Μα καλά, τι δουλειά έχουν τα International Emmy στην Αθήνα;

Εσείς το ξέρατε ότι τα Emmys κάνουν μια μικρή στάση στην Αθήνα; Την Πέμπτη 4 Ιουνίου, Έλληνες επαγγελματίες της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της δημιουργικής βιομηχανίας βρέθηκαν στο ξενοδοχείο Electra Rhythm για τον ημιτελικό γύρο ψηφοφορίας των International Emmy Awards; 

Κάθε χρόνο, τα μέλη της κριτικής επιτροπής παρακολουθούν διεθνείς παραγωγές και ψηφίζουν τις σειρές που θα είναι υποψήφιες για τα βραβεία της λαμπερής τελετής. Φέτος, οι Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Δάφνη Alexander, Κέλλυ Αλχανάτη, Κατερίνα Μπέη, Νίκος Απειρανθίτης, Αθηνά Γιώγιακα, Δημήτρης Κίτσος, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Αργύρης Πανταζάρας, Κατερίνα Παπουτσάκη, Ιωάννα Παππά, Γιώργος Φειδάς και Κατερίνα Φιλιώτου ψήφισαν για την κατηγορία Καλύτερης Δραματικής Σειράς. 

Το Exodos ήταν εκεί για να μιλήσει με τους σεναριογράφους Απειρανθίτη, Μπέη και Φειδά, την ηθοποιό και τραγουδίστρια Παπουτσάκη αλλά και τον Δήμαρχο της Αθήνας, Χάρη Δούκα, για τη σημασία της ψηφοφορίας, τα δικά τους πρότζεκτ, τις αγαπημένες τους τηλεοπτικές σειρές και τη δύναμη της αφήγησης.

Μια πρωτοβουλία για την οπτικοακουστική βιομηχανία

Από την πλευρά του θεσμού, τα International Emmys έχουν ως στόχο να αναδείξουν τις κορυφαίες τηλεοπτικές παραγωγές από όλον τον κόσμο. Για τον σκοπό αυτό, μέλη του διεθνούς σώματος κριτών παρακολουθούν και αξιολογούν σειρές από διαφορετικές χώρες, με τις τελικές υποψηφιότητες να προκύπτουν μέσα από μια πολυεπίπεδη διαδικασία βαθμολόγησης και συγκέντρωσης των επιμέρους αξιολογήσεων. Παράλληλα, η διοργάνωση του ημιτελικού γύρου στην Αθήνα επιδιώκει να αναδείξει την πόλη ως σημείο συνάντησης της ελληνικής και διεθνούς οπτικοακουστικής κοινότητας. Όπως αναφέρει ο Χάρης Δούκας: «Πιστεύω ότι πρωτοβουλίες όπως η φιλοξενία του ημιτελικού γύρου των International Emmy Awards έχουν ουσιαστική συμβολή στην ενίσχυση του οπτικοακουστικού τομέα. Δεν προσφέρουν μόνο διεθνή προβολή, αλλά δημιουργούν ευκαιρίες δικτύωσης, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και συνεργασίας μεταξύ επαγγελματιών της ελληνικής και της διεθνούς αγοράς. Ταυτόχρονα αναδεικνύουν την πόλη μας ως έναν σύγχρονο προορισμό για κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές». 

Μιλώντας με τα μέλη της κριτικής επιτροπής, ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα της πρωτοβουλίας είναι η θέαση εξαιρετικών τηλεοπτικών σειρών που δε θα έφταναν τόσο εύκολα στις οθόνες τους αλλιώς, όσο και η επαφή με κουλτούρες που βρίσκονται πολύ μακριά αλλά και πολύ κοντά μας. Ο Νίκος Απειρανθίτης («Τα Καλύτερά Μας Χρόνια», «Ο Δικαστής»), ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και πολυδιάστατους σεναριογράφους της ελληνικής τηλεόρασης, μου περιγράφει πως, από το 2023, όταν συμμετείχε για πρώτη φορά στις ψηφοφορίες, βλέπει τα Intenational Emmy ως μια «ευκαιρία να δεις ότι οι αφηγήσεις ξεπερνούν τα σύνορα, τις γλώσσες, τις διαφορές κουλτούρας. Είναι πάντα πολύ ενδιαφέρον, γιατί βλέπεις πράγματα που είναι ειδωμένα με μια άλλη ματιά, τα οποία παρ’ όλα αυτά μπορούν να σε αγγίξουν… αυτό είναι και το νόημα». Το ίδιο ενδιαφέρον βρίσκει και ο Γιώργος Φειδάς, τον οποίο βομβάρδισα με ερωτήσεις για την αγαπημένη μου ελληνική σειρά, το «Ουκ αν Λάβοις Παρά του Μη Έχοντος». Μου μιλάει για τη μαγεία της αφήγησης: «Βλέπεις τα κοινά με τις ιστορίες που γοητεύουν κι εμάς, βλέπεις όμως και πολλές διαφορές. Έχουμε δει πολύ ωραίες σειρές και θα είναι πολύ δύσκολο να διαλέξουμε». 

