Shiraz: Η αρχαία Περσέπολη ζωντανεύει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου φιλοξενεί το έργο Shiraz του Άρμιν Χόκμι, το οποίο θα παρουσιαστεί την 1η και 2 Ιουλίου 2026, στον Χώρο Η της Πειραιώς 260.

Στα 1967, η αυτοκράτειρα του Ιράν Φαράχ Παχλαβί, σύζυγος του Πέρση σάχη, εγκαινίασε το Φεστιβάλ Τεχνών του Σιράζ στα ιστορικά μνημεία της Περσέπολης. Αυτή η διοργάνωση αποτέλεσε μια από τις πλέον πρωτοποριακές καλλιτεχνικές δράσεις του περασμένου αιώνα, φέρνοντας σε επαφή διεθνείς παραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής, ενώ κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά τη σύγχρονη αβάν-γκαρντ σκηνή με τις πολιτισμικές παραδόσεις. Η τελευταία εκδοχή του πραγματοποιήθηκε το 1977, καθώς δύο χρόνια μετά, η Ισλαμική Επανάσταση επέβαλε την οριστική απαγόρευσή του και απέκλεισε την πρόσβαση στα τεκμήριά του.

Με ποιον τρόπο μπορεί να αποδοθεί τιμή σε μια δεκαετία έντονης πολιτιστικής δράσης που τερματίστηκε τόσο απότομα; Είναι εφικτό να ζωντανέψει ξανά ένας τέτοιος θεσμός μέσα από τη γλώσσα του σύγχρονου χορού; Ο Άρμιν Χόκμι και οι συνεργάτες του προσεγγίζουν αυτά τα ζητήματα με έντονη δημιουργικότητα και πρωτότυπη σκέψη. Με καταγωγή από το Μπουσέρ του Ιράν, ο Χόκμι ολοκλήρωσε τις σπουδές του και εργάζεται μεταξύ Γερμανίας και Νορβηγίας. Συλλέγοντας ψήγματα από εκείνο το χαμένο καλλιτεχνικό όραμα, ο δημιουργός εξερευνά το υλικό του αποκλεισμένου φεστιβάλ, επιχειρώντας να συνδεθεί με μια ιστορική περίοδο την οποία δεν πρόλαβε να βιώσει βιολογικά.

Η σύγχρονη αυτή εκδοχή του Shiraz μεταφέρεται στο σήμερα ως μια χορογραφία που λειτουργεί διπλά: ως φόρος τιμής στο παρελθόν και ως μια καινούργια βάση για τη συλλογική φαντασία. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, ο χορογράφος επιδιώκει να αναβιώσει τις επιδιώξεις εκείνης της μεγάλης γιορτής, την προσήλωσή της στις παραστατικές τέχνες και την ελευθερία τους, αλλά και τους κοινούς δεσμούς που υπερβαίνουν τα συμβατικά γεωγραφικά όρια.

Στη σκηνή, επτά ερμηνευτές συνυπάρχουν αλλά και απομονώνονται, ακολουθώντας μια δυναμική μουσική σύνθεση. Ένας έντονος, βιομηχανικός ήχος –εμπλουτισμένος με παραδοσιακά ιρανικά μουσικά μοτίβα– τους παρασύρει σε μια κατάσταση που αγγίζει τα όρια της έκστασης και του υπνωτισμού. Διατηρώντας το χέρι τους κοντά στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι χορευτές περιορίζουν το οπτικό τους πεδίο στον ελάχιστο δυνατό χώρο κάθε τους κίνησης. Καθώς ο βηματισμός τους μετατρέπεται σε μέσο καταγραφής του χρόνου, σχεδιάζοντας μεταβαλλόμενες πορείες που δημιουργούν στιγμιαίες ομαδοποιήσεις, η παράσταση εγκλωβίζεται αναπόφευκτα στην παρούσα στιγμή.Μέσα από μια απόλυτη αφοσίωση στους νοητικούς συνειρμούς που προκαλεί η σωματική κίνηση των ερμηνευτών, το Shiraz αναδεικνύει την τέχνη του χορού ως μια διαδικασία ανάκλησης της κοινής μνήμης· ως μια πράξη βαθιάς αγάπης.