Ένας νέος χώρος πολιτισμού άνοιξε στη Στοά Αρσακείου
Η πρώτη θεατρική παράσταση στο ΣΤΟΑ culture είναι γεγονός.
Περιεχόμενα
Το Στοά culture στο αίθριο της Στοάς Αρσακείου, είναι ένας εμβληματικός ανοιχτός χώρος που εγκαινιάζεται φέτος το καλοκαίρι και αφιερώνεται στον πολιτισμό, φιλοξενώντας πάνω από 40 ημέρες εκδηλώσεων, μετατοπίζοντας ριζικά την ψυχαγωγική εμπειρία στον αστικό ιστό της Αθήνας σήμερα.
Η πρώτη θεατρική παράσταση του εγχειρήματος δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το νέο πρότζεκτ του Θεάτρου Τέχνης. Το ιστορικότερο τοπόσημο του εγχειρήματος της νέας Στοάς, το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, που συνδέει το πολύτιμο παρελθόν με το ζωντανό παρόν της πόλης, «ανεβαίνει» φέτος το καλοκαίρι στο αίθριο για να συνομιλήσει με το μέλλον της. Από τις 29 Ιουνίου και κάθε Δευτέρα στις 21:00, η παράσταση «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom», σε σκηνοθεσία της καλλιτεχνικής διευθύντριας του Θέατρου Τέχνης Μαριάννας Κάλμπαρη έρχεται για να αφηγηθεί την ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ. Την ιστορία της Πηνελόπης και κάθε γυναίκας, του χτες και του σήμερα.
Μία νέα μορφή site specific θεάτρου
Στην καρδιά του Μεγάρου Αρσάκη, εκεί που η ιστορία γίνεται μέρος της πόλης, δύο οργανισμοί με κοινή πίστη στη ζωντανή καλλιτεχνική δημιουργία, συναντιούνται για να ανοίξουν έναν νέο διάλογο ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική, το σώμα, το ένδυμα και τον ίδιο τον χώρο. Η συνεργασία αυτή σηματοδοτεί την αρχή μιας σχέσης που φιλοδοξεί να φέρει νέες μορφές παραστατικής εμπειρίας στο κέντρο της Αθήνας μέσα από την «Στοά Culture, πολιτισμός στην πόλη».
Η παράσταση «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom» μιλάει για τον κοινωνικό έλεγχο που επιβλήθηκε και συνεχίζει να επιβάλλεται στη γυναικεία σεξουαλικότητα, από τους πανάρχαιους χρόνους έως τα ασφυκτικά πρότυπα του σήμερα. Είναι η Οδύσσεια που δεν επιτράπηκε στην Πηνελόπη να αφηγηθεί, αλλά και η Οδύσσεια, ή μάλλον η Πηνελοπιάδα, κάθε γυναίκας, του χτες και του σήμερα.
Στο επίκεντρο της σκηνής, ένας αργαλειός γίνεται η μηχανή μιας νέας πλοκής. Δεν παράγει απλώς ύφασμα. Παράγει ζωντανά μουσική, μνήμη, αφήγηση. Το ομηρικό έπος πλέκεται με πρωτότυπα κείμενα και μύθους, παραδοσιακά και νέα τραγούδια, σώμα και ρούχο. Όλα «συρράπτονται» ζωντανά μέσα από τον ρυθμό του αργαλειού, δημιουργώντας αυτοσχέδιες ραψ-ωδίες, δηλαδή «ραμμένες» μεταξύ τους ωδές.
Στο κέντρο της σκηνής, η Φοίβη Βλάσση χρησιμοποιεί τον αργαλειό ως μουσικό όργανο, μετατρέποντας την πράξη της ύφανσης σε ζωντανή μουσική και τραγούδια. Η Μαριάννα Κάλμπαρη αφηγείται αναλαμβάνοντας τον ρόλο μιας σύγχρονης ραψωδού, ενώ η Χριστίνα Σουγιουλτζή γίνεται το γυναικείο σώμα που παλεύει με τα όριά του, με τους ρόλους που του αποδίδονται, με τα «κοστούμια» που καλείται να φορέσει ή να απεκδυθεί. Μέσα από τις δημιουργίες της ’ergon, η Μαριέττα Καρπαθίου συνομιλεί με το ύφασμα ως φορέα μνήμης, μεταμόρφωσης και πολιτισμού, ενώ η Στέλλα Κάλτσου φωτίζει με τον δικό της τρόπο την πρωτότυπη αυτή σκηνική συνάντηση, που συμπληρώνεται με τη συνεργασία στη σκηνοθεσία και σκηνογραφική επιμέλεια του Άγγελου Μπούρα.
