«The Drama»: Όλα του γάμου δύσκολα και η νύφη οπλισμένη

Έχουν περάσει μήνες που η Α24 μας τιζάρει με τη διαφημιστική καμπάνια του «The Drama». Τον Ιανουάριο, μια φωτογραφία με τη Ζεντάγια να κάθεται στην αγκαλιά του Ρόμπερτ Πάτινσον και να μοστράρει το νέο της μονόπετρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Boston Global». Λίγες εβδομάδες αργότερα, μια ιστοσελίδα στην οποία μπορούμε να επιβεβαιώσουμε αν θα παρευρεθούμε στον γάμο και ένα εκκλησάκι στο Λας Βέγκας όπου για μία μέρα ζευγάρια μπορούσαν να παντρευτούν. Το πιο εμβυθιστικό μέρος της καμπάνιας, βέβαια, δεν ήρθε από την εταιρεία παραγωγής.

Πριν λίγες μέρες, ένα αμφιλεγόμενο άρθρο του νορβηγικού Τύπου, γραμμένο από τον Κρίστοφερ Μπόργκλι το 2012 ήρθε στην επιφάνεια. Το έμαθα πριν μπω στην αίθουσα για να δω τη νέα του ταινία – ενστικτωδώς σκέφτηκα πως έχουν περάσει 14 χρόνια από τη δημοσίευσή του και πως, ό,τι και να έγραψε ο σκηνοθέτης, έχει παραγραφεί. Τελικά, το εξομολογητικό κείμενο μιλούσε για τη σχέση του με ένα κορίτσι δεκαέξι χρονών, τις αντιδράσεις των φίλων του του και την τελική αποδοχή της κατάστασής του, εμπνευσμένος από το «Manhattan» του Γούντι Άλεν. Η (απαράδεκτη) δημοσίευση λειτούργησε για εμένα ως πρόλογος της ταινίας. θέτοντας το ερώτημα: γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να πιστέψουμε ότι οι άνθρωποι μπορούν  πραγματικά να αλλάξουν;

Στο «The Drama», η Έμα και ο Τσάρλι αποφασίζουν να παντρευτούν έπειτα από δύο χρόνια ευτυχισμένης συμβίωσης. Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας προετοιμασίας, μια βραδινή έξοδος με φίλους οδηγεί σε μία εξομολογητική συζήτηση, με κάθε έναν απ’ την παρέα να μοιράζεται το χειρότερο πράγμα που έχει κάνει ποτέ. Όταν η Έμα αποκαλύπτει ένα μυστικό από το παρελθόν της, ο Τσάρλι βρίσκει τον εαυτό του να επανεξετάζει ολόκληρη τη σχέση τους από την αρχή.

Από το επίμαχο άρθρο έως και το μεγαλύτερο μέρος της φιλμογραφίας του Μπόργκλι , η εμμονή με την κοινωνική αποδοχή είναι διαρκώς παρούσα. Στο άρθρο, ο σκηνοθέτης επιχειρεί να δικαιολογήσει τη σχέση του με την ανήλικη απευθυνόμενος στο ευρύ κοινό, απορρίπτοντας την κριτική των φίλων του. Στο «Σιχάθηκα τον Εαυτό μου», η πρωταγωνίστρια προσπαθεί μανιωδώς να τραβήξει την προσοχή από τον επαγγελματικά επιτυχημένο σύντροφό της, κάνοντας τελικά κακό στον εαυτό της, ενώ στο «Ονειρικό Σενάριο» ένας άντρας (στον ρόλο ο Νίκολας Κέιτζ) πρωταγωνιστεί κάθε βράδυ στα όνειρα ολόκληρου του πληθυσμού της Γης. 

Στο «The Drama», η θεματική εκφράζεται μέσα από τη διπλή κρίση: αφενός τη ρήξη της εμπιστοσύνης μέσα στη σχέση, αφετέρου την αγωνία γύρω από την κοινωνική έκθεση. Τα γεγονότα φιλτράρονται κυρίως μέσα από τον φρικαρισμένο Τσάρλι, ο οποίος βρίσκεται ταυτόχρονα στις δύο πλευρές του βλέμματος, επαναξιολογώντας τη σύντροφό του, αλλά και βλέποντας τον εαυτό του ως αντικείμενο αξιολόγησης μέσα από τη σχέση του μαζί της. 

Το ίδιο το μυστικό της Έμα μοιάζει με μια… υπερατλαντική ερμηνεία των ταμπού της αμερικανικής κοινωνίας, μάλλον λόγω της αποστασιοποίησής μας από τη «χώρα της Επαγγελίας». Ένας πιθανός αντίλογος είναι πως ο χειρισμός του ζητήματος ήταν ακατάλληλος, χωρίς να αποδώσει τη σημασία που του αξίζει, «εξανθρωπίζοντας» στην πορεία τον χαρακτήρα της. Παρά το βάρος του πυρήνα της, η ταινία δε φαίνεται ποτέ απειλητική. Ο εφιάλτης του ζευγαριού είναι ταιριαστός μέσα στη μικρή κόλαση της προετοιμασίας ενός γάμου και η κεντρική ανασφάλεια είναι οικεία: πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους με τους οποίους αποφασίζουμε να δεσμευτούμε; 

Το «The Drama» διαλέγει να είναι διασκεδαστικό και σατιρικό αντί για σκοτεινό και ανατριχιαστικό, το σασπένς με γρήγορο μοντάζ και περισσότερες αστείες από δραματικές σκηνές. Οπτικά και σεναριακά, το στεγνό χιούμορ του Μπόργκλι μοιάζει να είναι γραμμένο ακριβώς για τον Βρετανό Πάτινσον που φέρνει στην οθόνη κάτι από την πραγματική ζωή και την αμήχανη δημόσια περσόνα του. Ό,τι πρέπει για μια ταινία που δεν παίρνει τον εαυτό της και πολύ στα σοβαρά.