Την επόμενη φορά, γυρίστε την ετικέτα της μπύρας

Σε ένα νησί που οι περισσότεροι συνδέουν με τη διασκέδαση, τα ηλιοβασιλέματα και τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του, υπάρχει και μια άλλη, πιο αυθεντική πλευρά. Στη Μύκονο λειτουργεί ένα μικροζυθοποιείο που δεν παράγει απλώς μπύρα, αλλά προσπαθεί να αποτυπώσει μέσα σε κάθε μπουκάλι κάτι από τον τόπο του. Το όνομά του είναι Mikonu και είναι το μοναδικό μικροζυθοποιείο του νησιού.

Μια μπύρα με γεύση Μυκόνου

Αυτό που κάνει τη Mikonu να ξεχωρίζει είναι η φιλοσοφία της: οι μπύρες της παράγονται με υλικά που προέρχονται από το ίδιο το νησί. Ένα από αυτά είναι τα φραγκόσυκα, που δίνουν μια ιδιαίτερη ταυτότητα σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μπύρες της ζυθοποιίας. Η μπύρα με φραγκόσυκο είναι πραγματικά απίστευτη, ενώ εξαιρετική εντύπωση αφήνει και η lager τους.

Πίσω από αυτή την προσπάθεια βρίσκονται άνθρωποι με όραμα. Πρόσφατα, είχα την ευκαιρία να συναντήσω έναν από τους δύο ιδρυτές, τον Αντώνη, ο οποίος από το 2017 δουλεύει με επιμονή για την παραγωγή μιας μπύρας που δεν θέλει απλώς να πουληθεί στη Μύκονο, αλλά να ανήκει πραγματικά σε αυτήν. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι οι μπύρες της Mikonu διατίθενται μόνο στο νησί. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά για τη σχέση της ζυθοποιίας με τον τόπο της.

Όταν η ετικέτα δεν λέει πάντα την αλήθεια

Εδώ αξίζει να ανοίξει μια μεγαλύτερη συζήτηση. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες μπύρες να κυκλοφορούν με ονόματα νησιών. Μπύρα Αγαθονησίου, μπύρα Παξών, μπύρα Ιμίων και πολλές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις. Το πρόβλημα δεν είναι το όνομα από μόνο του, αλλά το γεγονός ότι πολλές φορές η μπύρα δεν παράγεται στο νησί που αναγράφεται στην ετικέτα.

Αν γυρίσεις το μπουκάλι και διαβάσεις προσεκτικά τα στοιχεία παραγωγής, θα διαπιστώσεις συχνά ότι η μπύρα παράγεται κάπου στην Αθήνα, στη Λαμία ή σε άλλη περιοχή, και απλώς κυκλοφορεί με μια νησιώτικη ονομασία. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται η εντύπωση ενός τοπικού προϊόντος, χωρίς όμως να υπάρχει πραγματική παραγωγική σύνδεση με τον τόπο που προβάλλεται.

Και ίσως κάποιος αναρωτηθεί: πού είναι το κακό; Το ζήτημα, κατά τη γνώμη μου, είναι κυρίως ηθικό. Γιατί τέτοιες πρακτικές μπορούν να αδικήσουν ανθρώπους που επενδύουν χρόνο, κόπο και χρήματα για να δημιουργήσουν κάτι αυθεντικό στον τόπο τους. Ανθρώπους που δεν χρησιμοποιούν απλώς ένα όνομα ως εμπορικό τέχνασμα, αλλά προσπαθούν να χτίσουν μια πραγματική γευστική ταυτότητα.

Μπορεί η μπύρα να γίνει γευστική κληρονομιά;

Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μιλάμε με σεβασμό για το κρασί και την προέλευσή του. Μιλάμε για αμπελώνες, ποικιλίες, περιοχές, μικροκλίματα και ανθρώπους που δίνουν χαρακτήρα σε κάθε ετικέτα. Γιατί να μη συμβεί κάτι αντίστοιχο και με την μπύρα;

Ίσως σήμερα να μη δίνουμε στην μπύρα την ίδια σημασία. Όμως σε 10 ή 20 χρόνια από τώρα, γιατί να μην υπάρχουν μπύρες που θα συνδέονται πραγματικά με τον τόπο τους; Γιατί να μη μιλάμε για τις μπύρες ενός νησιού ως κομμάτι της γευστικής του κληρονομιάς, όπως μιλάμε για τα κρασιά, τα τυριά ή άλλα τοπικά προϊόντα;

Η αληθινή μπύρα ενός νησιού

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βρεθείτε σε ένα νησί, μπροστά σε ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, και θα θελήσετε να απολαύσετε μια μπύρα που παρουσιάζεται ως τοπική, κάντε κάτι απλό: γυρίστε την ετικέτα και διαβάστε την αλήθεια. Προσοχή στις αντιγραφές και στις εύκολες εμπορικές ιστορίες. Αξίζει να στηρίζουμε εκείνους που παράγουν με ειλικρίνεια, εκείνους που δένουν το προϊόν τους με τον τόπο τους και δεν μένουν μόνο στο εμπόριο. Γιατί πίσω από μια πραγματικά τοπική μπύρα δεν υπάρχει μόνο μια ετικέτα. Υπάρχει κόπος, όραμα και ένας τόπος που βρίσκει έναν ακόμη τρόπο να αφηγηθεί την ιστορία του.