Αυτό το «κάτι» που θυμάσαι

Στο δικό μου τραπέζι έκατσαν τρεις γραφιάδες και μια ερμηνεύτρια, γεγονός που με έκανε να αναρωτηθώ: ποια είναι τα κριτήρια ενός μέλους της επιτροπής; Υπέθεσα πως ο καθένας ρίχνει βαρύτητα στην ειδικότητά του: όταν η δουλειά σου είναι να γράφεις σενάρια, είναι πολύ πιο ενοχλητικό να παρακολουθείς μια σειρά που θα μπορούσε να είναι τέλεια αν ήταν λίγο πιο καλογραμμένη. 

Η Κατερίνα Μπέη, που πέρυσι βρέθηκε πίσω από την πιο επιτυχημένη ελληνική παραγωγή της χρονιάς, το «Υπάρχω», επιβεβαίωσε την υποψία μου, αναφέροντάς μου πως νιώθει μεγαλύτερη σύνδεση με τον λόγο και με τα γεγονότα ενός έργου, παρά με τις αισθητικές επιλογές του δημιουργού: «Νομίζω και όταν θυμάμαι κάτι, σπάνια θυμάμαι εικόνες, συνήθως θυμάμαι ατάκες. Ένα ωραίο οπτικό ή μια ωραία σκηνοθεσία θα τη θαυμάσεις. Αλλά δεν νομίζω ότι θα είναι εύκολα αυτό που θα σου μείνει. Θυμάσαι αυτό που έχεις νιώσει και συνήθως αυτά που γίνονται είναι που σε κάνουν να νιώθεις κάτι».

Για Κατερίνα Παπουτσάκη, προτεραιότητα έχει η θεματική. Μάλιστα, μίλησε για μια σκέψη που κάνω κι εγώ πολύ συχνά, το πόσο κουραστικό έχει γίνει το να βομβαρδιζόμαστε από ερωτικές ιστορίες: «Με ενδιαφέρει κυρίως να μη βλέπω πια ερωτικά πράγματα. Θέλω λίγο να δω κάτι πιο κοινωνικό-πολιτικό, να θίγει ζητήματα που μας απασχολούν όλους και να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο».

Ο Φειδάς μου περιγράφει πως πέρυσι αντιμετώπισε ένα δίλημμα μεταξύ δύο σειρών, με τη μία να είναι υπερτερεί στην αισθητική και την άλλη στο γράψιμο των χαρακτήρων. Τελικά, κέρδισε το σενάριο: «Θεωρώ ότι ο πυρήνας κάθε ιστορίας είναι ο χαρακτήρας, οπότε για μένα το πιο βασικό απ’ όλα είναι αυτό: πόσο δυνατοί, καλογραμμένοι, πόσο ανθρώπινοι είναι οι χαρακτήρες και πόσο με αγγίζουν οι ιστορίες τους».

Τι binge-άρουμε αυτή την περίοδο;

Για την ψηφοφορία των Emmy, οι συνεντευξιαζόμενοί μου σίγουρα πέρασαν πολλές ώρες να παρακολουθούν σειρές για τις οποίες δεν μπορούσαν να μου αποκαλύψουν τίποτα. Ωστόσο, τους ρώτησα να μου πουν τις σειρές που έχουν ξεχωρίσει γενικά, ελληνικές ή ξένες.

