Γιατί ξεκίνησα ένα book club με γυναίκες συγγραφείς

Βιβλίο

Γιατί ξεκίνησα ένα book club με γυναίκες συγγραφείς

Κρίστυ Περρή
Κρίστυ Περρή

Σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο και ασχολείται με το γράψιμο από πολύ νωρίτερα. Την τελευταία δεκαπενταετία φιλοξενείται από ελληνικά μέσα (Αθηνόραμα, Athens Voice, Elle, Down Town, Πρώτο Θέμα, Exodos, καθώς και το δικό της One of Us), για να λέει τη γνώμη της για την ποπ κουλτούρα, το φαγητό, το σινεμά, την τηλεόραση και όλα τα «in between». Αρκετά αφηρημένη ώστε να ξεχάσει με τι καταπιάστηκε πριν από 24 ώρες, αρκετά έξυπνη ώστε να σου εξηγήσει για ποιο λόγο ο αγαπημένος σου άνδρας κωμικός είναι προβληματικός και καθόλου αστείος. Έχει μόνιμα ένα μισοτελειωμένο πρότζεκτ στα σκαριά και άλλες 50 καλές ιδέες που δεν έχει προλάβει να αναπτύξει. Όταν δεν γράφει, έχει το δικό της στούντιο με χειροτεχνικά workshops στο Κουκάκι, το Hearts and Crafts Studio.

Περιεχόμενα

Το 2025 ήταν η χρονιά που διάβασα μηδέν λογοτεχνικά βιβλία. Θα ήθελα πάρα πολύ να ξεκινήσω τις δικαιολογίες για την απαιτητική δουλειά μου, τα υπόλοιπα χόμπι μου και τις εξόδους στην πόλη, όμως η σκληρή αλήθεια της κατάστασης είναι ότι αντικατέστησα τις στιγμές που θα μπορούσα να διαβάζω με ένα βλακώδες και ατέλειωτο doomscrolling. Και τι είχα να δείξω από όλο αυτό; Διάσπαση προσοχής και έναν τηγανισμένο εγκέφαλο.

Δες περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις





Πρόσθεσε το Exodos στη Google

Πήρα λοιπόν, την απόφαση να βάλω ξανά τα βιβλία στη ζωή μου από την αρχή του νέου χρόνου, γεγονός που αρχικά μου φάνηκε αρκετά εύκολο, καθώς οι χριστουγεννιάτικη άδεια δεν είχε ακόμα τελειώσει και ήμουν ακόμα τρελαμένη με το «Heated Rivalry». Επομένως, τη στιγμή που έμαθα ότι βασίζεται σε σειρά μυθιστορημάτων, ήθελα επειγόντως να διαβάσω την συνέχεια. Ολοκλήρωσα το δεύτερο βιβλίο μέσα σε λίγες μέρες, γεγονός που με γέμισε με ένα συναίσθημα που είχα τελείως ξεχάσει: αυτή την αίσθηση ικανοποίησης δηλαδή όταν κλείνεις ένα καλό βιβλίο, μαζί με το γλυκόπικρο αντίο στους χαρακτήρες και το σύμπαν του. Ένιωσα ακόμα τον ενθουσιασμό να ανυπομονείς να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο και να βουτήξεις σε νέες γραπτές περιπέτειες. 

Νέες βιβλιοφιλικές  παρέες

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στα οποία αναφερόμουν, όταν στην αρχή του κειμένου μίλησα για τις δουλειές και τα χόμπι που με κράτησαν μακριά από το διάβασμα την προηγούμενη χρονιά, ήταν το «Hearts and Crafts Studio». Πρόκειται για έναν πολυχώρο στον Κουκάκι που έχουμε δημιουργήσει εγώ και η μαμά μου. Εκεί, φιλοξενούμε κόσμο που θέλει να ασχοληθεί με εύκολες χειροτεχνίες, να χαλαρώσει, να φτιάξει κάτι με τα χέρια του και να περάσει μερικές δημιουργικές ώρες μακριά από την πραγματικότητα. Εναλλακτικά, το αποκαλώ «happy place» γιατί με κάνει γνήσια χαρούμενη. Όπως ήταν φυσικό, η ευφορία που ακολούθησε το διάβασμα ενός καλού βιβλίου με έκανε να το φέρω στο μυαλό μου αμέσως.

Εφόσον υπήρχε το μέρος, το κοινό και οι διοργανωτές, τι με εμπόδιζε από το να φέρω το βουνό στον Μωάμεθ. Μάλλον είχε έρθει η ώρα να εντάξω τα βιβλία στο «Hearts and Crafts» και να μην περάσω άλλη μία χρονιά τελείως αδιάβαστη. «Πώς θα σου φαινόταν να ξεκινήσουμε ένα book club;» ρώτησα την μαμά μου. Και πιάσαμε δουλειά. 

