Αν έπρεπε να διαλέξεις μόνο ένα, ποιο θα ήταν το αγαπημένο σου θερινό σινεμά;

Τα θερινά σινεμά πέρα από χώροι προβολής είναι αγαπημένη καλοκαιρινή συνήθεια, μέρη γεμάτα αναμνήσεις και από τα λίγα εναπομείναντα σημεία σύνδεσης με τις γειτονιές μας. Λίγο πριν η πόλη αδειάσει εντελώς για τον Δεκαπενταύγουστο, οι συντάκτες του «Exodos» μοιράζονται τα αγαπημένα τους open-air κινηματογραφικά στέκια και εξηγούν γιατί επιστρέφουν σε αυτά ξανά και ξανά.

Στέλλα

Το αγάπημένο μου θερινό είναι κρυμμένο στην οδό Τενέδου. Βασικός λόγος το ότι είναι δίπλα στο σπίτι μου, που σημαίνει ότι μπορώ αυθόρμητα να πάω για ταινία ακόμα και τελευταία στιγμή, χωρίς να το πολυσκεφτώ. Κυρίως όμως, η «Στέλλα» είναι ένα αναγκαίο «άνοιγμα» ανάμεσα στις πυκνές πολυκατοικείες της Κυψέλης, ένα ήσυχο διάλειμμα από την αστική φασαρία. Στρωμένο με χαλίκια και γύρω-γύρω αναρριχώμενα φυτά, το ιστορικό σποτ που αναγεννήθηκε το 2002 εξακολουθεί να υποδέχεται πιστούς και νέους σινεφίλ. Υπάρχει ιδανικότερη θερινή έξοδος από καλή παρέα, δροσερές μπίρες, εθιστικά σνακ και μια καλή ταινία; Ελευθερία Μπακρατσά

ΒΟΞ

Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός πως ήταν το πρώτο θερινό που επισκέφτηκα στην Αθήνα, αλλά ακόμα και τρία χρόνια αργότερα, το «ΒΟΞ» παραμένει για μένα το πιο οικείο κινηματογραφικό σποτ, η ιδανική αστική διαφυγή κατά τη διάρκεια του αθηναϊκού καλοκαιριού. Είναι πολλές οι προσωπικές αναμνήσεις που συνδέονται με την ταράτσα, από παρεΐστικες προβολές και πρώτα ραντεβού μέχρι solo dates (βράδια που ήθελα να είμαι μόνη χωρίς να είμαι μόνη), και από Αντονιόνι μέχρι «Συναισθηματική Αξία» και ολόφωτα φεγγάρια να ξεπροβάλλουν κάπου γύρω από την οθόνη. Όμως υπάρχει και κάτι ενεργειακό σε εκείνη τη γωνιά των Εξαρχείων, στην αντικριστή «μπλε πολυκατοικία», σαν η ιστορία σχεδόν μισού αιώνα να μην έχει υποχωρήσει εντελώς, μια αίσθηση που αναβαθμίζει την ήδη καθησυχαστική, συλλογική εμπειρία του θερινού – του να υπάρχεις μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο. Βασιλεία Καλαφάτη