Ο Απειρανθίτης, μη θέλοντας να αδικήσει κάποιον συνάδελφο, μου απάντησε χαμογελώντας: «Βλέπω πάντα ενδιαφέρουσες δουλειές από συναδέλφους με τους οποίους κάποιες φορές έχει τύχει να έχω και τη χαρά να συνεργαστώ μαζί τους. Και ξέρετε, είναι πάρα πολύ σπουδαίο να δουλέψεις με ανθρώπους που τους θαυμάζεις!»

Η Παπουτσάκη μου ανέφερε το «Adolescence», τη σειρά του Netflix που αναστάτωσε το ίντερνετ πέρυσι και έκανε το ελληνικό κοινό να ψάξει στο google «τι είναι incel». Μου περιγράφει: «την είδα πρόσφατα με τον μεγάλο μου γιο, περίμενα πώς και πώς τη στιγμή να είναι έτοιμος! Είναι το το ζήτημα που θίγει, το γεγονός ότι είναι μονοπλάνο. Είναι μια πρωτότυπη αντιμετώπιση τεχνικά και αισθητικά, αυτό του λίγο πιο ντοκιμαντέρ, ‘δεν παίζω για την κάμερα, απλά η κάμερα με ακολουθεί’. Και υποκριτικά ήταν συγκλονιστικοί οι ηθοποιοί, που παίζουν αδιανόητα και αυτοσχεδιάζουν. Αυτή είναι μια σειρά που παίρνει τικ πολύ σοβαρό!»

Από την άλλη, η Μπέη δηλώνει θαυμάστρια του Ράιαν Μέρφι: «Ό,τι κάνει μου αρέσει πάρα πολύ. Ή και λιγότερο να μου αρέσει, μου αρέσει». Στα πιο συγκεκριμένα, επαίνεσε το σενάριο του «Ριφιφί» του Σωτήρη Τσαφούλια και το «Love Story» του Κόνορ Χάινς: «είναι πολύ καλοφτιαγμένη δουλειά και σου δίνει μια ατμόσφαιρα Νέας Υόρκης, κοντά στο ‘Sex and the City’ στα μαύρα του!»

Ο Φειδάς ένιωσε μία σύνδεση με το «Stranger Things»: «αισθάνομαι ότι αν έγραφα κάτι μεταφυσικό, θα έμοιαζε πάρα πολύ έτσι. Η δεύτερη χρονιά μου άρεσε πιο πολύ που έγινε πιο κωμωδία και είναι πάρα πολύ ωραίο. Από ελληνικές σειρές μου άρεσε πολύ το «Κάνε ότι Κοιμάσαι» ένα πολύ ωραίο crime. Οι Έλληνες συνάδελφοι κάνουν πολύ ωραία πράγματα!». 

Τα πρότζεκτ τα δικά μας

Την περασμένη χρονιά έκανε πρεμιέρα στο ΑΝΤ1 ο «Δικαστής», μια μεταφορά της αμερικάνικης σειράς «Your Honor» με πρωταγωνιστή τον Μπράιαν Κάρσον. Ο Απειρανθίτης ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά του να διασκευάζει το σενάριο της ήδη επιτυχημένης ξένης σειράς και του ζήτησα να μου μιλήσει γι’ αυτό: «έπρεπε να έρθει σε κάποια δεδομένα που να ταιριάζουν στην ελληνική πραγματικότητα, να κρατήσει τη σφιχτή και συγκεκριμένη αστυνομική δομή. Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται να παρέμβεις με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χάσει το ενδιαφέρον του, να παραμείνει περιπετειώδες […] Απευθύνεσαι σε διαφορετικό κοινό, σε μια διαφορετική κουλτούρα, οπότε προσαρμόζεσαι εκεί». 

Έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του να γράφει (κάτι που παραδέχεται πως αγαπά πολύ) και από τον τρόπο που μιλάει φαίνεται πως, παρά την πολύχρονη εμπειρία του, βρίσκει σε κάθε πρότζεκτ και κάθε νέα συνεργασία κάτι καινούριο να μάθει: «Μου αρέσει και επιδιώκω να συνεργάζομαι με άλλους σεναριογράφους που είναι άλλης ηλικίας, άλλου φύλου. Γιατί αυτό πλουτίζει πολύ περισσότερο και σένα, ως έναν άνθρωπο που γράφει».

