Τι βιβλία διαλέγουν τα δεκάχρονα από μια έκθεση βιβλίου; 

Ως βέρα Νεοσμυρνιώτισσα, δεν γίνεται να μην επισκεφτώ την πρωτομαγιάτικη Έκθεση Βιβλίου στην κεντρική πλατεία Νέας Σμύρνης, που γίνεται σε συνδιοργάνωση του Δήμου και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εκδοτών. Φέτος, όπως κάθε χρόνο, στήθηκε για δέκα μέρες και φιλοξένησε δεκάδες εκδοτικούς οίκους. 

Καθιερωμένη βόλτα για την οικογένεια στην πλατεία, και έτσι βρέθηκα εκεί με τα παιδιά μου και τα ξαδέλφια τους. Μια μικρή κινητή μονάδα ενέργειας, με βασικό καύσιμο τα σνακ και τα memes. Το βιβλίο, να το πούμε ευγενικά, δεν είναι ακριβώς το φυσικό τους περιβάλλον. Είναι η γενιά των τάμπλετ, των βίντεο των 15 δευτερολέπτων και της διάσπασης της προσοχής. Το βιβλίο δύσκολα βρίσκει θέση ανάμεσα σ’ αυτά.  

Πηγαίνοντας, είχα ήδη γράψει το σενάριο στο μυαλό μου: θα περάσουν την έκθεση σαν να είναι διαφήμιση που δεν μπορείς να κάνεις skip, θα ρίξουν μια βαριεστημένη ματιά και θα μου ζαλίσουν τον έρωτα να φύγουμε και να πάμε για παγωτό. 

Στην αρχή, το ομολογώ, επιβεβαιώθηκα. Περπατούσαν με εκείνο το βλέμμα του «πότε τελειώνει αυτό;» και «γιατί μας έφερες εδώ βόλτα;». Μέχρι που ο ένας σταμάτησε απότομα, γύρισε πίσω και φώναξε: «ΕΛΑΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ!».

Τρέξαμε. (Ναι, τρέξαμε. Γιατί όταν ένα παιδί φωνάζει έτσι, ή βρήκε κάτι πολύ καλό ή κάτι πολύ επικίνδυνο.) Είχε βρει λοιπόν μια σειρά βιβλίων με ιστορίες διάσημων ποδοσφαιριστών. Τα ματάκια του είχαν αστράψει και τα χεράκια του έπιαναν το ένα βιβλίο μετά το άλλο. Ο Μέσι, ο Ρονάλντο, ο Εμπαπέ και όλοι οι αγαπημένοι του παίκτες μέσα σε σελίδες. 

«Αυτόν τον θέλω!»
«Και αυτόν!»
«Έχει κι άλλους;» 

Αγοράσαμε τον Ρονάλντο και τον Εμπαμπέ, ο Μέσι έμεινε για την επόμενη φορά, γιατί πρέπει να μάθουν και κάτι βασικό, ότι υπάρχει και το budget. 

Λίγο παρακάτω, άλλος ένας ποδοσφαιρόφιλος της παρέας ανακάλυψε ένα παιδικό βιβλίο για τα μεγάλα γήπεδα του κόσμου. Από το Καμπ Νου μέχρι το Μαρακανά. Εκεί να δείτε ματάκια να γυαλίζουν. Ήταν σαν να τους έδινες έναν χάρτη θησαυρού. Οι άλλοι δύο της παρέας που δεν είναι τόσο της μπάλας, άρχισαν να χαζεύουν κάτι βιβλία για το Minecraft με κατασκευές.  

Από εκείνο το σημείο και μετά, η αποστολή ήταν ξεκάθαρη: σκανάρισμα της έκθεσης για οτιδήποτε σχετίζεται με ποδόσφαιρο ή Minecraft. Πήγαιναν πάνω-κάτω στα περίπτερα σαν κυνηγόσκυλα και για να μην τα πολυλογώ, μου διέλυσαν το budget. Αφού ήταν για βιβλία, όμως, χαλάλι. Είπα κι εγώ «άσε τις τσιγκουνιές τώρα, έχουν ανακαλύψει το βιβλίο». 

Αυτό δεν είναι το νόημα; Δεν θα αγαπήσουν ξαφνικά την κλασική λογοτεχνία. Δεν θα αφήσουν τα τάμπλετ για να διαβάσουν Ντοστογιέφσκι (ας είμαστε ρεαλιστές). Το θέμα είναι να γίνει το πρώτο κλικ. Να συνδεθεί το βιβλίο με τον κόσμο τους, με αυτό που ήδη τους ενθουσιάζει. 

Γιατί το βιβλίο δεν είναι ιερό αντικείμενο σε βιτρίνα. Είναι μέσο και γέφυρα. Αν αυτή η γέφυρα ξεκινάει από τον Μέσι ή το Minecraft, αν αυτά τους κάνουν να ανοίξουν ένα βιβλίο και να διαβάσουν, εγώ είμαι ευχαριστημένη. 

Το ζητούμενο δεν είναι να διαβάσουν τα σωστά βιβλία, είναι να διαβάσουν. Να μπουν στη διαδικασία. Να καταλάβουν ότι μέσα σε αυτές τις σελίδες υπάρχει κάτι που τους αφορά. Τώρα είναι ο Εμπαπέ. Αύριο, ποιος ξέρει;  

Rating Έκθεσης Βιβλίου: 0/10 πριν την ανακάλυψη των ποδοσφαιριστών και του Minecraft. 10/10 μετά. Και έβαλαν και τόνο. 

ΥΓ. Το βράδυ στο κρεβάτι κρατούσαν βιβλία. Είχα καιρό να το δω αυτό.