Ηλέκτρα Cinemax

Δεν γίνεται να μην αγαπάς την αθηναϊκή ιδιομορφία που είναι τα θερινά σινεμά στις ταράτσες, τις αυλές και τα πάρκα της πόλης. Αλλά στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο μου θερινό, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερες σκέψεις. Βοηθάει κιόλας η συγκυρία, μιας και αυτό το καλοκαίρι ο δημοτικός κινηματογράφος Ηλέκτρα της Κερατέας, που τον παρακολουθήσαμε με στεναχώρια να ρημάζει για χρόνια, ανακαινίστηκε και επαναλειτουργεί επιτέλους. Η τοποθεσία του δίπλα σε μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Αττικής, την Κακή Θάλασσα, είναι από μόνη της σοβαρός λόγος να το επισκεφτείς. Κατά τη διάρκεια της προβολής ακούς στο βάθος το κύμα, ενώ στο φόντο ξεχωρίζει ο επιβλητικός φωτισμένος βράχος, με τον σκοτεινό ουρανό από πάνω να θυμίζει πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η νύχτα μακριά από τη φωτορύπανση της Αθήνας. Βέβαια, το curation χρειάζεται ακόμη δουλειά. Περιμένουμε να δούμε περισσότερες επανεκδόσεις και ενδιαφέρουσες προτάσεις που θα προσελκύσουν τους σινεφίλ στην περιοχή. Το Ηλέκτρα είναι πάντως μια πολύ καλή αφορμή για μια κοντινή καλοκαιρινή απόδραση: βουτιά στην Κακή Θάλασσα, ουζάκια στην περιοχή και μετά μια προβολή. Και όλα αυτά μόλις μία ώρα από την Αθήνα, με το πλεονέκτημα ότι η επιστροφή προς την πόλη γίνεται χωρίς το γνώριμο μποτιλιάρισμα της επιστροφής των λουόμενων επιστρέφουν από τις παραλίες στο κέντρο. Βικτώρια Χαραλάμπους

Εκράν

Δύσκολα επιλέγει κανείς κάτι αγαπημένο του σε μία λίστα που έχει πολλά αντίστοιχα. Μπορεί να μην είναι το ίδιο δύσκολο για όλους να πείτε το αγαπημένο σας θερινό σινεμά στην Αθήνα όταν σας ρωτάνε, αλλά για εμένα είναι σίγουρα. Η απάντηση είναι το Εκράν. Ο κινηματογράφος που στέκεται διακριτικά κάπου στα Εξάρχεια εδώ και πολλά καλοκαίρια είναι μία σαφής επιλογή. Η τοποθεσία, η ιστορικότητα, η αισθητική και οι επιλογές ταινιών είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την εικόνα αυτού που αποκαλούμε «παλιό καλό σινεμά». Απολαμβάνουμε να βλέπουμε σύγχρονες ταινίες ή επανεκδόσεις (κυρίως αυτές) περιτριγυρισμένοι από το πράσινο του χώρου και την ησυχία της περιοχής και απολαμβάνουμε πραγματικά όσα βλέπουμε. Μία από τις βραδιές που ξεχωρίζουν για εμένα, εκείνη το καλοκαίρι του 2024, όταν είδα (ξανά) την αγαπημένη μου ταινία, το «Μίσος». Τι πιο ωραίο από το να βλέπεις την αγαπημένη σου ταινία στο αγαπημένο σου μέρος; Νικηφόρος Ζυλάλης

Ζέφυρος

Αν και είμαι άνθρωπος που επιλέγει να πάει σινεμά περισσότερο για την ταινία που παίζεται και όχι για τον χώρο, στον Ζέφυρο θα πάω χωρίς να δώσω ιδιαίτερη σημασία στο πρόγραμμά του. Είμαι της άποψης ότι οι θερινές αίθουσες είναι κυρίως για να απολαμβάνεις παλιές ταινίες. Επομένως, όταν μετακόμισα στην Αθήνα, κατενθουσιάστηκα που είχα τόσο κοντά μου έναν κινηματογράφο που έδειχνε κλασικό Χόλιγουντ, ευρωπαϊκά φιλμ των 70s και άλλες τέτοιες ταινίες, που στην επαρχία σπάνια έχεις την ευκαιρία να παρακολουθήσεις. Περνώντας απέξω από τον αριθμό 36 στην Τρώων, αμέσως σου τραβάει την προσοχή η χαρακτηριστική, κατακόκκινη είσοδος του σινεμά, στολισμένη με κινηματογραφικές αφίσες. Το καλύτερο, όμως, είναι πως έχει όλα τα προαπαιτούμενα για την τέλεια καλοκαιρινή κινηματογραφική θέαση: άπλετο χώρο, άνετες καρέκλες και καθόλου φασαρία, μιας και είναι χωμένο στην πολυσύχναστη αλλά ήσυχη γειτονιά των Άνω Πετραλώνων. Να σημειωθεί ότι μέχρι και ο Ντέιβιντ Μπερν επισκέφτηκε τον Ζέφυρο, όταν ήρθε στην Αθήνα για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Όποιος έχει γούστο, ξέρει πού να πάει. Ειρήνη Νικολακάκη

