Μπορεί να φοράει Prada ξανά, αλλά διάβολος δεν είναι
Αν Χάθαγουεϊ, Μέριλ Στριπ και Έμιλι Μπλαντ ξανασυναντιούνται στους διαδρόμους του Runway, αλλά το εγχείρημα θυμίζει φλοράλ φόρεμα σε ανοιξιάτικο έντυπο μόδας.
Μια πικρή αλήθεια είναι πως, μερικές φορές, τα έργα που μας αρέσουν δεν ευθυγραμμίζονται πλήρως με την αρχές μας, αλλά είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά στη διασκέδασή μας. Στην περίπτωση του «Ο Διάβολος Φοράει Prada», μια απόπειρα σάτιρας της προβληματικής βιομηχανίας της μόδας έχασε τον δρόμο της, δημιουργώντας την girlboss φιγούρα της Μιράντα Πρίστλι, μιας καλώς ή κακώς κολακευτικής άλλης εκδοχής της καλλιτεχνικής διευθύντριας της Vogue, Άνα Γουίντουρ. Και, έτσι απλά, το λαμπερό Runway βρήκε τη διαχρονική του θέση στην ποπ κουλτούρα.
Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που είκοσι χρόνια μετά την πρεμιέρα της αγαπημένης κωμωδίας, κυκλοφόρησε το «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2». Αν η πρώτη ταινία ξεκίνησε ως κριτική και κατέληξε σε κολακεία, η δεύτερη απομακρύνει ακόμη περισσότερο τον κόσμο της μόδας (και το γνωστό περιοδικό στο οποίο βασίζεται) από το στόχαστρο, στρέφοντας την προσοχή της στην κρίση του Τύπου. Η Άντι Σακς, πλεον καταξιωμένη και βραβευμένη δημοσιογράφος, απολύεται απρόσμενα από το έντυπο στο οποίο εργάζεται. Την ίδια στιγμή, το Runway βρίσκεται στη μέση ενός σκανδάλου, όταν αποκαλύπτεται η συνεργασία του με sweatshops, απειλώντας την φήμη του περιοδικού. Η λύση έρχεται όταν ο Πρόεδρος του ομίλου αποφασίζει να προσλάβει την Άντι ως συντάκτρια, ελπίζοντας πως η δημοσιογραφική της εμπειρία θα βοηθήσει στη διαμόρφωση ενός νέου αφηγήματος για το ιστορικό περιοδικό μόδας.
Την πορεία της Άντι διακόπτουν γνώριμα εμπόδια: στην εποχή των social media, των αλγορίθμων και του doomscrolling, η δυσκολία να δημιουργήσει περιεχόμενο που θα ενδιαφέρει το κοινό είναι οικεία για όλους τους συντάκτες. Η βραβευμένη οξυδέρκεια και η αγάπη της για το παραδοσιακό και καλοδουλεμένο ρεπορτάζ δεν έχει αντίκτυπο στο κοινό. Ή, τέλος πάντων, δεν αρκεί για να φτάσει τα KPIs και να αυξήσει την αλληλεπίδραση και την επισκεψιμότητα στους ψηφιακούς λογαριασμούς του Runway. Η πραγματική δημοσιογραφία πέθανε, ακριβώς όπως και το έντυπο, και επαγγελματίες σαν την Άντι καλούνται να τη σώσουν.
Υπό αυτήν την έννοια, μπορεί ο διάβολος να έβαλε ξανά τα Prada του, αλλά πλέον δε μοιάζει με πραγματικό διάβολο. Η Μιράντα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με τους εργαζόμενους του Runway με τον χαρακτηριστικό σαδισμό της (με τη νέα της γραμματέα να λειτουργεί ως υπενθύμιση των ορίων της πολιτικής ορθότητας), αλλά πλέον δεν είναι η «κακιά» της ιστορίας. Σε έναν κόσμο με στρεβλές προτεραιότητες και εμμονή με τα metrics, η σιδηρά κυρία της μόδας παρουσιάζεται ως μία σκληρή αλλά ειλικρινής οραματίστρια. Και έτσι, το κοινό καλείται να μισήσει το παιχνίδι περισσότερο από τον παίκτη.
Ίσως σε αυτή η μετατόπιση (από την σκληρότητα της Μιράντα σε μια πιο γενικευμένη κοινωνική δυσλειτουργία του τύπου «ζούμε σε μια κοινωνία») να οφείλεται η συμμετοχή της «βασίλισσας» Γουίντουρ στην προώθηση της ταινίας. Πριν είκοσι χρόνια, η διευθύντρια σύνταξης της Vogue προσποιήθηκε ότι δεν γνώριζε τι ακριβώς πραγματεύεται η πρώτη ταινία, σαν να μην είχε βασιστεί σε εκείνη. Τον Μάρτιο την είδαμε στα Όσκαρ να παρουσιάζει το βραβείο καλύτερων κοστουμιών δίπλα στην Αν Χάθαγουεϊ, ενώ πρόσφατα έδωσε συνέντευξη και πόζαρε για το εξώφυλλο του περιοδικού μαζί με τη Μέριλ Στριπ.
Ο «Διάβολος» ξαναχτυπά, λοιπόν, κι αυτή τη φορά είναι πιο εύκολο να τον υπερασπιστεί κανείς. Με μια γερή δόση μιλένιαλ νοσταλγίας (το αγαπημένο μας), προσφέρει στους παλιούς θαυμαστές του συγκινητικές στιγμές και μικρές «ωδές» σε εμβληματικές σκηνές της πρώτης ταινίας. Η σεναριογράφος Αλίν Μπρος ΜακΚένα κατάφερε να εκσυγχρονίσει το κινηματογραφικό σύμπαν, χάνοντας όμως στην πορεία λίγο από το αυθόρμητο και camp χιούμορ της πρώτης φοράς. Με λίγα λόγια η νέα ταινία, μας θυμίζει την επιλογή των φλοράλ ρούχων για την άνοιξη: ευχάριστη και γνώριμη, αλλά χωρίς πραγματική πρωτοτυπία.