Η Κατερίνα Μπέη επίσης γνωρίζει καλά το πώς είναι να γράφεις ιστορίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα: από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου («Ευτυχία») και τον Στέλιο Καζαντζίδη σε μια μυθοπλαστική ταινία εμπνευσμένη από την υπόθεση Σορίν Ματέι («Η Τελευταία Κλήση»), η σεναριογράφος παραδέχεται πως η βιογραφία είναι δυσκολότερη από τα άλλα είδη: «είναι ο παράγοντας έξτρα δυσκολίας, το να είσαι συνεπής στο πρόσωπο, να είναι εντάξει οι δικοί του άνθρωποι… (…) Αλλά και γιατί έχεις μια μεγάλη περίοδο να καλύψεις, όπου πρέπει να βάλεις τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής κάποιου, αλλά όχι σαν να είναι ένα patchwork από συμβάντα, πρέπει να έχεις ένα νήμα». Όταν τη ρώτησα για το μέλλον, μου απάντησε πως αυτή τη στιγμή ετοιμάζει μια βιογραφία, με κεντρικό πρόσωπο τον θρυλικό Ξυλούρη, αλλά και μια μυθοπλαστική περιπέτεια, τη «Βαλίτσα», η οποία θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο από την Tanweer.

Ο Φειδάς, ένας από τους πρωτοπόρους του animation στην ελληνική τηλεόραση, μοιράστηκε μια από τις πιο πρόσφατες χαρούμενες στιγμές του, όταν έφερε ξανά λίγο από τα κινούμενα σχέδια στη μικρή οθόνη: «σε μια σειρά που κάνω τώρα στον Alpha, το ‘Μπαμπά Σ’αγαπώ’, στο επεισόδιο 41 ξαναβάλαμε λίγο animation. Μία παιδική ιστορία με τον Αναστάση Ροϊλό, τον Μιχάλη Βαλάσογλου και τον Βασίλη Μιλιώνη, που κάνουν τρεις μπαμπάδες σαν φρούτα. Το animation το έκανε ο ανιψιός μου, ο Βλάσσης Φειδάς και περήφανος σαν θείος και χαρούμενος που ξαναμπήκε λίγο animation στην ελληνική τηλεόραση».

Στην ερώτηση «κινηματογράφος, θέατρο ή τηλεόραση» η Παπουτσάκη μου απάντησε πως αγαπά και τα τρία, το καθένα με τον δικό του τρόπο: «Θα έλεγα το σινεμά πρώτο. Μετά θέατρο, είναι μια ζωντανή διαδικασία και είναι πολύ ωραία πρόκληση το εδώ και τώρα, είτε σαν θεατής είτε σαν ηθοποιός. Η τηλεόραση είναι ένα πολύ ωραίο μέσο επικοινωνίας που χρειάζεται να το φροντίζουμε, γιατί βρίσκεται στα σπίτια των ανθρώπων και διαμορφώνει γενιές». 

Αυτό που ξέχασα να βάλω στην εξίσωση ήταν η μουσική! Η πολυάσχολη καλλιτέχνιδα την επόμενη σεζόν θα εμφανίζεται κάθε Παρασκευή στο Doors Live Art ενώ στα πιο άμεσα σχέδιά της για το καλοκαίρι είναι η «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο: «παίζω την Μυρρίνη, έναν πολύ ωραίο ρόλο. Έχω υπάρξει ξανά στην Επίδαυρο στη «Λυσιστράτη», αλλά πολύ μικρότερη, στον χορό, οπότε χαίρομαι πολύ γι’ αυτό».

Και τώρα;

Πάντως, η ψηφοφορία για τα International Emmy δεν είναι η μοναδική πρωτοβουλία για την ανάδειξη του ελληνικού οπτικοακουστικού τομέα. Ο δήμαρχος μας μίλησε για τα Βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας που θα φιλοξενηθούν στην Αθήνα του χρόνου: «Η στρατηγική μας δεν περιορίζεται σε μία διοργάνωση. Μέσα από το Athens Film Office εργαζόμαστε συστηματικά για να προσελκύουμε διεθνείς παραγωγές και σημαντικούς θεσμούς του χώρου. Σε αυτό το πλαίσιο, η φιλοξενία των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου το 2027 αποτελεί έναν σημαντικό επόμενο σταθμό, ενώ εξετάζουμε συνεχώς νέες συνεργασίες και πρωτοβουλίες που μπορούν να ενισχύσουν περαιτέρω το δημιουργικό και οπτικοακουστικό αποτύπωμα της Αθήνας».