Στέλλα/Λιλά

Μόλις έκατσα να γράψω ποιο είναι το αγαπημένο μου θερινό σινεμά, συνειδητοποίησα πως όντως γίνομαι 32 σε λίγες εβδομάδες. Γιατί κάποτε είχα έτοιμη απάντηση αλλά πλέον, η επιλογή μου είναι αποτέλεσμα διαφορετικών προτεραιοτήτων συγκριτικά με το παρελθόν. Γιατί οκ, είναι ασύγκριτη η γεμάτη Ριβιέρα ενώ παίζει κλασικό σινεμά, προφανώς είναι ακαταμάχητο το Cine Paris και η Αθηναία με την τυρόπιτά της, ενώ στα Πετράλωνα, έχουν παίξει ραντεβού στο Ζέφυρο πριν από ποτό στη Λόλα ή το Σπιρτόκουτο ή το Rudu (RIP). Αλλά ο Γιάννης του σήμερα δεν ανταλλάζει με τίποτα από αυτά την ανέμελη άνεση του θερινού γειτονιάς. Εκείνου που πας τελευταία στιγμή, θα βρεις να κάτσεις απροβλημάτιστα, θα έχει σίγουρα κάτι καλό και πηγαινοέρχεσαι ποδαράτος. Επομένως, για όσο έχω έδρα την Κυψέλη, θα με βρείτε είτε στη Στέλλα είτε στο Λιλά. Οι ιδιοκτήτες του τελευταίου δε, είχαν κάποτε την Πολένα στη Λαμπρινή, τον υπαίθριο κινηματογράφο της γειτονιάς μου που πρόλαβα ξυστά, αλλά εύχομαι μια μέρα να ανοίξει ξανά. Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

Cinobo Μασκώτ

Δύσκολη απόφαση, αλλά νομίζω ότι το αγαπημένο μου θερινό… δεν είναι ακριβώς θερινό: είναι το Τριανόν , στη γωνία Κοδριγκτώνος και Πατησίων, με τη συρόμενη οροφή του που ανοίγει το καλοκαίρι σαν μαγική καταπακτή, αποκαλύπτοντάς σου ένα εντελώς ιδιαίτερο αστικό κάδρο. Γενικώς μου αρέσει το Τριανόν, το φουαγιέ με τα υπέροχα μωσαϊκά, που πάντα έχει κάτι έξτρα να δεις όσο περιμένεις, οι άνθρωποι, οι επιλογές του, ε και σίγουρα το γεγονός ότι με θυμάμαι να πηγαίνω από παιδάκι με τους γονείς. Έχω όμως και μια καινούργια αγάπη, τη Νέα Μασκώτ που από φέτος έγινε Cinobo Μασκώτ. Βρίσκεται στο πάρκο του Ρουφ –που αν δεν είσαι της γειτονιάς το προσπερνάς χωρίς να το πολυπροσέξεις διασχίζοντας με το αυτοκίνητο την Κωνσταντινουπόλεως–, παίζει ταινίες που διαλέγει η ομάδα του Cinobo Πατησίων, έχει καλό και δυνατό ήχο (και) στις νυχτερινές προβολές, ενώ η ανακαίνιση έχει ανεβάσει πολύ αισθητικά αυτό το έτσι κι αλλιώς γλυκύτατο θερινό σινεμά. Ρόζα Κοβάνη