Girls Only

To θέμα του club ήταν το επόμενο που έπρεπε να λυθεί. Η αρχική μου ιδέα ήταν να επικεντρωθούμε στο genre των ρομαντικών μυθιστορημάτων, μιας και είναι άκρως δημοφιλές online και δεν είχα να φοβηθώ το ενδεχόμενο έλλειψης συμμετοχών. Παρόλα αυτά, δυστυχώς, το γούστο μου με το είδος είναι πολύ συγκεκριμένο και τα περισσότερα από τα περιζήτητα βιβλία με αφήνουν από αδιάφορη έως ενοχλημένη. Δεν θα μπορούσα ποτέ να υποστηρίξω κάποια σοβαρή συζήτηση με αφορμή την Κολίν Χούβερ («It Ends with Us») και απλά θα γινόμουν αντιπαθητική. Ένα πολύ πιο ευρύ και εύκολο πρότζεκτ ήταν να ασχοληθούμε μόνο με γυναίκες συγγραφείς, ανεξαρτήτως κατηγορίας και εποχής, καλύπτοντας τα πάντα από την Βιρτζίνια Γουλφ μέχρι την Έμιλυ Χένρι. 

Η οργάνωση, το άνοιγμα των συμμετοχών και ένα μεγάλο λάθος

Το αμέσως επόμενο βήμα ήταν να ανοίξει το book club στο κοινό. Μέσω της πλατφόρμας του «Hearts and Crafts» στο ίνσταγκραμ ανακοινώσαμε το πρότζεκτ, εξηγώντας πως το μόνο που έχει να κάνει κάποιος ή κάποια για να συμμετέχει είναι να συμπληρώσει μία φόρμα με τα στοιχεία του και να μοιραστεί μαζί μας ποια συγγραφέα θα ήθελε να συμπεριλάβουμε στις μηνιαίες συναντήσεις μας. Στην συνέχεια θα λάμβανε ένα email από εμάς με την πρώτη επιλογή βιβλίου, έτσι ώστε να το αγοράσει και να παραβρεθεί στο meeting που είχε οριστεί τέσσερις εβδομάδες αργότερα. Προς έκπληξή μου, οι συμμετοχές ήταν τόσες πολλές, και ερχόντουσαν τόσο γρήγορα, που γρήγορα έγινε προφανές ότι δεν θα χωρούσαμε στο σχετικά μικρό μας στούντιο. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε δύο διαφορετικά γκρουπ των 20 (!) κοριτσιών. Ο ενθουσιασμός που η ιδέα μου βρήκε τέτοια ανταπόκριση ήταν φυσικά τεράστιος και δεν σκέφτηκα λίγο καλύτερα μερικά από τα δεδομένα. 

Η επιλογή του πρώτου βιβλίου 

Ήταν σχετικά εύκολο να καταλήξω στο πρώτο βιβλίο της ομάδας, μιας και οι περισσότερες νέες φίλες μου είχαν δηλώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην σύγχρονη γραφή και τις ιστορίες αγάπης. Το «Ατμόσφαιρα» της Τέιλορ Τζένκινς Ριντ ήταν σχεδόν μονόδρομος: best seller, αποδεδειγμένο συγγραφικό ταλέντο και μέτριο σε αριθμό σελίδων, έτσι ώστε να προλάβουν όλες να το διαβάσουν στην ώρα τους. 

Το «Ατμόσφαιρα» έχει ως πρωταγωνίστρια την Τζόαν Γκούντγουιν, μία γυναίκα παθιασμένη με τα αστέρια από όταν ήταν μικρό παιδί. Άνθρωπος καλοσυνάτος και χαμηλών τόνων, είναι ικανοποιημένη από τη ζωή της ως καθηγήτρια φυσικής και αστρονομίας στο πανεπιστήμιο, ώσπου πέφτει πάνω σε μια διαφήμιση της NASA, που αναζητά γυναίκες επιστήμονες για να συμμετάσχουν σ’ ένα διαστημικό πρόγραμμα. Και ξαφνικά η ζωή της εκτοξεύεται. 

Τα προβλήματα

Μία εβδομάδα πριν την πρώτη συνάντηση του book club, οι συμμετέχουσες άρχισαν να ακυρώνουν η μία μετά την άλλη. Λάμβανα ένα με δύο μηνύματα την ημέρα από κοπέλες που τελικά είχαν πει «ναι» σε άλλες υποχρεώσεις και δεν θα μπορούσαν να παραβρεθούν. Προφανώς, αισθάνθηκα μία απογοήτευση, καθώς ο αριθμός μειωνόταν σημαντικά και άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να το έχω οργανώσει λίγο διαφορετικά, έτσι ώστε να υπάρχει μία παραπάνω δέσμευση από τις αναγνώστριες που να τις αποτρέπει να ακυρώσουν. Δύο ημέρες πριν την συνάντηση, ξεκίνησα να παίρνω τηλέφωνα όσες είχαν μείνει στην λίστα, για να επιβεβαιώσω την παρουσία τους. Είχα ακόμα μερικά «όχι» και έτσι από τα 20 άτομα, μείναμε τα εννιά. Το ακριβώς ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε και με το δεύτερο γκρουπ, όταν πλέον η δυσφορία είχε ενταθεί, καθώς βρέθηκα στη θέση να «παρακαλάω» άγνωστα κορίτσια να έρθουν στο πάρτι μου. Από τις 20 αιτήσεις που είχαν συμπληρωθεί, μόλις οχτώ επιβεβαίωσαν ότι θα έρθουν στο ραντεβού μας, και αυτό αφού τους είχα στείλει μέιλ, μήνυμα και τις είχα πάρει τηλέφωνο. 

