«72 Ώρες Προθεσμία»: Μπρένταν Φρέιζερ και Άντριου Σκοτ σε ένα χλιαρό πολεμικό δράμα

Θα πίστευε κανείς πως δεν υπάρχει κάποια πλευρά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που αξίζει να δούμε στη μεγάλη οθόνη και δεν έχουν ήδη συμβεί. Θα το πήγαινα ένα βήμα παρακάτω και θα έλεγα πως μπορεί ακόμη και η απόβαση στη Νορμανδία να μην έχει κάτι πια να δώσει. Τουλάχιστον, όχι αν το πρότζεκτ που έχεις στο μυαλό σου είναι με κάθε τρόπο συμβατικό και προβλέψιμο. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί το «72 Ώρες Προθεσμία» του Άντονι Μάρας, ένα δράμα που επικεντρώνεται στις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα πριν από τη μεγαλύτερη απόβαση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Με το φάντασμα της αποτυχημένης απόβασης, «Επιχείρηση Τίγρης» να στοιχειώνει τις Συμμαχικές Δυνάμεις, ο Αρχιστράτηγος Άιζενχαουερ (Μπρένταν Φρέιζερ) προσπαθεί να προετοιμάσει το έδαφος για μια νέα προσπάθεια. Αποφασισμένος να αποφύγει την καταστροφή της προηγούμενης επιχείρησης, προετοιμάζει κάθε πτυχή της επίθεσης στην εντέλεια, από τον αντιπερισπασμό ως την πιο έγκυρη πρόβλεψη του καιρού για εκείνη τη μέρα. Όταν, αντίθετα σε πλήρη αντίθεση με την άποψη του συνεργάτη του αρχιστράτηγου, ο κορυφαίος μετεωρολόγος Τζέιμς Σταγκ (Άντριου Σκοτ) ισχυρίζεται πως μια ισχυρή καταιγίδα έρχεται στην περιοχή, ο Άιζενχαουερ θα πρέπει να πάρει μια απόφαση που μπορεί να του κοστίσει την έκβαση του πολέμου.

Η πραγματικότητα είναι καλύτερη απ’ τη μυθοπλασία

Η ιστορία που διαλέγει να αφηγηθεί ο Μάρας, βασισμένος στο θεατρικό «Pressure» του ηθοποιού και συγγραφέα Ντέιβιντ Χάιγκ, είναι εμπνευσμένη από την πραγματικότητα. Ο καιρός έπαιξε πράγματι κομβικό ρόλο στην επιτυχία της επιχείρησης, ενώ ο ίδιος ο Άιζενχαουερ λέγεται πως ισχυρίστηκε, χαριτολογώντας, πως η διαφορά που έφερε τη νίκη στις Συμμαχικές Δυνάμεις είχε να κάνει με το γεγονός πως «είχαν καλύτερους μετεωρολόγους από τους Γερμανούς.

Ο Μάρας επιχειρεί να μεταφέρει την αγωνία και την ένταση της μάχης μέσα σε ένα δωμάτιο, αντικαθιστώντας τα όπλα και τις σφαίρες με πίνακες βαρομετρικής πίεσης και συνεδριάσεις. Για να το καταφέρει αυτό, χρειάζεται να μεγεθύνει τους τσακωμούς ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, δημιουργώντας τεχνητές εντάσεις που αποξενώνουν τον θεατή. Για ποιο λόγο ο Άιζενχαουερ δεν πιστεύει τον ειδικό που προσκάλεσε στο στρατόπεδό του; Πόση ένταση μπορεί να προκαλέσει μια συνάντηση της οποίας οι συζητήσεις επαναλαμβάνονται; Γιατί το επιχείρημα που αποδυναμώνει εντελώς τη θέση του «αντιπάλου» του Σταγκ εκφέρεται την τελευταία δυνατή στιγμή;

Ταυτόχρονα, η αχρείαστη και μελοδραματική ιστορία της συζύγου του Σταγκ (μια έγκυος που γεννά σε ένα νοσοκομείο που βομβαρδίστηκε, χωρίς καμία δυνατότητα επικοινωνίας) εντείνει την αίσθηση ενός συναισθηματικού εκβιασμού τόσο προφανούς όσο και προβλέψιμου.

Γνωστοί μεταξύ μας

Ξεπερνώντας την αδυναμία της πλοκής, το καστ καταφέρνει να στηρίξει μια ιστορία που διαφορετικά θα κατέρρεε: ο σοβαρός και γεμάτος αυτοπεποίθηση Φρέιζερ μας πείθει με τη μελαγχολία και την ενοχή του, όπως και ο αυστηρός και ακριβής Σκοτ απέναντί του. Εξαιρετική είναι και η ερμηνεία της Κέρι Κόντον, ως το διοικητικό δεξί χέρι του Αμερικάνου αρχιστράτηγου.

Στο τέλος της μέρας, το «72 Ώρες Προθεσμία» αφήνει την αίσθηση ενός συμβατικού δράματος που πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού. Βασίζεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στο συναισθηματικό βάρος του καστ της, αλλά, δυστυχώς για τον Μάρας,