5 άψογα visual albums της τελευταίας δεκαετίας

Πάρτε ένα λεπτό και φανταστείτε όλες τις ταινίες που αγαπήσατε χωρίς το soundtrack. Φανταστείτε, επίσης, τα αγαπημένα σας άλμπουμ χωρίς άλμπουμ cover, έναν κόσμο χωρίς μουσικά βίντεο. Αν θεωρήσουμε πως κάθε κομμάτι τέχνης λέει μια ιστορία, η πραγματικότητα έχει δείξει πως πολλοί καλλιτέχνες επιλέγουν τον συνδυασμό ήχου και εικόνας για να αφηγηθούν πιο ολοκληρωμένα αυτήν την ιστορία – ή για να αφηγηθούν μια ακόμα ιστορία. Έτσι προκύπτει το «οπτικό άλμπουμ», σαν ανάγκη ενός ανείπωτου που μένει να ειπωθεί. Το σινεμά έρχεται και δίνει νέα ζωή σε μουσικά άλμπουμ που ναι μεν προορίζονταν για να ακούγονται, αλλά μπόρεσαν και να ιδωθούν.

Διαβάστε επίσης

ΜΟΥΣΙΚΗ

Florence + the Machine, ξανά και ξανά

Αφαιρετικές εικόνες, ποιητικό σινεμά, βινιέτες, indie αισθητική, μυθικά καρέ – στα αυτιά των παρακάτω σκηνοθετών, συγκεκριμένα τραγούδια ήχησαν σε εικόνες. Ξεχωρίσαμε πέντε μουσικά έργα που ενέπνευσαν κινηματογραφικά οράματα και αναγεννήθηκαν ως visual albums τα οποία μας συνεπήραν αυτήν την δεκαετία, ενεργοποιώντας πολλαπλούς αισθητήριους δέκτες και συναισθηματικούς πυρήνες.

«Never Enough» (2025) – Turnstile / Brendan Yates, Pat McCrory

Hardcore μπάντα που ξεκίνησε από την Βαλτιμόρη το 2010, οι Turnstile έγραψαν ιστορία στα περσινά Grammys με το εκρηκτικό άλμπουμ τους «NEVER ENOUGH», ως το πρώτο σχήμα που ήταν σε μια χρονιά υποψήφιο σε τρεις κατηγορίες: alternative, rock και metal (κέρδισε το βραβείο καλύτερου ροκ άλμπουμ και καλύτερης metal περφόρμανς για το «BIRDS»). Η διάθεσή τους να αντισταθούν σε περιορισμούς και ταμπέλες είναι ξεκάθαρη. Με τον ίδιο τρόπο, ο frontman Μπρένταν Γιέιτς και ο κιθαρίστας Πατ ΜκΚρόρι, δεν εγκλωβίζονται στον ρόλο τους ως μουσικοί και σκηνοθετούν το ονειρικό «NEVER ENOUGH», έναν «οπτικό οδηγό» των συναισθηματικών τόπων που δημιουργεί το σαρωτικό άλμπουμ τους. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ της Tribeca και είναι πλέον διαθέσιμο για streaming επί πληρωμή στο Prime Video και στο Apple TV+.

«Boygenius: The Film» (2023) – Boygenius / Kristen Stewart

Η Κρίστεν Στιούαρτ ταξίδεψε πέρυσι στο φεστιβάλ Κανών με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο «The Chronology of Water». Βέβαια, το ταλέντο της πίσω από την κάμερα είχε ήδη αναγνωριστεί από την indie (queer) κοινότητα, από την οποία αποκλείεται να πέρασε απαρατήρητο το «Boygenius: The Film» που κυκλοφόρησε δύο χρόνια νωρίτερα. Η Στιούαρτ καταπιάνεται με τρία τραγούδια από το «the record», το μοναδικό ολοκληρωμένο άλμπουμ του μουσικού trio (Φίμπι Μπρίτζερς, Τζούλιεν Μπέικερ και Λούσι Ντάκους) και συνυφαίνει τρεις διαφορετικές ιστορίες σε μία. Ένα τρίπτυχο-πυροτέχνημα που προλαβαίνει να αποτυπώσει το απόλυτο της μοναξιάς και το μεγαλείο της επαφής, την παιδικότητα και την σκληρή ενηλικίωση, τρεις μονάδες, μια οντότητα. Το φιλμ είναι διαθέσιμο δωρεάν στο YouTube.