Οι δύο πρώτες συναντήσεις

Ήταν εξαιρετικά βοηθητικό να έχω την μαμά μου συνοδοιπόρο σε αυτή την πορεία, καθώς μετέτρεψε τα νεύρα μου σε χαρά, δίνοντάς μου να καταλάβω πως ένα book club με γύρω στα δέκα μέλη είναι έτσι κι αλλιώς υπερπλήρες. Μέχρι να φτάσει η ώρα των συναντήσεων, είχα ξεχάσει τα δυσάρεστα και επικεντρωθεί στο δημιουργικό κομμάτι.

Το πρώτο μας βήμα ήταν να μετατρέψουμε τη μία πλευρά του στούντιο σε παρεΐστικη γωνίτσα, απλώνοντας χαλιά, τοποθετώντας μαξιλάρια και καρέκλες σε κυκλική θέση και κρεμώντας μία χειροποίητη γιρλάντα που έλεγε«Book Club» ανάμεσα στους τοίχους. Στην μέση υπήρχε τραπεζάκι με σπιτικά μπισκότα σε σχήμα καρδιάς, κούπες με αρωματικό τσάι και καφέ και μία φόρμα όπου μπορούσες να συμπληρώσεις την κριτική σου για το βιβλίο. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογώ, το αποτέλεσμα ήταν σαν να είχε βγει από το Pinterest. 

H αρχική αμηχανία ήταν εμφανής, με εμένα ως οικοδέσποινα να προσπαθώ να σπάσω τον πάγο ανάμεσά μας. Παρόλ’ αυτά, μέσω μερικών παιχνιδιών και διασκεδαστικών ερωτήσεων («αν μπορούσες να παντρευτείς έναν χαρακτήρα από βιβλίο ποιος θα ήταν;», «αν είχες κολλήσει στο σύμπαν του τελευταίου μυθιστορήματος που διάβασες, θα επιβίωνες;»), καταφέραμε τελικά να γίνουμε μια παρέα. Η συζήτηση για το «Atmosphere» διήρκησε τρεις ώρες περίπου. Κάποιες χάρισαν στην Τέιλορ Τζενκινς Ριντ πέντε ολόκληρα αστεράκια, άλλες με το ζόρι ένα, όμως αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πώς οι συζητήσεις περιπλέχτηκαν μεταξύ τους και ακούστηκαν όλες οι απόψεις με σεβασμό και ενδιαφέρον.   

Το επόμενο κεφάλαιο

Αποφασίσαμε λοιπόν το book club του «Hearts and Crafts» να συμπτυχθεί σε ένα μόνο γκρουπ τον μήνα, με λιγότερα μέλη από τους αρχικούς σχεδιασμούς, αλλά παρέχοντας την ευκαιρία στον καθένα να παρακολουθήσει μία από τις συναντήσεις μας για μία φορά πριν αποφασίσει αν θέλει να συμμετέχει σε μόνιμη βάση.

Σίγα-σιγά μέχρι και τώρα τον Ιούνιο, έχω δει την ιδέα μου να αναπτύσσεται σε κάτι πανέμορφο: μία παρέα που μεγαλώνει όλο και περισσότερο, έχει group chats στο ίντερνετ για να συζητάει τα βιβλία που διαλέγουμε, επιστρέφει στον χώρο μας ξανά και ξανά για την συνέχεια του book club και ανταλάσσει απόψεις για τα πάντα. Τα μέλη αυξάνονται από μήνα σε μήνα σε ραγδαίο βαθμό, ενώ έχουν πλέον προστεθεί γυναίκες κάθε ηλικίας, οι οποίες έχουν να μοιραστούν τις δικές τους εμπειρίες από διαφορετικούς σταθμούς της ζωής. 

Όσο για εμένα, έχω ήδη πετύχει τον στόχο μου να διαβάζω περισσότερο. Διαβάζω στα μέσα όταν πηγαίνω στην δουλειά μου. Διαβάζω πριν κοιμηθώ. Διαβάζω τα Σαββατοκύριακα πριν ξεκινήσουν τα workshops του Hearts and Crafts. Διαβάζω ανεξάρτητα από το book club που δημιούργησα, αλλά και μόνο η ιδέα του μου δίνει επιπλέον όρεξη να συνεχίσω. 

Σχετικά άρθρα