Λιλά

Μεγάλωσα στην Κυψέλη και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των κινηματογραφικών μου περιπετειών μέσα στο Αελλώ, το οποίο μάλιστα είχε τη χαρά να υπάρξει μάρτυρας στην πρώτη φορά που σηκώθηκα και έφυγα στη μέση μιας ταινίας, στα δεκατρία μου (συγγνώμη, Γούντι Άλεν). Πλέον έχω μετακομίσει στα Άνω Πατήσια και, στην αναζήτηση ενός θερινού που θα μου επιτρέψει τον άριστο συνδυασμό γρανίτας και τσιγάρου (συγγνώμη, στοματικό στάδιο) έπεσα πάνω στο πανέμορφο Λιλά. Ενώ γοητεύομαι από την αποκλειστικότητα και την κοσμικότητα ενός Cine Paris και νιώθω κάτι στην ταράτσα της Ταινιοθήκης και τη Λαΐδα, το Λιλά επί της οδού Νάξου μου προσφέρει την αίσθηση πως συμμετέχω σε κάτι που συμβαίνει στη γειτονιά μου σε πραγματικό χρόνο. Και συνέβαινε πολύ πριν να γίνει η γειτονιά μου (από τη δεκαετία του 60!) και πολύ πριν η ζωή με φέρει στα Άνω Πατήσια. Μια από τις αγαπημένες μου φορές εκεί, παρακολούθησα το ισοπεδωτικό «Sorry Baby» του Έβα Βίκτορ. Πώς να μην είναι το αγαπημένο σου θερινό αυτό που έχεις κλάψει λίγο ενώ κάθεσαι στις καρέκλες του; Μάντυ Βλασσοπούλου

Cine Paris

Ζούμε σε μία πόλη που συχνά «παντρεύει» το όμορφο με το άσχημο με τρόπο που κάποιοι από εμάς έχουν συνηθίσει και κάποιοι άλλοι αγαπήσει. Κάπως έτσι λοιπόν, η ατόφια ομορφιά που προσφέρει το Cine Paris, φαντάζει σχεδόν εξωπραγματική, σαν σκηνικό από ταινία, ένα μαγικό μέρος που ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι βρίσκεται τόσο κοντά στο σπίτι μου. Είναι δύσκολο να μην πιαστεί έστω και λίγο η ανάσα σου αντικρίζοντας τον βράχο της Ακρόπολης σε τόσο μικρή απόσταση από το κάθισμά σου, να στέκεται φωτισμένος και αγέρωχος όσο εσύ παρακολουθείς τις περιπέτειες της «Αμελί» ή τους αγώνες τένις των «Challengers». Έξτρα μαγικές είναι οι προβολές όταν προλαβαίνεις να κάτσεις στον εξώστη, και τότε πραγματικά αισθάνεσαι ότι αιωρείσαι στην άκρη της πόλης, με φόντο τον αστεράτο καλοκαιρινό ουρανό. Η πιο αξέχαστη στιγμή στο Cine Paris ήταν πριν από αρκετά χρόνια, τελευταίες μέρες Αυγούστου, όταν στα περίπου μισά της ταινίας ξεκίνησε να ψιχαλίζει, με εκείνες τις χοντρές σταγόνες που προμυνύουν καταγαίδα. Ανοίχτηκαν τότε από το προσωπικό αρκετές ομπρλελες δαπέδου για τους (πάλι καλά όχι πολλούς θεατές) και ορισμένες στιγμές μετά, εγώ και η φίλη μου παρακολουθούσαμε το «Rush» κάτω από μία πάνινη κάλυψη, ενώ γύρω μας έβρεχε μανιωδώς και η Ακρόπολη σχεδόν δεν φαινόταν από την ομίχλη.  Κρίστυ Περρή

Ηλέκτρα

Σινέ Φιλοθέη

Cine Πέραν / Cine Άλιμος