«ANIMA» (2019) – Thom Yorke / Paul Thomas Anderson

Ο Πολ Τόμας Άντερσον συνεργάζεται εδώ και χρόνια με τον Τζόνι Γκρίνγουντ των Radiohead για τη μουσική των (αριστουργηματικών) ταινιών του – ενδεικτικά: «Θα Χυθεί Αίμα», «Αόρατη Κλωστή», «Η Μια Μάχη Μετά την Άλλη». Ο αποστομωτικός σκηνοθέτης συσχετίζεται ξανά με την βρετανική μπάντα, αυτήν την φορά με τον lead singer και βασικό στιχουργό της, Θομ Γιόρκ, σκηνοθετώντας το οπτικό άλμπουμ για μια από τις σόλο δουλειές του, το φανταστικό «ANIMA». O Βρετανός μουσικός πρωταγωνιστεί (μαζί με τη γυναίκα του) και αφηγείται και σωματικά τα ποιήματά του, σε μια απόκοσμη ταινία μικρού μήκους αλλά τεράστιας συναισθηματικής έντασης, διαθέσιμη για streaming στο Netflix.

«I Am Easy to Find» (2019) – The National / Mike Mills

Η Αλίσια Βικάντερ έρχεται να αφηγηθεί μια ζωή ολόκληρη μέσα σε 25 λεπτά, χωρίς φωνή, με κύριο αφηγηματικό εργαλείο την κίνηση. Το 8^ο άλμπουμ των The National – a.k.a. sad dads της αμερικανικής indie σκηνής – συρρικνώνεται και σκηνοθετείται από τον συμπαθέστατο Μάικ Μιλς («20^th Century Women», «C’mon C’mon»), ο οποίος αντιστοιχεί κομμάτια του tracklist με κομβικές φάσεις ζωής μιας γυναίκας, από τη γέννησή της μέχρι τον θάνατό της. Ασπρόμαυρη εικόνα, αφήγηση σε μορφή υποτίτλων, μουσική, και ένα ενήλικο σώμα που μένει ίδιο όσο τα πάντα γύρω του αλλάζουν. Όλη η ζωή είναι εδώ – η ευτυχία, ο θρήνος, η ξεγνοιασιά, ο έρωτας και το τέλος του, οι απολαύσεις και η ματαίωση. Το φιλμ είναι διαθέσιμο δωρεάν στο YouTube.

«The Odyssey» (2016) – Florence + the Machine / Vincent Haycock

Ο Καλιφορνέζος σκηνοθέτης και φωτογράφος Βίνσεντ Χέικοκ καθοδηγεί την Φλόρενς Γουέλς στο σχεδόν ωριαίο φιλμ που συνοδεύει το 3^ο άλμπουμ των Florence + the Machine, στο οποίο το γυναικείο σώμα είναι και πάλι αγωγός των πάντων. Η τραγουδοποιός γράφει τους στίχους για το ομηρικό «How Big, How Blue, How Beautiful», ένα σύνολο τραγουδιών που χαρτογραφεί την προσωπική της οδύσσεια. Ένα ταξίδι στα έγκατα της αυτοτιμωρίας και του πόνου, στη δίνη του πόθου και της λύτρωσης, ως τη συγχώρεση και την εξιλέωση, το οποίο οπτικοποιείται μέσω ενός εμβυθιστικού υπερρεαλισμού – σχεδόν μεταδίδεται ακόμα και την αίσθηση του νερού στο δέρμα. Το φιλμ είναι διαθέσιμο δωρεάν στο YouTube.

Ειδική μνεία: «SCENES FROM THE SUBURBS» (2011) – Arcade Fire / Spike Jonze

Ο Σπάικ Τζόνζι («Her») σκηνοθετεί το κινηματογραφικής αξίας «SCENES FROM THE SUBURBS», το φιλμ που εμπνέεται από το βραβευμένο άλμπουμ «The Suburbs» των Καναδών Arcade Fire. Μαζί, συνθέτουν μια ωδή στη νοσταλγία και στη χαμένη παιδικότητα, στο οικείο που μετατρέπεται βίαια σε αφιλόξενο. Ένα φιλμ διαχρονικού ρεαλισμού και ωμής αισθητικής, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Βερολίνου και είναι πλέον διαθέσιμο στο Apple TV+.