεϊκό στοιχείο της τραγωδίας μετασχηματίζεται εδώ σε τεχνολογικό πεπρωμένο: το εμφύτευμα παρακολουθεί, αναλύει και επεμβαίνει στη συνείδηση της Τζούντιθ, λειτουργώντας ως ένα σύγχρονο ανάλογο του Χορού στο αρχαίο δράμα.

Πηγή άρθρου: klik.gr