«Ράντικαλ»: Πολυπολιτισμικό όπως η γειτονιά του

Η Κυψέλη είναι για μένα μια σπουδαία πολυπολιτισμική γειτονιά, όπου συνυπάρχουν λαοί, κουλτούρες και θρησκείες. Ευτυχώς, όσο κι αν προσπάθησαν αρκετοί, ούτε περιθωριοποιήθηκε ούτε έγινε γκέτο.

Αυτήν τη διαφορετικότητα τη βλέπεις παντού, όπου κι αν πας: από τη Φωκίωνος στην Αγίου Μελετίου ως την Αγίας Ζώνης· διάφορες φυλές, παιδιά όλων των χρωμάτων που παίζουν μαζί, μαγαζιά που πουλάνε από αρμένικο ψωμί μέχρι αφρικάνικα καρυκεύματα.

Στον πεζόδρομο, λοιπόν, της Αγίας Ζώνης, ακριβώς απέναντι από το «Ντύλαν», άνοιξε το «Ράντικαλ», και είναι σπουδαίο όλο αυτό γιατί δημιουργήθηκε μια πραγματική πιάτσα φαγητού.

Αν σκέφτεστε ότι μπορεί να σας δυσκολέψει το πάρκινγκ, στην Αγίου Μελετίου υπάρχει πληθώρα χώρων στάθμευσης, με κόστος € 5-6 το τρίωρο, αν και με λίγη υπομονή θα βρεις να παρκάρεις. Αν πας και μέρα που είναι κλειστά τα μαγαζιά, τότε η αποστολή σου γίνεται ακόμα πιο εύκολη.

Το «Ράντικαλ» είναι δημιούργημα δύο φίλων, ο ένας εκ των οποίων είναι μάγειρας, που έφτιαξαν ένα μαγαζί για να έρχονται οι φίλοι τους και να ακούνε μουσική. Να τονίσω ότι σου δίνει αυτήν τη δυνατότητα το «Ράντικαλ»: δηλαδή να καθίσεις να πιεις ένα ποτό ή να απολαύσεις το κρασί σου. Αν το κρίνω στενά επιχειρηματικά, το βρίσκω αυτοκτονική ιδέα, αλλά είπαμε: οι δύο αυτοί τύποι είναι διαφορετικοί.

Η κουζίνα του «Ράντικαλ» είναι ένα κράμα από όλες τις κουζίνες και τις γεύσεις του μάγειρα. Υπάρχει, βέβαια, μια ελληνική βάση, αλλά γίνονται και κάμποσοι πειραματισμοί. Όπως στα δύο ορεκτικά που δοκιμάσαμε: το πιάτο με τα μύδια και τις πατάτες, το οποίο προτείνω να το φάτε με το κουτάλι για να μη χαθεί ίχνος φαγητού, και την καπνιστή μελιτζάνα και τις μους φέτας και ντομάτας. Εκτός από λιχούδικα, τα βρήκα και πάρα πολύ έξυπνα πιάτα. Δεν θα τα χαρακτήριζα αποδομημένα, καθώς δεν αποδομούν κάποιο φαγητό· απλώς δημιουργούν ένα νέο.

Το ράμεν δεν σας κρύβω ότι δεν με ενθουσίασε. Όχι επειδή ήταν χορτοφαγικό, απλώς κάπως με μπέρδεψαν οι πολλαπλές εντάσεις του πιάτου και ίσως το ψωμάκι-κρουτόν που διαλυόταν στο ζωμό. Το γιουβέτσι με μοσχάρι είχε μια πολύ έξυπνη προσέγγιση, γιατί ήταν μαδημένο και έκανε μια ωραία ένωση με το κριθαράκι. Θα πω ωστόσο –αν και μπορεί να σας φανεί περίεργο– ότι μου άρεσε πιο πολύ σκέτο, χωρίς τη βοήθεια της μους τυριού.

Εξαιρετικό βρήκα το κατσικάκι φρικασέ, το οποίο, όμως, θέλει ένα καλό ανακάτεμα, γιατί αλλιώς μπορεί να σας φανεί έως και φλατ.

Το τέλος μάς βρήκε με χειροποίητα κουρκουμπίνια, τα οποία ήταν καλοφτιαγμένα, πληθωρικά και μπαμπάτσικα. Θα πω ότι, αν σκεφτόταν ο σεφ να φτιάξει ένα μαγαζί μόνο με κουρκουμπίνια, θα έλυνε πιστεύω το πρόβλημα της ζωής του.

Και οι δύο του χώροι, ο εσωτερικός και τα τραπεζάκια στον πεζόδρομο της Αγίας Ζώνης, είναι ωραίοι. Προτιμώ όμως τον εσωτερικό, γιατί είναι πραγματικά πολύ καλές οι μουσικές τους επιλογές, ενώ ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στο σέρβις του εστιατορίου, που είναι εξαιρετικό.

Στο «Ράντικαλ» με € 70 τα δύο άτομα και έχεις χορτάσει και έχεις ξεδιψάσει και έχεις περάσει εξαιρετικά.

Αγίας Ζώνης 31, Κυψέλη, 2108672125