«Daisy Bells»: Το κοινωνικοπολιτικό burnout στον καμβά του Παναγιώτη Κεφαλά
Η γκαλερί Cypher παρουσιάζει τη νέα ατομική έκθεση του καλλιτέχνη.
Η ανεξάρτητη γκαλερί Cypher παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής του Παναγιώτη Κεφαλά, «Daisy Bells», έως τις 7 Νοεμβρίου, σε επιμέλεια Ιωάννας Γερακίδη. Μέσα από μια σειρά ζωγραφικών αναπαραστάσεων ιστορικών αρχείων, κινηματογραφικών εικόνων και προσωπικών σημειώσεων, η έκθεση εξερευνά ζητήματα και περιόδους οικονομικής κατάρρευσης και κοινωνικοπολιτικής εξάντλησης, καθώς και τα φαινόμενα ψυχικής αποσύνδεσης ή αποστασιοποίησης που συχνά τις συνοδεύουν.
Ο Κεφαλάς προσεγγίζει τη ζωγραφική όχι μόνο ως καλλιτεχνικό μέσο, αλλά και ως μια διαδικασία ικανή να ανατρέψει τους ρυθμούς του γραμμικού χρόνου, της συστηματικής παραγωγής ή της ελεγχόμενης παραγωγικότητας. Η έκθεση, παρουσιάζοντας νέα και παλαιότερα έργα, επιχειρεί να λειτουργήσει ως ρήγμα σε ό,τι ορίζεται συμπαγές, λειτουργικό, αψεγάδιαστο. Εκείνο που ξαφνικά κατακερματίζεται ή, αντίθετα, αναπτύσσεται ραγδαία· εκείνο που επίμονα αντιστέκεται ή προσωρινά απορροφάται από ένα νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, συγκροτεί τον βασικό άξονα της έκθεσης.
Προερχόμενος από το ομώνυμο τραγούδι που έγραψε ο Harry Dacre το 1892, το οποίο αργότερα συνδέθηκε με την ταινία «2001: A Space Odyssey», ο τίτλος της έκθεσης, «Daisy Bells», αντανακλά ζητήματα που κινούνται γύρω από τη συνείδηση, τον χρόνο ή την εργασία, αλλά και γύρω από τις συνδέσεις και διασταυρώσεις των ζητημάτων αυτών με την τεχνολογία ως υπόσχεση, την κατάρρευση ως μονόδρομο και τον θρίαμβο ως σανίδα σωτηρίας. Γεωπολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που έχουν σημαδέψει την σύγχρονη ιστορία και αφορούν τόσο την εκμετάλλευση ανθρώπινων σωμάτων και τόπων, όσο και αλόγιστους χειρισμούς φυσικών ή οικονομικών πόρων, αποτελούν μέρος μιας αφήγησης που δεν περιορίζεται χωρικά, αλλά αντίθετα επιδιώκει να βρει τις πιθανές συνάψεις μεταξύ σημείων φαινομενικά ασύνδετων. Μέσω των ζωγραφικών του έργων, που καταγράφουν μια πραγματικότητα σχεδόν άπιαστη, η εικαστική γλώσσα του Κεφαλά διερευνά τα αντιφατικά αυτά σχήματα που ορίζουν την καθημερινότητά μας, και τα άτυπα κοινωνικά συμβόλαια που καθημερινά επιτελούμε ή μέσα στα οποία επιβιώνουμε.
Διαβάστε επίσης
Πώς εμείς, υποκείμενα του δυτικού κόσμου, μπορούμε να ακολουθήσουμε ένα τέτοιο σύστημα που συχνά μετασχηματίζεται ταχύτερα από εμάς τους ίδιους, χωρίς να αποσυντεθούμε ή να αποσυνδεθούμε από τον κόσμο γύρω μας; Στην ταινία, η φωνή του HAL –ενός υπολογιστή ανίκανου να προδώσει την αλήθεια του και, ως εκ τούτου, να διαχειριστεί αντικρουόμενες εντολές– που σταδιακά σβήνει καθώς τραγουδά, λειτουργεί ως πύλη προς μια ματιά ή ένα λεξιλόγιο που ενημερώνει την πρακτική του Κεφαλά.
Τα έργα της έκθεσης θέτουν ερωτήματα σχετικά με το τι απαιτείται προκειμένου να εξελισσόμαστε διαρκώς, να παράγουμε ακατάπαυστα ή απλά να παραμένουμε ορατοί, χωρίς ωστόσο να προδίδουμε ή να εγκαταλείπουμε μια ηθική και ποιητική που αντιστέκεται σε τέτοιου είδους, συχνά αόρατες, επιβολές εξουσίας. Και παράλληλα, αναρωτιούνται αν τελικά μπορούμε να ελιχθούμε με τρόπους που είτε ξεγελούν, είτε προσωρινά αναιρούν την επιτάχυνση, βρίσκοντας άλλες μεθόδους ύπαρξης και συνύπαρξης.
Μέσα από την αποσπασματική αναβίωση πραγματικών και φανταστικών εικόνων προερχόμενων από εμβληματικές περιόδους ανάπτυξης, τραπεζικές κρίσεις, μεγάλες χρηματιστηριακές ανόδους ή πτώσεις, και τις επακόλουθες ή επαναλαμβανόμενες συνέπειές τους, η έκθεση επιχειρεί να μας υπενθυμίσει εκείνα που βρίσκονται πίσω από όσα καταγράφονται, μετριούνται, ταξινομούνται ή εκείνα που, παραμένοντας απρόβλεπτα, κατορθώνουν να ανακτήσουν την αυτονομία τους. Πρόκειται για μια έκθεση η οποία, προκειμένου να αποσταθεροποιήσει την εξουσία της κλιμάκωσης, διασπάται σε μέρη, μεταμορφώνεται με τον χρόνο, εντείνεται σε κάθε μετατροπή της.
