Η «Supergirl» είναι κάτι σαν «Μαρία Αντουανέτα» και «Τζον Γουίκ»
Διασκεδαστική αλλά εντελώς προβλέψιμη η υπερηρωική περιπέτεια του Κρεγκ Γκιλέσπι.
Πίσω στο 2006, όταν η Σοφία Κόπολα γύρισε τη δική της εκδοχή για τη «Μαρία Αντουανέτα», οι Κάννες έχασαν την ψυχραιμία τους. Ένα μεγάλο μέρος της κριτικής είχε να κάνει με τους αναχρονισμούς και την ιστορική ανακρίβεια του πορτραίτου της αλλά ένα άλλο μέρος, εξίσου φασαριόζικο με το πρώτο, σχετιζόταν με την παρουσίαση της Μαρίας Αντουανέτας ως ένα ισχυρό πλην απλό κορίτσι («just a girl» που θα έλεγε και το TikTok). Από τότε έχουν περάσει ακριβώς είκοσι χρόνια και οι συζητήσεις για τη θηλυκότητα έχουν προχωρήσει πολύ, με όλο και περισσότερες παραγωγές να συμπεριλαμβάνουν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου γυναικείο καστ ή να επικεντρώνονται σε αυτό που αποκαλούμε «γυναικείο βλέμμα» (ή, αλλιώς, female gaze).
Το «Supergirl» του Κρεγκ Γκιλέσπι, εμπνευσμένο από την ομώνυμη σειρά κόμικ της DC που ξεκίνησε την πορεία της στη δεκαετία του ‘80, επιχειρεί να ασχοληθεί αποκλειστικά με αυτό το «γυναικείο βλέμμα». Η Κάρα Ζορ-Ελ (Μίλι Άλκοκ), η Κρυπτονιανή ξαδέρφη του Superman, περνάει την εβδομάδα γενεθλίων ταξιδεύοντας σε πλανήτες με κόκκινο ήλιο μαζί με τον σκύλο της, τον Κρίπτο, και παρτάροντας μέχρι τελικής πτώσης. Την ίδια στιγμή, η μικρή Ρούθι (Ιβ Ρίντλεϊ) βλέπει όλη της την οικογένεια να δολοφονείται από τους Ληστές. Όταν ο Κρίπτο δηλητηριάζεται από την ομάδα, η Κάρα θα πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις της με τη μικρή Ρούθι για να καταφέρει να σώσει το ζωάκι της και να πάρει εκδίκηση.
Το «κακό κορίτσι»
Παρά την κοριτσίστικη πλευρά του πράγματος, ο χαρακτήρας της Άλκοκ είναι βασισμένος στο πρότυπο του «κακού αγοριού». Η Κάρα θέλει να μεθάει και να ακούει Wet Leg σε βρώμικα μπαρ, είναι απόμακρη και πεισματάρα και πολεμάει τους δικούς της προσωπικούς δαίμονες, ακριβώς όπως όλοι οι σκοτεινοί υπερήρωες που έχουμε δει στο παρελθόν. Λειτουργεί παραδοσιακά ως το κυνικό αντίβαρο του χαρούμενου και καλόκαρδου Superman (μια φιγούρα που επέστρεψε με την ομώνυμη ταινία του Τζέιμς Γκαν και τον Ντέιβιντ Κόρενσουετ). Γι’ αυτό το λόγο, φαντάζομαι το «Supergirl» ως ένα πιο ανάλαφρο, φωτεινό και προβλέψιμο «John Wick», μια ταινία στην οποία η (σχεδόν) δολοφονία ενός σκύλου αποτελεί την κινητήριο δύναμη για μια διαγαλαξιακή περιπέτεια.
Φεμινιστικό με τη βία
Δεν είμαι ο τύπος ανθρώπου που θα κατηγορήσει την woke κουλτούρα για τη «φεμινιστική» χροιά ενός blockbuster, αλλά τείνω να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου όταν ένα στούντιο προσπαθεί να πουλήσει έμφυλους προβληματισμούς. Όπως και στις περισσότερες ταινίες που στοχεύουν συνειδητά σε κοινό γένους θηλυκού, το «Supergirl» αναπαράγει ζητήματα και επιχειρήματα που έχουμε πλέον ξεπεράσει.
Όταν η μικρή Ρούθι ρωτάει την Κάρα για το υπερηρωικό όνομά της σε σχέση με αυτό του ξάδερφού της (το Σούπερ-κορίτσι και ο Σούπερ-άντρας), αναρωτιέμαι αν αυτή η μικρή στιγμή αυτογνωσίας του franchise αποτελεί την απόλυτη αποριζοσπαστικοποίηση του φεμινισμού. Το ίδιο συναίσθημα μου προκαλεί η παράλληλη ιστορία με τις «νύφες», μια ομάδα γυναικών τις οποίες οι Ληστές αντιμετωπίζουν σαν αναπαραγωγικές μηχανές, κρατώντας τις φυλακισμένες μέσα στο τεράστιο διαστημόπλοιό τους. Φυσικά, η ιστορία δεν οδηγεί πουθενά, αλλά είναι μια από τις πολλές στιγμές που το «Supergirl» επιχειρεί να κάνει κριτική απέναντι στην πατριαρχία, επιλέγοντας τον πιο άκακο και προφανή τρόπο.
Μια μικρή γωνιά του σύμπαντος
Παρά τα προβλήματά του και την ολοένα και πιο κουραστική επιμονή των μεγάλων στούντιο να εφευρίσκουν τρόπους να επεκτείνουν τα σύμπαντά τους, υπάρχει μια ευχάριστη πλευρά στην περιπέτεια του Γκιλέσπι. Στην ιστορία του Superman, μιλάμε για έναν ήρωα που πρέπει να βρει τον τρόπο να σώσει ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό σημαίνει πως κάθε περιπέτεια απαιτεί έναν ισχυρότερο κακό, μια αποτελεσματικότερη αδυναμία, ένα υψηλότερο διακύβευμα.
Στην ιστορία της Supergirl, η κλίμακα μικραίνει και περιορίζεται σε μία μικρή γωνιά του σύμπαντος. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις λεπτομέρειες: την ψυχολογική κατάσταση της Κάρα, τη ρεαλιστική μάχη της ανάμεσα στην ανάγκη να κάνει το σωστό και την αδιαφορία που την οδηγεί στο να μην κάνει τίποτα. Ακόμη και την κλισέ σχέση της με τη μικρή Ρούθι, με μια οικειότητα που έρχεται πολύ γρηγορότερα απ’ όσο βγάζει νόημα. Αυτό το στοιχείο είναι που κάνει το «Supergirl» μια διασκεδαστική υποσημείωση στο φρέσκο σύμπαν της DC.
