Η «Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» είναι η καλύτερη διαφήμιση που έχει υπάρξει ποτέ
Εντάξει Αθανάσιε Τόμμυ Σκλάβο, μας έπεισες πως πρέπει να χαρούμε τις παροχές του Δήμου Αλίμου.
Δεν υπάρχουν πολλοί Έλληνες δημιουργοί που δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στα whodunnit. Συνήθως, οποιαδήποτε κυκλοφορία εμπεριέχει κάποιο έγκλημα ή μυστήριο βρίσκεται αυστηρά περιορισμένη στα πλαίσια της ωμής πραγματικότητας, συμμορφωμένη στο αμερικάνικο πρότυπο που θέλει στο κέντρο του τον σοβαρό ντετέκτιβ και δουλεύει με αγωνία, σασπένς και ανατροπές. Στη νέα ταινία του «Η Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου», ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος επιλέγει τα εργαλεία του με προσοχή και καταλήγει σε μία συνταγή που πετυχαίνει ακριβώς τον στόχο της: να μας κάνει να αγαπήσουμε τον Δήμο Αλίμου.
Πριν μερικά χρόνια, μια μυστηριώδης έκρηξη στα Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου θέρισε τη γειτονιά, διεκδικώντας τις ζωές 68 ηλικιωμένων. Ενώ η αστυνομία οδηγήθηκε σε τρεις βασικούς υπόπτους, δεν έφτασε ποτέ στον πραγματικό δράστη της τραγωδίας. Η Λυδία αποφασίζει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ και, μαζί με το σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο και ΛΟΑΤΚΙ+ συνεργείο της, να αποκαλύψει την ταυτότητα του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από τη «μεγάλη σφαγή».
Όταν ο Δήμος Αλίμου μας λέει να γελάσουμε, γελάμε
Ο Έλληνας θεατής διψάει για μπινελίκια, το έχει αποδείξει αυτό η εμμονή των νεαρότερων κοινών με το αριστουργηματικό «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη. Στη σουρεαλιστική «Μεγάλη Σφαγή», ο Σκλάβος υπογράφει σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ και μας θυμίζει το χαρακτηριστικό χιούμορ που έχουμε παρακολουθήσει σε εμβληματικές σειρές και ταινίες.
Πέρα όμως από το χιούμορ της, το πιο ενδιαφέρον σημείο της μαύρης κωμωδίας είναι η περήφανη ερασιτεχνικότητά και αυτογνωσία της. Η ταινία έγινε με απευθείας ανάθεση του Δήμου Αλίμου, ενώ το καστ αποτελείται από δημότες της περιοχής και μέλη του εργαστηρίου ηθοποιίας του. Από τον αρχικό στόχο, αυτόν της ανάδειξης της ομορφιάς της αθηναϊκής ριβιέρας, η παραγωγή κατέληξε σε μια διασκεδαστική ταινία μυστηρίου, απόλυτα πιστή στον εαυτό της.
Οι ελληνικές παθογένειες
Η μαύρη κωμωδία είναι γεμάτη από αλλόκοτες σκηνές και εξίσου αλλόκοτους ήρωες, με κάθε έναν από αυτούς να φωτίζει μια διαφορετική πλευρά της ελληνικής πραγματικότητας. Ακολουθούμε τους τρεις ύποπτους και τις εξελίξεις που τους οδήγησαν στα Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου τη μοιραία εκείνη ημέρα. Η φιλόδοξη σκηνοθέτιδα Λυδία μαθαίνει το συγκινητικό παρελθόν μιας ηλικιωμένης κυρίας με άνοια, η οποία προσπαθεί να βρει τις ισορροπίες στη σχέση τη με την κόρη της αλλά και ενός άντρα που προσπαθεί να μεγαλώσει την εγγονή του σύμφωνα με τις αξίες του, απορρίπτοντας τη διαφορετικότητα που συναντά στην καθημερινότητά του.
Οι παράλληλες ιστορίες επιχειρούν να αποτυπώσουν την πραγματικότητα του Αλίμου με τρυφερότητα και καλή πρόθεση. Υπάρχουν μερικά μελοδραματικά στοιχεία (όπως η εξέλιξη της ιστορίας της μιας από τους ύποπτους με την κόρη της), τα οποία μπορούν να συγχωρεθούν λόγω του παιχνιδιάρικου χαρακτήρα της ταινίας. Απ’ την άλλη, όταν η «Μεγάλη Σφαγή» δοκιμάζει τις δυνάμεις της στα ζητήματα φύλου, η εν δυνάμει ακομπλεξάριστη και φιλική της στάση με αφήνει σε αμηχανία, καθώς η ταυτότητα του ήρωα που ντύνεται με γυναικεία ρούχα αντιμετωπίζεται τελικά ως αστείο.
Συνολικά, η «Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» είναι μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία που κερδίζει κυρίως επειδή δεν προσπαθεί ποτέ να αποδείξει πως είναι μια «σοβαρή» ταινία. Και, ακόμη κι όταν σκοντάφτει στις αναφορές τις γύρω από τα δυσκολότερα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται, δε χάνει ποτέ τη ζεστασιά, την αμεσότητα και το αυθόρμητο ύφος που τη διατρέχει.
