Μια βουτιά στο μέλλον: Τα παιδιά εξερευνούν (και βαθμολογούν) το ADAF

Πόσο δύσκολο είναι η ψηφιακή τέχνη να εντυπωσιάσει ένα παιδί που έχει γεννηθεί σ’ έναν ψηφιακό κόσμο; Θα έλεγα ότι είναι απαραίτητη για να συνδέσει το ψηφιακό DNA του και με μια πλευρά του εαυτού του που η καθημερινή χρήση της τεχνολογίας, έτσι όπως την λαμβάνει, δεν το συνδέει καθόλου.

Μπαίνοντας στις εγκαταστάσεις του παλιού εργοστασίου στο Γκάζι, εκεί που το 22ο Athens Digital Arts Festival (ADAF 2026) έχει στήσει τον μικρόκοσμο του, τα δύο παιδιά μου, εννιά ο ένας και έντεκα ο άλλος, κατάλαβαν αμέσως τι είναι το μεγάλο led wall που σε υποδέχεται στην είσοδο. «Είναι waterline graffiti!» είπε ο μικρός και έτρεξε στην ουρά για να ζωγραφίσει με νερό τα pixels και να δει το ίχνος που άφησε να εξαφανίζεται αμέσως.

Ακριβώς δίπλα, στο «The Passangers» περπατήσαμε μέσα σε μια κάψουλα και πολλαπλασιαστήκαμε σε άπειρες αντανακλάσεις. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες selfies βγάλαμε εκεί μέσα, σ’ αυτή την εγκατάσταση του Guillaume Marmin που διερευνά τις συνδέσεις ανάμεσα στο φως, τον ήχο και τον χώρο.

Μέσα στην αίθουσα με τα installations, τα παιδιά μου (κι εγώ μαζί) κάναμε βουτιά σε μια εγκατάσταση που μιμείται μια πισίνα, έργο του Πολωνού εικαστικού καλλιτέχνη, σχεδιαστή, μηχανικού και αρχιτέκτονα Artur Grycuk.

Την προσοχή τους τράβηξε και η εγκατάσταση «Unsettled», έργο τριών μεταναστών από τη Λατινική Αμερική που ζουν στην Ισπανία, η οποία εξερευνά με διαδραστικό τρόπο τη δυναμική της ανθρώπινης και θαλάσσιας μετανάστευσης ως μια ζωτική δύναμη που ρέει τόσο μέσα στα σώματα όσο και στα φυσικά συστήματα.

Μπροστά από το installation «Pinus Pinea» είδαν μια συνεχόμενη μεταμόρφωση που ήθελε να θέσει το ερώτημα τι μπορεί να μας πει σήμερα ένα δέντρο που κάποτε πιστεύαμε ότι είναι αιώνιο. Τολμώ να πω ότι χάζεψαν λίγο, γιατί κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα. Και ο μεγάλος κόλλησε εκεί, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ως προέφηβος είχε πει τη λέξη «βαριέμαι» δέκα φορές.

Στο «Depth Array», μια οπτικοακουστική εγκατάσταση του Robin Beekman που εξερευνά την αντίληψή μας για το βάθος, δημιουργώντας επίπεδα φωτός στον χώρο, περπατούσαν πέρα-δώθε προσπαθώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει εδώ.

Φυσικά παρακολουθήσαμε και μερικά workshops. Στο ένα, ο τεχνολόγος ήχου, παραγωγός εναλλακτικής μουσικής και εκπαιδευτικός Τάσος Στάμου έδινε μαζί με τα παιδιά ζωή σε παλιά ηλεκτρονικά μουσικά όργανα, και τα μεταμόρφωνε σε κάτι καινούργιο με νέα χρήση και ήχους.

Στο δεύτερο workshops, η Αλεξάνδρα Παπαηλία, πολιτικός μηχανικός με αγαπημένο της χόμπι τα origami, έδειξε στα παιδιά αυτή την ιδιαίτερη τέχνη. Κάπου εδώ να πω ότι ο ενώ πίστευα ότι μ’ αυτό θα κολλήσει ο εντεκάχρονος που κάποτε έφτιαχνε πολλά origami, τελικά κόλλησε ο εννιάχρονος που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να παίζει μπάλα. Άβυσσος η ψυχή των παιδιών.

Εδώ φτιάξαμε μια πεταλούδα, ένα καπέλο σαμουράκι κι έναν λαγό. Τελειωμό δεν είχαμε.

Και τελικά, τι τους άρεσε περισσότερο από αυτό το διαδραστικό playground που είχε στήσει φέτος το ADAF με διαδραστικά installations, animation, εκπαιδευτικά εργαστήρια και VR; Ζήτησα να μου κάνουν ένα top3 της εμπειρίας και καταθέτω την εντελώς υποκειμενική μας τοποθέτηση:

«Η πισίνα με τις φωτεινές μπάλες!»

«Το origami!»

«Ο κύκλος που έμπαινες μέσα και λουζόσουν με φως!»

Κάπου εδώ να πω ότι τους άρεσε και το τοστ που φάγαμε από την καντίνα μέσα στην Τεχνόπολη. Και πολύ στεναχωρήθηκαν που δεν μπόρεσαν να το βάλουν και αυτό στο top3 τους.

Το συνολικό τους rating για το ADAF 2026: 8/10 (και μέτρησε και το τοστ).