Στην «Πανούκλα» μαθαίνουμε πως η κόλαση είναι ένα έφηβο αγόρι
Στο αγωνιώδες ντεμπούτο του Τσάρλι Πόλινγκερ είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που εξετάζει τα παιδικά παιχνίδια εξουσίας.
Η τοξική αρρενωπότητα και οι προεκτάσεις της μάς έχουν απασχολήσει έντονα τα τελευταία χρόνια. Πέρυσι, το «Adolescence» των Τζακ Θορν και Στίβεν Γκράχαμ για το Netflix υπήρξε ένα μικρό παράθυρο στις ακραίες συνέπειες που μπορεί να έχει για ένα έφηβο αγόρι. Στη φετινή «Πανούκλα» του Τσάρλι Πόλινγκερ, οι δυναμικές που σχηματίζονται σχεδόν αυθόρμητα μέσα σε μια παρέα αγοριών εξετάζονται σε βάθος, σε ένα θρίλερ που θυμίζει τον «Άρχοντα των Μυγών» του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ.
Το καλοκαίρι του 2003, ο Μπεν (Έβερετ Μπλανκ) βρίσκεται για πρώτη φορά στην ομάδα πόλο μιας καλοκαιρινής κατασκήνωσης. Προκειμένου να ξεπεράσει την κοινωνική του αμηχανία και να γίνει φίλος με τους συμπαίκτες του, αποφασίζει -κόντρα στο ένστικτό του- να συμμετάσχει στη στοχοποίηση ενός μέλους της ομάδας, του εκκεντρικού Ίλαϊ (Κένι Ράσμουσεν). Χωρίς να το καταλάβει, οι ισορροπίες ανατρέπονται και ο ίδιος βρίσκεται στο στόχαστρο των συνομήλικών του.
Μυθολογία μηδενικού νοήματος
Μπορεί το μίσος που κινητοποιεί τα αγόρια να εξοστρακίσουν τον νεαρό Ίλαϊ να μη βασίζεται σε καμία λογική, ωστόσο έχει ήδη αποκτήσει τη δική του αυστηρή δομή. Πολύ γρήγορα δημιουργείται μία αυτοσχέδια μυθολογία που λειτουργεί ως τελετουργικός μηχανισμός οριοθέτησης της ομάδας. Ο Ίλαϊ έχει την «πανούκλα» και όχι τα πρώτα σημάδια της προεφηβικής ακμής, η εκκεντρική του συμπεριφορά αποτελεί αποτέλεσμα της εκφυλιστικής ασθένειας και όχι μιας απλής διαφορετικότητας.
Ο ήχος ενός εξοστρακισμού
Ο Πόλινγκερ καταφέρνει να αποτυπώσει με ιδιαίτερη ακρίβεια την απόγνωση για κοινωνική αποδοχή που μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες συμπεριφορές. Οι πιέσεις ασκούνται από τα μέλη της ομάδας που μοιάζουν να έχουν αποκτήσει πρόσβαση στα επόμενα «βήματα» της εφηβείας λύνοντας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τον γρίφο της σεξουαλικότητάς τους απέναντι στον οποίο ο πρωταγωνιστής εξακολουθεί να νιώθει αμήχανος. Το κλίμα αυτό ενισχύεται από τον βραβευμένο στις Κάννες για τον σχεδιασμό ήχου και την πρωτότυπη μουσική του Γιόχαν Λένοξ.
Διαβάστε επίσης
Η υποβλητική, κοφτή χορωδιακή σύνθεση σε συνδυασμό με ηλεκτρονικά στοιχεία και την αίσθηση υποβρύχιας πίεσης δίνει μορφή στο αόρατο φάντασμα της ιεραρχίας που κυριαρχεί στην «Πανούκλα». Όπως ο έλεγχος του αφηγήματος βρίσκεται χωρίς δεύτερη σκέψη στα χέρια του αρχηγού της ομάδας, του Τζέικ (Κάγιο Μάρτιν), και η «βιολογικοποίηση» της κατάστασης του Ίλαϊ γίνεται καθολικά αποδεκτή παρά τον πλήρη παραλογισμό της, η μουσική μετατρέπει την παράνοια του Μπεν σε κάτι σχεδόν αναπόφευκτο.
2003 σαν 2026
Για τον Πόλινγκερ, η επιλογή των αρχών του 2000 δεν είχε να κάνει με τη νοσταλγία όσο με την ανάγκη να αναπαραστήσει με ακρίβεια τη δική του παιδική ηλικία. Έτσι, στα χέρια των αγοριών βρίσκουμε CD Players και όχι smartphones και όλη η ενταση εκτυλίσσεται αποκλειστικά στον φυσικό κόσμο και όχι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως θα συνέβαινε σήμερα. Αυτό δεν αλλάζει τη διαχρονικότητα με την οποία λειτουργεί η «Πανούκλα», δημιουργώντας την αίσθηση μιας γνώριμης αγωνίας.
Η αυτοβιογραφική διάσταση της ταινίας, πάντως, είναι εμφανής. Το ειλικρινές και ωμό σενάριο της ταινίας φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη και προτείνει μια απολύτως πιστευή καθοδική πορεία, όσο ο νεαρός Μπεν δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διαχειριστεί τη νέα του καθημερινότητα. Ίσως η ύπαρξη αυτού του προσωπικού βιώματος να βρίσκεται στο κέντρο της «Πανούκλας», ενός ψυχολογικού θρίλερ που κατάφερε να δημιουργήσει το ανατριχιαστικό πορτραίτο ενός παιδιού σε κρίση.
